ทดลองอ่าน จิรพัชร บทที่ 4

บทที่ 4 สุภาพบุรุษรักเด็ก

จิระประไพพลิกข้อมือดูนาฬิกา ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพายใบใหญ่เพื่อควานหาโทรศัพท์มือถือ ขณะเดียวกันสองขาก็ก้าวลงจากบันไดของตึกสำนักงานเพื่อออกไปยังถนนใหญ่ เธอต้องหาแท็กซี่เพื่อเดินทางต่อ

พอหามือถือเจอเธอก็ดึงมันขึ้นมา ตั้งใจจะใช้แอพพลิเคชั่นเพื่อเรียกแท็กซี่ แต่ยังไม่ทันกดไอคอนของแอพพลิเคชั่นที่ต้องการก็มีเสียงเรียกลอยมา

“คุณจีครับ กำลังจะไปสถานีรถไฟฟ้าหรือเปล่า ติดรถผมไปไหม”

จิระประไพเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกและพบรถคันหรูจอดอยู่ กระจกถูกลดลงมาครึ่งหนึ่ง และคนที่อยู่บนเบาะคนขับก็ไม่ใช่ใครนอกจากกิตติยุทธ

“เอ้อ ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ แต่…”

“มาเถอะครับ ไม่ต้องเกรงใจหรอก ยังไงก็ไปทางเดียวกันอยู่แล้ว”

ชายหนุ่มไม่ฟังคำปฏิเสธของเธอสักนิด และไม่พูดเปล่าเขายังเอื้อมมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้เธอด้วย พอเป็นอย่างนี้แล้วหญิงสาวก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่ก้าวขึ้นรถโดยดี

“เอ่อ ขอบคุณนะคะ” จิระประไพพึมพำหลังจากวางกระเป๋าสะพายลงบนตัก จากนั้นก็หันไปดึงเข็มขัดนิรภัยคาดให้เรียบร้อย

“เรื่องแค่นี้เองครับ แล้วนี่คุณวีต้องรีบไปทำงานที่อื่นต่อเหรอ”

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำ

ปกติแล้วเวลามาประชุมโปรเจ็กต์ของบริษัทกิตติยุทธจะต้องมีทั้งสถาปนิกและมัณฑนากร นั่นก็คือเธอกับวีรากรผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและมือขวาของอาชวิน ที่ผ่านมาหลังประชุมเสร็จเธอมักจะกลับออฟฟิศพร้อมหนุ่มรุ่นพี่ หรือถ้าเขามีธุระต่อก็จะให้เธอติดรถออกจากตึกไปลงที่สถานีรถไฟฟ้าเป็นอย่างน้อย แต่วันนี้การประชุมค่อนข้างยืดเยื้อ พอออกจากห้องประชุมปุ๊บอีกฝ่ายเลยออกเดินทางต่อปั๊บ แถมวันนี้จุดหมายปลายทางต่อไปของเขาก็อยู่นอกเมือง ดังนั้นจิระประไพเลยต้องหาทางไปสถานีรถไฟฟ้าเอง ซึ่งอันที่จริงมันก็ไม่ได้เป็นปัญหาหนักหนาสำหรับเธอ

มัณฑนากรสาวพอรู้ว่ากิตติยุทธเป็นพวกใจดีมีน้ำใจ แต่เธอก็ไม่นึกว่าเขาจะชวนเธอขึ้นรถแบบนี้…มันก็ไม่ถึงกับแปลกหรอก เพราะอันที่จริงก็มีลูกค้าที่ใจดีให้เธอติดรถอยู่บ้าง เพียงแต่กิตติยุทธดันเป็นแฟนของนีรัมพรด้วยนี่สิ

“ผมได้ยินคำเล่าลือเกี่ยวกับ Archwin มานาน นี่เป็นงานแรกที่ผมใช้บริการบริษัทของคุณ งานของพวกคุณดีสมคำเล่าลือเลยนะ ผมต้องขอบคุณพวกคุณที่ช่วยประหยัดเวลาและลดภาระยุ่งยากให้ผมได้เยอะ” กิตติยุทธพูดอย่างอารมณ์ดี “ก่อนหน้านี้ผมเคยจ้างบริษัทสถาปนิกที่…อืม จะว่ายังไงดีล่ะ ไม่คลิกกันน่ะ กว่าจะเสร็จงานต้องหมดยาแก้ปวดเป็นกระปุก”

“ขอบคุณที่ให้โอกาส Archwin เหมือนกันค่ะ” หญิงสาวตอบตามมารยาท ขณะเดียวกันการเลือกใช้คำของอีกฝ่ายก็ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าเขาใจดีมาก เพราะลูกค้าบางคนก็พูดถึงบริษัทสถาปนิกที่เคยทำงานด้วยแบบไม่ไว้หน้าเลยทีเดียว

“บริษัทคุณรับแต่งานใหญ่ๆ เชิงพาณิชย์หรือเปล่า งานพวกออกแบบบ้านตกแต่งบ้านหรืออะไรทำนองนี้รับไหม”

“ก็ต้องดูเป็นเคสๆ ไปค่ะ” จิระประไพแบ่งรับแบ่งสู้ ในใจชักหวาดระแวง

“คงต้องคุยกับคุณวีหรือคุณวินใช่ไหม เดี๋ยวประชุมครั้งหน้าผมจะลองถามคุณวีดู”

หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ จากนั้นความกังวลก็เพิ่มพูนอย่างรวดเร็ว เพราะเมื่อนึกถึงเคสพัชรแล้วก็เป็นไปได้ว่าอาชวินอาจยอมรับงานของกิตติยุทธ

แต่ตอนนี้งานเราก็เต็มมือแล้ว มันคงไม่มาลงที่เราหรอกมั้ง จิระประไพคะเน และมันก็ทำให้เธอสบายใจขึ้นนิดหน่อย