ทดลองอ่าน ดวงใจกลางสายลม

บ่าไหล่ขยายกว้าง เอวสะโพกหนั่นแน่น เรือนร่างผอมบางแต่กลับมีกล้ามเนื้อที่ได้มาจากการออกกำลังฝึกวรยุทธ์มานานปี มิได้เติบโตจนเกินไปนัก กลับแฝงด้วยความงดงามของวัยเยาว์ ผิวพรรณที่ไร้ตำหนินั้นสะอาดนวลผ่องเหมือนกับใบหน้าของเขา ทั่วทั้งตัวราวกับหยกสีขาวที่ใสบริสุทธิ์

จ๋อม!

เขายื่นมือลงไปวนในถังไม้ครู่หนึ่ง ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว น้ำในนี้อุ่นเพียงพอทั้งยังใส่สมุนไพรที่เขาชอบมาแต่ไหนแต่ไร กลิ่นหอมสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์นั้นทำให้คนผ่อนคลาย ขับไล่อารมณ์ขุ่นมัวในช่วงนี้ที่เกิดจากเรื่องโรงเตี๊ยมเม่าเหลียงไปเสีย

หลิ่วมู่ชิงเหยียบบันไดไม้ ก้าวลงไปในถังไม้อย่างคล่องแคล่ว ค่อยๆ หย่อนตัวนั่งลงให้ร่างกายช่วงใต้บ่าแช่ในน้ำร้อน

จริงๆ นะ ตั้งแต่ยอดศีรษะลงมาจนถึงปลายเท้า ไม่มีส่วนไหนในร่างกายที่ไม่สดชื่นเลย!

เขาถอนหายใจเบาๆ ครู่หนึ่งก็เอนหลังพิงข้างถัง สองแขนกางพาดบนขอบถัง สองตาทอดมองบนผิวน้ำ ในใจกลับครุ่นคิดเรื่องที่โรงเตี๊ยม

หลายวันมานี้เขาดำเนินการต่อเนื่องเป็นชุด เริ่มจากสกัดกั้นแหล่งจัดซื้อวัตถุดิบอาหารของโรงเตี๊ยมเม่าเหลียงก่อน ตรวจสอบรายละเอียดการจัดซื้อที่ผ่านมาให้ชัดเจน แล้วจึงเปิดโปงได้ว่าตัวการที่ยักยอกเงินออกไปจำนวนมากนั้นก็คือน้องเขยของหลงจู๊เฉินนั่นเอง

ผลลัพธ์นั้นสร้างคลื่นกระทบใหญ่หลวง

หลงจู๊เฉินพาภรรยามาขอพบหัวหน้าสำนักถึงที่ เดิมทีคิดว่าท่านแม่เขาจะหาเหตุผลมาปฏิเสธการเข้าพบ คิดไม่ถึงว่าจะเรียกเขาเข้าไป รวมกับหลงจู๊เฉินด้วยกันเป็นสามคน ปิดประตูเจรจาในห้องลับยาวนาน

หลงจู๊เฉินที่ตลอดมาไม่เคยแยแสนายน้อยอย่างเขา กลับพินอบพิเทาต่อหัวหน้าสำนักอย่างยิ่ง พูดไม่กี่คำก็น้ำตาไหลพราก

หลิ่วมู่ชิงประคองน้ำไว้ด้วยสองมือ ล้างหน้าให้สะอาด จากนั้นก็พรมใส่หน้าอีกหลายที

หลงจู๊เฉินคนนั้นซื่อตรงต่อหน้าหัวหน้าสำนักมากทีเดียว พูดไม่หยุดปากว่าขอให้หัวหน้าสำนักลดโทษให้ แล้วอ้างว่าดูบัญชีไม่เป็น จึงให้น้องเขยจัดการเพียงผู้เดียว ท่านแม่บอกว่าบัญชีที่ขาดตกไปจำต้องให้น้องเขยเขาหรือครอบครัวพวกเขาชดเชย หลงจู๊เฉินก็พยักหน้ารัวๆ…

คิดถึงตรงนี้เขาก็อดอัดอั้นใจไม่ได้ วิธีการจัดการเหมือนกันแท้ๆ พอให้เขาทำไม่ราบรื่น แต่แค่ท่านแม่เอ่ยปากคำเดียวก็ไม่มีใครกล้าโต้แย้งแล้ว

มีความรู้สึกว่าคงไม่ใช่ท่านแม่รู้ปัญหาของโรงเตี๊ยมเม่าเหลียงอยู่นานแล้ว จึงจงใจส่งมาให้เขาหรอกนะ

ความจริงเป็นอย่างไรเขาไม่อาจรู้ได้ หลังจากหลงจู๊เฉินกลับไป ท่านแม่ก็อบรมเขายกใหญ่

‘ยังไม่ทันแน่ใจสาเหตุก็รีบร้อนตัดแขนตัดขาเสียแล้ว อดใจไม่ไหวขนาดนั้นเชียว ตอนนี้ทุกย่างก้าวของเจ้าล้วนเป็นที่จับตามอง มีหลายคนเฝ้ารอให้เจ้าหกล้มจะได้เอามาหัวเราะเยาะอยู่ ก่อนทำอะไรเจ้าไม่คิดถึงผลลัพธ์บ้างเลยหรือ ลูกจ้างเก่าแก่วัยสามสิบคนหนึ่งจะไล่ออกไปง่ายๆ อย่างนี้ได้รึ แม่จะบอกเจ้านะ นี่ไม่ใช่การเล่นหมากรุก คิดจะเอาคืนก็เอาคืน เมื่อไรที่ลงมือไปแล้วจะไม่มีทางให้วกกลับได้อีก รู้หรือไม่!’

นางยังเสริมว่านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่นางจะยื่นมือเข้ามาจัดการ ต่อไปกิจการที่ส่งต่อให้เขา ไม่ว่าจะเกิดเพลิงไหม้หรือถูกคนยักยอกจนย่อยยับก็ไม่เกี่ยวกับนางอีก

หลิ่วมู่ชิงถอนหายใจ

อันที่จริงท่านแม่พูดผิดไปอย่างหนึ่ง เล่นหมากรุกคิดจะเอาคืนก็เอาคืนได้เสียเมื่อไร นั่นก็ลงมือแล้วไม่มีทางวกกลับเหมือนกัน เฮ้อ ช่างเถอะ แต่ไหนแต่ไรท่านแม่ก็ไม่เล่นหมากรุกอยู่แล้ว กับศิลปะทั้งสี่ก็ไร้ความสนใจ ความสนใจที่ใหญ่ที่สุดของท่านแม่คือการนับเงิน รวมไปถึงฟังท่านพ่อพูดคุยเรื่องสัพเพเหระต่างหาก

เพียะ!