ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 6

มือของเสิ่นหุยที่ฉุดข้อมือของฮ่องเต้เพิ่มแรงมากขึ้น ใช้แรงทั้งหมดดึงเขาถอยหลัง ใบหน้าเล็กออกแรงจนขึ้นสีแดง ปากก็พูดประโยคเดิม

“ฝ่าบาท พระองค์ทรงเมามายแล้ว หม่อมฉันจะประคองพระองค์ไปพักผ่อนนะเพคะ!”

สือซิงอยากจะเข้าไปช่วย แต่เฉินเยวี่ยรั้งตัวนางไว้

เฉินเยวี่ยมองนายหญิงของตนเองอย่างสงสาร แต่รู้ว่าสถานการณ์ในวันนี้ สิ่งที่ต้องการไม่ใช่ความช่วยเหลือจากคนข้างกายฮองเฮา

พวกองครักษ์ลังเล มีคนเหมือนอยากจะเดินไปข้างหน้า แต่คนข้างกายกลับออกแรงรั้งตัวเขาไว้

เรื่องเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ช่วงต้นปีก็เคยเกิดขึ้นครั้งหนึ่ง คนที่ถูกหยามเกียรติต่อหน้าฝูชนไม่ใช่ภรรยาขุนนาง แต่เป็นน้องสาวของสนมคนหนึ่ง สนมคนนั้นเรียกขันทีรับใช้เข้ามาประคองพร้อมเกลี้ยกล่อมให้ฮ่องเต้กลับไป

วันต่อมาฮ่องเต้ตื่นแล้วก็กริ้วอย่างยิ่ง ไม่เพียงลงโทษสนมคนนั้นอย่างหนัก แต่ยังเรียกตัวน้องสาวของนางเข้าวังมาร่วมหลับนอน หลังจากร่วมหลับนอนแล้วก็เพียงปล่อยออกจากวังไม่ได้ให้ตำแหน่งใด ฮ่องเต้ประกาศว่าสตรีในใต้หล้าทุกคนเป็นของเขา เขาหาความสำราญได้ตามใจชอบ ทั้งยังมีคำสั่งให้สังหารขันทีที่ประคองเขากลับในวันนั้นทั้งหมด

และเป็นเพราะเรื่องนี้ทำให้ไทเฮากริ้วจนหมดสติ สุดท้ายด้วยความโมโหจึงพาองค์ชายน้อยย้ายออกจากวังหลวงไปพำนักที่ตำหนักตากอากาศ

คนที่ยืนขึ้นคนแรกคือสามีของหญิงคนนั้น

เขาแต่งตัวแบบบัณฑิต ใบหน้าซีดเผือด วิ่งเข้าไปถอดชุดคลุมชั้นนอกมาคลุมร่างภรรยาตนเองเอาไว้ ถึงแม้เรื่องเลวร้ายยังไม่สำเร็จ แต่เสื้อผ้าบนร่างของหญิงงามก็หลุดลุ่ยไปหมดแล้ว

เสิ่นหุยร่างเล็กบอบบาง เมื่อดึงร่างฮ่องเต้ที่กำลังเมามายนับว่ากินแรงอย่างยิ่ง

นางรู้สึกว่าข้อมือเจ็บมากจนใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว นางเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปรอบๆ สุดท้ายก็มองไปทางองครักษ์ที่ยืนอยู่ไม่ไกล ตะคอกตำหนิเสียงดังด้วยสีหน้าเย็นชา

“ไม่ได้ยินคำสั่งของข้าหรือ!”

องครักษ์อายุน้อยที่อยากจะเดินเข้ามาก่อนหน้านี้ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ผลักมือของสหายร่วมงานที่ขวางไว้ออกแล้วรีบวิ่งเข้ามาช่วยเสิ่นหุยประคองฮ่องเต้ จากนั้นก็มีองครักษ์กลุ่มเดียวกันวิ่งกรูออกมาอีกหลายคน