ทดลองอ่าน ชาตินี้ข้าจะรักท่านให้มาก บทที่ 138-140

เฉินจิ้งจงเอ่ยประจบต่อ “ฝ่าบาทเองก็ยอมรับแล้วว่าองค์หญิงสร้างความดีความชอบใหญ่หลวง ขุนนางบุ๋นบู๊ทั่วราชสำนักไม่มีใครได้รับพระราชทานม้าแม้แต่คนเดียว เว้นก็แต่องค์หญิง”

หวาหยางยิ้มบอก “ม้านั่นเป็นม้าชั้นเลิศจริงๆ”

เฉินจิ้งจงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “องค์หญิงลองขี่มันดูแล้ว?”

ถึงม้าดำตัวนี้จะไม่ได้พยศเหมือนม้าสีพุทราแดงตัวนั้น แต่ม้าที่มาจากทุ่งหญ้า มิหนำซ้ำยังไม่รู้ว่าได้รับการฝึกฝนมาครบถ้วนสมบูรณ์หรือไม่ หากยัง สตรีรูปร่างแบบบางอย่างหวาหยางเกิดถูกมันสะบัดตกลงมา…

หวาหยางเอ่ยว่า “ยัง ไว้อีกสักครู่ค่อยให้โจวจี๋ลองดูก่อน”

“มีข้าอยู่ เหตุใดต้องให้เขาลองด้วย”

“ท่านเป็นสามีของข้า จะดีจะชั่วอย่างไรก็เป็นเจ้านายครึ่งหนึ่งของจวนจ่างกงจู่ แล้วจะให้ไปเสี่ยงลองม้าได้อย่างไร”

“เพื่อแบ่งปันความวิตกกังวลของบรรพบุรุษตัวน้อย ต่อให้บุกน้ำลุยไฟข้าก็ไม่ขอปฏิเสธ”

เขาปั้นหน้าจริงจัง หวาหยางทนไม่ไหว ลุกเดินออกไป

เฉินจิ้งจงไล่ตามไปกอดนางจากทางด้านหลัง ก้มหน้าจูบซอกคอติ่งหูของนาง จนกระทั่งหวาหยางเนื้อตัวอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขน เขาถึงกระซิบถามลงที่ข้างหู

“องค์หญิงเลือกจะมอบมันให้กับข้าใช่หรือไม่”

“ม้าของท่านยังอยู่ในวัยหนุ่มมิใช่หรือไร อีกทั้งยังเป็นม้าที่พี่ใหญ่มอบให้ ไหนเลยต้องเปลี่ยนด้วย”

“ม้าที่เขามอบให้มีหรือจะเทียบกับม้าที่องค์หญิงมอบให้ได้ ข้าก็แค่ไม่อยากถังแตกจ่ายเงินหลายร้อยตำลึงซื้อเองก็เท่านั้น ม้าตัวนี้ได้มาเปล่าๆ ขอเพียงองค์หญิงมอบให้ ข้าย่อมกล้ารับไว้”

หวาหยางนึกอยากหัวเราะ เฉินจิ้งจงปกติเย่อหยิ่งจองหอง นอกเสียจากเพื่อหลับนอนแล้ว เขาน้อยครั้งนักที่จะยอมอ่อนข้อให้นาง นึกไม่ถึงว่าตอนนี้กลับเอ่ยปากขอม้ากับนางอย่างไม่อ้อมค้อม

“ไปลองดูก่อนเถิด บางทีมันอาจไม่ถูกชะตากับท่าน ไม่ยอมให้ท่านขี่ก็เป็นได้”

เฉินจิ้งจงไม่พูดอะไรทั้งนั้น ทำเพียงรั้งร่างนางให้หันกลับมาแล้วจูบอย่างดุดันดูดดื่มคราหนึ่ง

สองเค่อต่อมาสองสามีภรรยาก็มาถึงสนามม้าจวนจ่างกงจู่

สนามม้าก็คือพื้นที่ด้านหลังของคอกม้า หากเหล่าผู้เป็นนายอยากขี่ม้าย่อมแวะมาที่นี่ได้ แต่ถ้าผู้เป็นนายไม่นึกสนใจ ขันทีน้อยที่ทำหน้าที่เลี้ยงม้าก็ต้องพาพวกมันมาเดินเล่นที่นี่บ่อยๆ ไม่อย่างนั้นหากขังม้าไว้ในคอกตลอดเวลา ม้าย่อมล้มป่วย

ขันทีน้อยกำลังสวมอานม้าให้กับม้าดำพระราชทาน

หวาหยางยืนอยู่อีกด้าน มองเฉินจิ้งจงลูบไล้ม้าตัวนั้นตั้งแต่หัวจรดหาง สุดท้ายก็โอบคอแนบแก้มกับมัน อีกทั้งยังคล้ายพึมพำพูดอะไรบางอย่าง

“ข้าจะลองดูก่อน หากมันว่านอนสอนง่าย ข้าค่อยพาองค์หญิงไปด้วยกัน”

หลังทำความคุ้นเคยกับม้าเสร็จ เฉินจิ้งจงก็พลิกกายขึ้นไปนั่งอยู่บนหลังม้า เอ่ยปากทักทายหวาหยางคราหนึ่ง หลังจากนั้นก็ควบม้าออกวิ่ง

ม้าตัวนี้แข็งแรงกำยำ วิ่งไกลออกไปอย่างรวดเร็วไม่ต่างอะไรกับสายลมสีดำ เพียงไม่นานก็วิ่งกลับมาจากอีกฟากของสนาม

แสงสายัณห์สีเหลืองทองอาบใบหน้าของเฉินจิ้งจงที่อยู่บนหลังม้า จนกระทั่งเขาดึงสายบังเหียนหยุดม้าห่างจากหวาหยางไปสองสามก้าว นางถึงมองเห็นใบหน้าหล่อเหลาอิ่มเอิบมีชีวิตชีวาของเขาได้ชัดแจ้ง

เฉินจิ้งจงยื่นมือมา หวาหยางกลับไม่ขยับ เขาจึงบังคับม้ามาหยุดอยู่ข้างกายนางก่อนจะยื่นมือออกไปอีกคราว

หวาหยางถึงได้วางมือลงบนฝ่ามือใหญ่หนาของเขา