ทดลองอ่าน คดีร้อนซ่อนปมรักแห่งศาลต้าหลี่ บทที่ 6

นางพยายามผลักคนที่อยู่บนตัวนางออก แต่จนใจที่เขาเป็นเหมือนภูเขาสูงที่ตั้งตระหง่าน ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ซูโม่อี้พลิกตัวไปด้านข้าง ร่างกายของเขาก็ทับอยู่บนตัวนาง

“โอ๊ย! ซูโม่อี้!” นางตะโกนเสียงดัง “หนักเหลือเกิน!”

ไม่มีการตอบสนอง…

หลินหวั่นชิงผลักเขาอย่างสิ้นหวัง “ท่านทำเช่นนี้ข้าเจ็บมากนะ!”

“อย่าขยับ…” เสียงหลังจากดื่มสุราของซูโม่อี้แหบแห้งด้วยความเมามายเล็กน้อย เขาขยับตัวและกอดนางแน่นขึ้น

“ท่านขยับออกไปสักหน่อย!” นางไม่ยอมแพ้ ยังคงผลักไสเขา แต่เมื่อมือกระชับขึ้นกลับถูกเขาจับแขนทั้งสองข้างเอาไว้

“ขยับออกไปก็ไม่สบายตัวแล้ว อดทนสักหน่อย อีกสักพักก็ไม่เจ็บแล้ว…”

“ท่านสบาย แต่ข้าไม่สบายนี่!!”

หลินหวั่นชิงดิ้นรนด้วยกำลังเฮือกสุดท้าย และเตียงทั้งหลังก็ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเหมือนใกล้จะถล่ม

“นี่! ซูโม่อี้!!”

เสียงกรีดร้องของหลินหวั่นชิงและเสียงเตียงดังก้อง ลอยไปเข้าหูของเยี่ยชิงที่อยู่หน้าประตู

ภายใต้ดวงจันทร์ที่สดใสและสายลมเย็น เขาถอนหายใจอย่างเศร้าโศก

“เฮ้อ…บุรุษเมื่อเติบโตแล้วก็ต้องแต่งงาน…”

(ติดตามต่อได้ในฉบับเต็มเดือน พฤษภาคม 2567)