ทั้งสองเดินเข้าไปในโถงข้าง สาวใช้ให้คนส่งสารวางห่อของและจดหมายไว้ที่นั่น เมื่อตรวจนับเรียบร้อยก็หยิบยาส่งให้ นางไม่กล้าสบตาอีกฝ่ายตรงๆ เพราะเกรงว่าหากใจสั่นขึ้นมาอีก จะรู้สึกผิดต่อชายในดวงใจ
“พี่สาว ข้ายังแปลกใจอยู่ดี เหตุใดชายผู้นั้นต้องคิดหนีด้วย หรือเพราะถูกบังคับให้อยู่ที่นี่ แล้วเหตุใดท่านพี่ของคุณหนูกงจึงไม่ออกมาไกล่เกลี่ยล่ะ”
“เจ้าไปเข้าใจผิดมาจากไหนว่าคุณหนูของข้ามีพี่ชาย คุณหนูเป็นบุตรสาวคนเดียว ต่อให้แต่งงาน ท่านเขยก็ต้องอยู่บ้านนี้”
สงสัย…เขาจะไม่มีพวกพ้องอยู่แถวนี้...ซีเหมินถิงคิดในใจ
“ที่จริง ข้าวของที่ต้องใช้ในพิธีก็เตรียมครบแล้ว เหลือเพียงรอให้พี่ชายของท่านเขยมาถึง ก็จัดงานแต่งได้เลย คุณหนูไม่เห็นจำเป็นจะต้องรังแกท่านเขยเลย คุณหนูให้ท่านเขยพักเรือนใกล้ประตูมากที่สุด แสดงว่าต้องการให้ท่านเขยเห็นโลกภายนอก แต่กลับไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ เฮ้อ…เอาล่ะ น้องชาย เดี๋ยวข้าจะนำทางเจ้าออกไปนะ”
“อ่า…ข้าขอปลดทุกข์ก่อนได้หรือไม่” คนส่งสารเกาศีรษะอย่างเอียงอาย “ข้าจวนตัวจริงๆ…”
“แต่ข้ายังมีงานต้องทำนะ”
“พี่สาวไม่ต้องนำทางหรอก ขอเพียงชี้ทางให้ข้าสักหน่อยก็พอ ข้าจะไม่เดินสุ่มสี่สุ่มห้าแน่ๆ”
สาวใช้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าชี้นิ้วไปที่มุมทางเดิน เมื่อทราบทางกลับแล้ว ซีเหมินถิงก็แสร้งทำเป็นปวดปัสสาวะแล้วรีบวิ่งจากไป
พักใหญ่หลังจากนั้น ใบหน้าสีน้ำผึ้งก็โผล่ออกมาจากมุมนั้น
ด้วยบริเวณนั้นปลอดคน เขาจึงเดินลอดซุ้มประตูเข้าไป ก่อนจะมองเห็นว่าชายหนุ่มในห้องยังคงนั่งหลังตรงอยู่ที่เก่า
“ใครน่ะ ใครหน้าไหนมาหลบอยู่หน้าห้องข้า ยังไม่รีบคลายจุดให้ข้าอีก”
“ที่แท้ก็ถูกสกัดจุดนี่เอง…”
“พูดจาเหลวไหล! เจ้าคิดว่าข้าว่างมาก เลยลองฝึกตนเป็นท่อนไม้หรือไรเล่า”
“ข้าคลายจุดไม่เป็น จะช่วยท่านอย่างไรได้”
“โธ่เอ๊ย! เช่นนั้นก็ไปเรียกคุณหนูเจ้ามาสิ ข้ามีเรื่องจะคุยกับนาง!”
“ดูเหมือนข้าจะไม่เคยขายตัวมาเป็นทาสในเรือนนี้นะ” ซีเหมินถิงยิ้มๆ พินิจมองเบื้องหลังอีกฝ่าย เนี่ยสือเอ๋อร์แต่งกายพิถีพิถัน รวบผมเป็นหางม้าประดับด้วยปลอกหยก เขาเดินเชื่องช้าเข้ามาหยุดตรงหน้าเนี่ยสือเอ๋อร์ เมื่อเห็นว่าเขาสวมต่างหูก็รู้สึกแปลกใจ เลื่อนสายตามองสบตากัน
ช่างเป็นใบหน้าที่…อ่อนละมุนเหลือเกิน ทั้งขาวทั้งนุ่มทั้งเนียน แน่ล่ะเขาเป็นผู้ชาย แต่ก็เป็นผู้ชายที่ดูบอบบางราวกับคุณหนูตระกูลผู้ดี ที่ควรเก็บไว้ให้อยู่แต่ในคฤหาสน์
“ท่านคือเนี่ยสือเอ๋อร์จริงหรือ”
ชายหนุ่มหรี่ตามอง “ที่แท้ก็บ่าวผู้ชายหรอกหรือ ทีแรกข้านึกว่าสาวใช้ ดูเหมือนข้าจะไม่เคยเห็นเจ้านะ…เฮ้ ช่วยสนใจข้าหน่อยได้หรือไม่ ข้านั่งนิ่งๆ มาตลอดบ่ายแล้ว เบื่อเหลือเกิน เดี๋ยว เจ้าจะขโมยกินผักดองข้าโดยไม่ขออนุญาตได้อย่างไร นั่นมันของฝากจากพี่สี่ของข้านะ!”
