ทดลองอ่าน ชาตินี้ข้าจะรักท่านให้มาก บทที่ 138-140

เฉินจิ้งจงค้อมตัว มือข้างหนึ่งกุมมือของนางไว้ มืออีกข้างประคองใต้รักแร้ หลังจากนั้นชายกระโปรงรุ่มร่ามของจ่างกงจู่ก็สะบัดพลิ้วไม่ต่างอะไรกับกลีบบุปผา คนหมุนขึ้นมาตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา

หวาหยางนั่งตะแคงอยู่บนหลังม้า โอบกอดเอวของชายหนุ่มไว้ตามสัญชาตญาณ

เฉินจิ้งจงจูบเส้นผมของนาง ครั้นนางคุ้นชิน เขาก็บังคับม้าให้เริ่มวิ่งเหยาะๆ

ตอนมันวิ่งตามอาทิตย์อัสดง หวาหยางรู้สึกได้ถึงลมผ่านกาย ที่นางมองเห็นคือท้องฟ้าสีฟ้าครามที่อยู่ไกลออกไป

ครั้นวิ่งย้อนแสงกลับมา เพราะแสงอาทิตย์เจิดจ้าหวาหยางจึงทำได้เพียงหลุบเปลือกตาลง ที่นางมองเห็นคือแขนเรียวยาวที่โอบนางไว้

“ร้อยขุนนางบุ๋นบู๊ต่างรู้ว่านี่เป็นม้าที่ฝ่าบาทพระราชทานให้องค์หญิง หากข้าได้ขี่ย่อมเป็นที่เชิดหน้าชูตา กลัวเพียงพวกเขาจะวิพากษ์วิจารณ์ว่าองค์หญิงเอ็นดูข้าเกินไป”

ตอนหันหลังให้ตะวันตกดิน เฉินจิ้งจงก็จุมพิตใบหน้านางอีกคราว

หวาหยางเอ่ยว่า “วิพากษ์วิจารณ์ก็วิพากษ์วิจารณ์ไป นี่เป็นข้าวของส่วนตัวของข้ากับท่าน เกี่ยวอันใดกับพวกเขาด้วย”

“ได้ เช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าท่านกลับบ้านกับข้าสักครั้งก่อน บอกกับท่านพ่อท่านแม่ให้กระจ่างว่าม้าตัวนี้ท่านมอบให้ข้าแล้ว พวกเขาจะได้ไม่เข้าใจผิดคิดว่าข้าลอบขโมยม้าของท่านมาใช้”

“เสื้อคลุมหนังสุนัขจิ้งจอกเมื่อครั้งที่แล้วยังให้ท่านอวดโอ้ไม่พอ?”

“ไม่ว่าองค์หญิงจะมอบอะไรให้ข้า มอบให้ครั้งหนึ่งข้าก็จะอวดมันครั้งหนึ่ง”

หวาหยางคร้านจะใส่ใจเขา

หลังจากขี่ม้าพอแล้ว เฉินจิ้งจงก็อุ้มนางลงจากหลังม้า

หวาหยางลูบคอม้าพลางพูดกับเฉินจิ้งจง “ม้าดีเช่นนี้ ตั้งชื่อให้มันเถอะ”

เฉินจิ้งจงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้าดำเป็นอย่างไร ฟังดูสนิทสนมดี แค่ฟังก็รู้แล้วว่าเป็นเพื่อนตายในสนามรบ ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ไม่ทอดทิ้งกัน”

หวาหยาง “…”

คำว่ารังเกียจปรากฏชัดอยู่บนใบหน้าของนาง เฉินจิ้งจงให้นางช่วยตั้งชื่อ

หวาหยางมองไปยังจุดขาวบนหน้าผากม้าแล้วตัดสินใจ “ไป๋เสวี่ยถ่า”

‘โบตั๋น’ ฟังดูอ่อนช้อยเกินไป เขาไหนเลยจะออกปากเรียกได้ ไป๋เสวี่ยถ่าถึงจะเป็นชื่อดอกโบตั๋นชนิดหนึ่ง แต่ฟังดูมีความเยือกเย็นและสง่างามราวกับหิมะที่โปรยปรายลงมา

เฉินจิ้งจงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอนมองนางอีกคราว จู่ๆ สายตาก็กลับกลายเป็นแฝงความหมายลึกล้ำ