ทดลองอ่าน คู่นิรันดร์พันภพ บทที่ 1 – บทที่ 2

มีเสียงประหลาดดังมาจากข้างหน้า ผ่านไปครู่หนึ่งนางจึงตระหนักว่านั่นเป็นเสียงเขากำลังแกะเปลือก ไม่รู้เขาไปหาผลไม้มาจากที่ใด ครานี้ไม่ใช่เหอเถา กลิ่นไม่ใช่

…เป็นเกาลัดคั่วน้ำตาล

เขาเคี้ยวกินช้าๆ ปล่อยให้ลาเดินไปข้างหน้าเอง

นางรักษาลมหายใจสม่ำเสมอของตัวเองไว้ จดจ่อกับการฟื้นฟูบาดแผลบนร่างกาย แต่กลิ่นหอมของเกาลัดคั่วน้ำตาลลอยมาไม่หยุด ชวนให้คนน้ำลายสอเหลือเกิน

ชั่วขณะหนึ่งที่นางคิดว่าคนผู้นี้จงใจ

หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น เม้มปากแน่น ลอบสบถด่าในใจ ก่อนจะหลับไปอย่างมึนงงอีกครั้งท่ามกลางกลิ่นหอมของเกาลัดคั่วน้ำตาลและเสียงล้อรถที่ดังเป็นจังหวะ

รถเทียมลาหยุดลง

ไม่รู้ว่าหยุดนานเพียงใดแล้ว

มีดในมือถูกหยิบออกไปตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ นางมุ่นคิ้ว หลุบตามองมือที่คลายออก รู้สึกขัดใจเล็กน้อย

ตื่นมาอีกครั้งก็ยังคงได้กลิ่นหอมของเกาลัด แต่กลิ่นนั้นไม่เหมือนก่อนหน้านี้นัก

ม่านประตูหลังรถถูกคนเลิกขึ้นและแขวนไว้กับตะขอด้านข้าง

สายลมโชยพัดมาเอื่อยๆ ระลอกแล้วระลอกเล่า นำพากลิ่นหอมเข้ามาในรถ

หญิงสาวเบี่ยงตัวอย่างระมัดระวัง มองออกไปข้างนอก เห็นเขาจอดรถไว้กลางแจ้ง จุดไฟให้กับเตาดินเผาสีแดงใบเล็กอีกครั้ง บนนั้นมีหม้อใบเล็กวางอยู่ ใช้ไฟอ่อน ไม่รู้กำลังต้มอะไร นางยังไม่ทันแยกแยะจากกลิ่นว่าในนั้นประกอบด้วยอะไรบ้างก็เห็นเขาหยิบชามขึ้นมาแล้วตักของเหลวสีขาวน้ำนมลงไป

ตอนเขาวางทัพพีและมองมาทางนี้ นางก็เอนกายลงอย่างรวดเร็ว

ไม่ผิดไปจากที่คิด เสียงฝีเท้ามุ่งหน้ามาทางนี้ ตามด้วยรถจมลงไปเล็กน้อย นางรู้ว่าเขาขึ้นมาบนรถ ทว่าไม่รู้กำลังทำอะไรอยู่ข้างกายนาง

ได้ยินเขาทำเสียงดังสวบสาบ นางจึงแอบลืมตา เห็นเขาหยิบพัดใบลานเล่มหนึ่งออกมาจากสักที่ นั่งพิงประตูอย่างสบายอารมณ์ ทางหนึ่งโบกลมใส่ชามร้อนกรุ่นใบนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า ทางหนึ่งอาศัยแสงธรรมชาติจับพู่กันขีดเขียนบนสมุดเล่มหนึ่งอย่างรวดเร็ว

นอกรถมีเสียงแมลงร้อง นกบินผ่านไปบนท้องฟ้าเป็นครั้งคราว

เขาโบกพัดใส่ชามจนเย็น ก่อนจะหันกลับมาประคองนางลุกขึ้น นางหลับตาโดยเร็ว แสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรทั้งนั้น

เขาให้นางพิงอกเขาเหมือนก่อนหน้านี้ จากนั้นก็ป้อนนางทีละคำๆ