ทดลองอ่าน จิรพัชร บทนำ – บทที่ 1

บทที่ 1 ความทรงจำสีจาง

 ไฟภายในห้องรับแขกสว่างไสวอัตโนมัติทันทีที่พัชร ภักดิ์โภคินเปิดประตูเข้าไปในตัวบ้านหลังจากกดรหัสปลดล็อกแล้ว เขามองห้องที่ได้รับการตกแต่งอย่างสวยงามหรูหราด้วยสายตาว่างเปล่า มันตกแต่งเสร็จตั้งแต่สองเดือนก่อน และเขาก็ควรจะย้ายจากคอนโดฯ มาอยู่ที่นี่ในเดือนนี้หลังจากช่างมาติดตั้งระบบอำนวยความสะดวกไฮเทคเพิ่มเติมให้เรียบร้อยแล้ว และปีหน้ามันก็ควรจะรับหน้าที่เป็นเรือนหอของเขากับนีรัมพร ทว่าสำหรับตอนนี้แผนการทุกอย่างพังทลายโดยสิ้นเชิง เขายกเลิกแผนการจะย้ายเข้ามาอยู่ และแน่นอนว่ารวมถึงเรื่องเรือนหออะไรนั่นด้วย

พัชรทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาราคาหกหลักที่สั่งมาจากอิตาลี แขนกางออกพาดพนัก ขณะที่ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ ดาราสาวเป็นคนเลือกคอนเซ็ปต์การตกแต่งภายใน…บางทีเขาน่าจะส่งบิลไปเก็บเงินกับอดีตคนรัก

ชายหนุ่มกับนีรัมพรตกลงจะแต่งงานกันตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ที่พิธีจะถูกจัดในปีหน้าเพราะเธออยากให้เรือนหอเสร็จก่อน รวมถึงเธอต้องการเคลียร์งานทั้งละครและอะไรต่อมิอะไรที่รับเอาไว้ล่วงหน้าด้วย อันที่จริงเขาจับสังเกตได้ว่าท่าทีของดาราสาวแปลกไปหลังจากตกลงแต่งงานกันไม่นาน และก็สืบจนรู้อย่างรวดเร็วด้วยว่าอีกฝ่ายแอบคุยกับกิตติยุทธอยู่ แต่ด้วยความที่ตั้งใจจะใช้เธอโปรโมตโปรเจ็กต์ใหม่ของภักดิ์โภคิน เขาเลยตัดสินใจนิ่งไว้ คอยเก็บข้อมูลหลักฐาน รวมถึงรอดูด้วยว่าเธอจะทำอย่างไรต่อ ซึ่งถ้าพูดตามจริงต่อให้เธอเขี่ยหมอนั่นทิ้งแล้วกลับมารักเขาคนเดียวเหมือนเดิม เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะให้อภัยเธอไหม

จวบจนโปรเจ็กต์ในความดูแลของเขาเปิดตัวเรียบร้อย หลังจากแวะไปนอนกับนีรัมพรในคืนหนึ่ง เขาก็เปิดประเด็นแบบไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัวหลังออกจากห้องน้ำ

‘ผมรู้เรื่องคุณกับไอ้กิ๊กของคุณ และผมก็อยากให้คุณเลือกตอนนี้ก่อนคุณไปนอนกับมัน’

ดาราสาวดูตกใจอย่างยิ่ง ทว่าเขาก็ไม่ใส่ใจแล้วแต่งตัวต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งติดกระดุมเสื้อเม็ดสุดท้ายเรียบร้อยแล้วเขาก็หันไปเลิกคิ้วใส่เธอเป็นเชิงถาม

‘นีนี่…แต่งงานกับคุณไม่ได้’ เมื่อโดนกดดันหญิงสาวก็ตอบออกมาจนได้

‘โอเค’ พัชรไหวไหล่ ‘ยังไงก็สัมภาษณ์ให้ดีๆ แล้วกัน อย่าได้คิดจะเอาดีใส่ตัว…อ้อ แล้วก็ขอบคุณด้วยสำหรับเมื่อกี้’

แล้วชายหนุ่มก็จากมา ตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้เขาไม่ได้ติดต่อนีรัมพรอีกเลย และเขาก็ใช้ชีวิตตามปกติทุกอย่าง คงไม่มีใครรู้ว่าเขาเลิกกับแฟนถ้าฝ่ายหญิงไม่ได้ออกมาประกาศ เธอไม่ยอมเสียเวลาเลย ทว่าเขาก็ไม่แปลกใจเพราะรู้จักเธอดี

ถึงจะมีเวลาตั้งตัวก่อน แต่ตอนนี้ก็ใช่ว่าพัชรไม่เจ็บ ทว่าเขาไม่เห็นประโยชน์ที่จะเก็บคนทรยศเอาไว้ในชีวิต นีรัมพรไม่ควรค่าพอ รักได้ก็เลิกได้ อารมณ์ที่รุนแรงที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้คือโมโหตัวเองที่ดูคนผิด เพราะเขาคิดว่าเธอดีพอถึงขั้นคิดจะสร้างครอบครัวด้วยกัน

แต่ออกลายตอนนี้ก็ดี ดีกว่าแต่งงานมีลูกมีเต้าไปแล้วค่อยเผยธาตุแท้ตอนนั้น…

อย่างไรก็ตามในเมื่อตอนนี้นีรัมพรเป็นอดีตไปแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่คิดจะเก็บอะไรของเธอไว้ ต่อให้มันเป็นเพียงผ้าม่านสีที่ผู้หญิงไร้ศีลธรรมคนนั้นชอบก็ตาม หลังจากใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าภรรยาของธีรดนย์เคยทำงานเป็นสถาปนิก ดังนั้นเธออาจจะพอรู้จักคนที่สามารถช่วยเขาจัดการเรื่องนี้ได้