ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 58

“ไม่ๆๆ จะใช้คำเรียกขานห่างเหินอย่าง ‘หวังว่าหย่งเอินโหวจะเปิดจดหมายฉบับนี้ด้วยตนเอง’ ได้อย่างไรขอรับ” หนึ่งเค่อให้หลัง ภายในห้องหนังสือของเรือนใหญ่ มู่ซินหงยืนค้อมตัวอยู่ข้างโต๊ะเขียนหนังสือขณะช่วยผู้บังคับบัญชาวางกลยุทธ์

“เช่นนั้นให้เขียนอย่างไร”

“ปกติเวลาภรรยาอยากกลับไปอยู่บ้านตนเองเช่นนี้ พวกเราทำได้เพียงประจบเอาใจพ่อตาเท่านั้น ผู้น้อยจะเขียนว่า…‘หวังว่าท่านพ่อตาจะเปิดอ่านจดหมายฉบับนี้ด้วยตนเอง’ ตลอดขอรับ”

“…”

“แม่ทัพน้อยก็ปรับสักหน่อย เขียนเป็น…‘หวังว่าท่านลุงภรรยาจะเปิดอ่านจดหมายฉบับนี้ด้วยตนเอง’ สิขอรับ”

ทว่าจนแล้วจนรอดเด็กหนุ่มก็ยังไม่ยอมจรดปลายพู่กันเสียที มู่ซินหงจึงเอ่ยเตือนอย่างจริงใจ “แม่ทัพน้อย ท่านต้องอ่านสถานการณ์ให้ออกนะขอรับ จดหมายของฮูหยินน้อยได้เผยจื่อซ่งช่วยเขียนแทน ท่านคิดว่าท่านโหวได้รับจดหมายแล้วจะคิดเช่นไร ก็ต้องคิดว่าท่านขัดขวางไม่ให้ฮูหยินน้อยเขียนจดหมายอยู่แล้ว หากท่านไม่เขียนให้รื่นตาสักหน่อยจะผ่านด่านนี้ไปได้หรือ”

หยวนเช่อถอนหายใจอย่างหนักหน่วง แล้วจรดปลายพู่กัน

มู่ซินหงมองอีกฝ่ายค่อยๆ เขียนจดหมายด้วยความปลาบปลื้ม ปากยังคงพูดฉอดๆ ไม่หยุด “นอกจากนั้นตามความคิดของผู้น้อย วันนี้ฮูหยินน้อยมีโอกาสเปิดโปงท่านแท้ๆ แต่ก็ไม่ได้ทำ แสดงว่าความรักที่นางมีต่อคุณชายใหญ่นั้นลึกล้ำอย่างแท้จริง ขนาดถูกท่านทำถึงขั้นนี้ก็ยังไม่อยากเห็นสกุลเสิ่นตกที่นั่ง…”

ปลายพู่กันของหยวนเช่อชะงักกึก “เรื่องนี้ต้องให้เจ้าบอกด้วยหรือ พูดอะไรที่มีประโยชน์หน่อย”

“ท่านฟังต่อไปก่อน ผู้น้อยคิดว่าในเมื่อฮูหยินน้อยมีน้ำใจเช่นนี้ แสดงว่านางเป็นคนเยี่ยงไร”

เด็กหนุ่มหลับตาสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง “เป็นคนที่รักพี่ชายข้าอย่างเหลือล้นน่ะสิ”

“…อย่าหาว่าผู้น้อยว่าท่านเลย เหตุใดพอเกิดหึงหวงขึ้นมาทีไรความคิดของท่านจะต้องเหมือนผีก่อกำแพง* ทุกที ข้อนี้ชี้ให้เห็นว่าแท้จริงแล้วฮูหยินน้อยเป็นคนใจอ่อนมีเมตตาต่างหากเล่า”

“แล้วอย่างไร” หยวนเช่อเลิกเปลือกตามองอีกฝ่าย “นางไม่ได้ใจอ่อนมีเมตตาต่อข้าเสียหน่อย”

“แม่ทัพน้อยของผู้น้อยขอรับ คนปากคมเป็นมีดแต่ใจอ่อนเป็นเต้าหู้เยี่ยงนี้ใช้ไม้แข็งไม่ได้ผล จำเป็นต้องใช้ไม้อ่อน ฮูหยินที่บ้านผู้น้อยก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน ผู้น้อยขึ้นเสียงใส่นางทีไร นางจะโมโหเป็นฟืนเป็นไฟคว้ามีดทำครัวตีหน้ายักษ์ใส่เสมอ แต่พอผู้น้อยคุกเข่าให้เท่านั้น นางก็ใจอ่อนทันที ดังนั้นใช้ไม้อ่อนย่อมได้ผลดีกว่าไม้แข็ง ขอผู้น้อยพูดจาล่วงเกินสักหน่อยเถิด ท่านควรทำเหมือนว่าตนเองเป็นสุนัขที่ไม่มีผู้ใดต้องการ แสร้งทำตัวน่าสงสารใส่ฮูหยินน้อย…”

หยวนเช่อขมวดคิ้ว “ทำไม่ได้”