ทดลองอ่าน ดวงใจกลางสายลม

บทที่ 2

โรงเตี๊ยมเม่าเหลียงเป็นโรงเตี๊ยมเก่าแก่ที่มีผู้คนขวักไขว่ ตั้งอยู่บนถนนใหญ่ของเมืองหยางโจว ห่างออกไปไกลระยะหนึ่งก็มีโรงเตี๊ยมตั้งอยู่เช่นกัน แม้หน้ากว้างของอาคารจะไม่กว้างเท่าโรงเตี๊ยมเม่าเหลียง แต่ก็เป็นร้านที่มีสามชั้น และยังมีห้องส่วนตัวไว้รับรองแขก การจัดวางเครื่องเรือนต่างๆ ก็ล้วนใกล้เคียง

หลิ่วมู่ชิงนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวชั้นสาม จิบชาพลางมองไปทางโรงเตี๊ยมเม่าเหลียงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ประมาณหนึ่งเค่อ* หลังจากนั้นดรุณีสองคนก็เดินหัวเราะคิกคักกันออกมาจากโรงเตี๊ยม ในมือยังถือห่อกระดาษเคลือบน้ำมันมาด้วยห่อหนึ่ง พอเดินพ้นออกมาก็สาวเท้ามาทางโรงเตี๊ยมที่เขาอยู่อย่างไว

หลิ่วมู่ชิงเห็นดังนั้นก็อดขันไม่ได้ ไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าตึงๆ ตังๆ ดังใกล้เข้ามา

“พี่ใหญ่!”

“พี่มู่ชิง!”

“พวกเรากลับมารายงานตามคำสั่งแล้ว!”

หลิ่วอันเหอกับเฟิ่งเป๋าเป่าแย่งกันเรียกคนละทีสองที จนมาจบพร้อมกันที่ประโยคสุดท้าย เสียงใสแจ๋วกังวาน

“พอๆ คนทั้งโรงเตี๊ยมได้ยินความลับของเราหมดแล้ว” หลิ่วมู่ชิงกลั้นยิ้มเอาไว้ เรียกให้ทั้งสองคนปิดประตูเข้ามานั่งที่ แล้วรอฟังรายงานของพวกนาง

“ข้าพูดก่อน ในส่วนยกอาหารมีทั้งหมดสิบคน นอกจากนี้หลงจู๊เฉินก็ควบหน้าที่ยกอาหารด้วย ฮูหยินกับลูกชายของเขาก็มาช่วยต้อนรับแขกเหมือนกัน ทุกคนวิ่งไปวิ่งมาวิ่งขึ้นวิ่งลง ตะโกนไปตะโกนมา คึกคักสุดๆ เลย” หลิ่วอันเหอพูดก่อน

เฟิ่งเป๋าเป่าพูดต่อทันที “ให้ข้าพูดบ้าง ข้ากับอันเหอแกล้งทำเป็นเดินหลงเข้าไปดูในห้องครัว ข้างในมีแปดคน สามคนทำครัว อีกสามคนหั่นผักล้างผัก แล้วก็อีกสองคนล้างจาน”

“ดีมาก พวกเจ้าสังเกตได้ละเอียดดีมาก” หลิ่วมู่ชิงพยักหน้า ถึงแม้ข้อมูลเหล่านี้เขาจะสืบรู้มาก่อนหน้าแล้ว แต่ก็ยังต้องมอบคำชมให้พวกนาง

สองสามวันมานี้เขาเห็นว่าสาวน้อยทั้งสองคนเล่นทุกอย่างที่สามารถเล่นได้จนครบแล้ว เมื่อวานเริ่มร้องงอแงขอออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก เขาขบคิดดูก็ตัดสินใจมอบหมายงานให้พวกนางทำ หนึ่งเพื่อฆ่าเวลา สองคือเขาจะได้จับตาดูให้ปลอดภัยด้วย

“พี่ใหญ่ นี่คือขนมไหว้พระจันทร์ของโรงเตี๊ยมเม่าเหลียง เราซื้อมาไส้ละอัน เดี๋ยวตอนเย็นเรามาลองชิมกันนะ” หลิ่วอันเหอวางห่อกระดาษเคลือบน้ำมันในมือลงบนโต๊ะ

“อันเหอ เจ้าแสดงความเห็นตอนเราลองกินกับข้าวหน่อยสิ เจ้าเชี่ยวชาญเรื่องรสชาติอาหารดี ข้ากินดูแล้วก็คล้ายๆ กันหมด ไม่รู้จะเปรียบเทียบให้ละเอียดอย่างไร” เฟิ่งเป๋าเป่าพูดด้วยสีหน้าจริงจัง