ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 6

บทที่ 6

เสิ่นฮูหยินเห็นภาพเหตุการณ์นี้แล้วก็ตกใจ พอเห็นเสิ่นหุยยืนขึ้นก็คิดจะปกป้องบุตรสาวคนเล็กที่อ่อนแอผู้นี้ จึงยืนขึ้นคิดจะดึงบุตรสาวมาข้างหลังตน แต่เสิ่นหยวนหงกุมมือห้ามนางเอาไว้

“นายท่าน!”

เสิ่นหยวนหงไม่ได้พูดอะไร เขามองแผ่นหลังของบุตรสาวคนเล็กพลางขมวดคิ้วแน่น

เสิ่นหุยถูกปกป้องดีเกินไปตั้งแต่เด็ก นอกจากคนในครอบครัวกับท่านหมอที่รักษาโรคให้นางแล้วก็ไม่ได้ติดต่อกับคนนอก นางพูดเสียงดังต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

นางรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย แต่ว่านางยังคงลุกขึ้นยืน

ไม่มีใครฟังคำสั่งของฮองเฮา แต่ไม่มีใครกล้าทำอะไรฮองเฮาเช่นกัน นอกจากฮ่องเต้เดรัจฉานที่บ้าคลั่งหลังเมาสุราผู้นั้น

เสิ่นหุยเดินผ่านโต๊ะที่นั่ง เดินผ่านสนมชายากับขุนนางที่ต่างก้มหน้า เดินไปยังฮ่องเต้ที่ทำตัวเหลวไหล

เสียงร้องของหญิงงามคนนั้นเสียดแทงหูอย่างยิ่ง

ฝีเท้าของเสิ่นหุยก้าวเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ สุดท้ายกลายเป็นวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา

มงกุฎบนศีรษะของนางหนักอึ้ง มุกระย้าแกว่งไปมา ภายในตำหนักที่เงียบสนิทมีเพียงเสียงกระทบกันของมุก ตอนที่นางวิ่งผ่านข้างกายเผยไหวกวง ปลายด้านหนึ่งของผ้าคลุมไหล่สีเหลืองหลุดลงลากพื้น

เผยไหวกวงหลุบตาลง สายตาไล่ตามชายผ้าคลุมไหล่ที่ลากพื้นนั้นไป

เสิ่นหุยคว้าข้อมือของฮ่องเต้ ออกแรงเล็กน้อย นางพยายามทำให้เสียงพูดของตนเองสงบนิ่ง “ฝ่าบาท พระองค์ทรงเมามายแล้ว หม่อมฉันจะประคองพระองค์ไปพักผ่อนนะเพคะ”

ฮ่องเต้เงยหน้าขึ้นมองอย่างมึนงง ชั่วขณะนั้นกลับจำไม่ได้ว่านางเป็นใคร

ผ่านไปครู่ใหญ่เขาก็พึมพำว่า “อาถู เราขึ้นเป็นฮ่องเต้แล้ว เหตุใดเจ้ายังควบคุมเราทุกอย่าง…“

เขาเห็นเสิ่นหุยเป็นฮองเฮาพระองค์แรกซึ่งก็คือพี่สาวคนโตของนางไปเสียแล้ว

ฮ่องเต้เมาสุราจึงมีเรี่ยวแรงมาก แต่กลับยืนได้ไม่มั่นคง เขาอยากจะปีนขึ้นโต๊ะ แต่ปีนอยู่นานก็ปีนไม่ขึ้น