ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 59

บทที่ 59

สามนายบ่าวพ่วงด้วยหนึ่งสุนัขใช้ดวงตาสีดำกระจ่างใสสี่คู่มองคนตรงหน้าประตูที่เหมือนเพิ่งก้าวออกจากห้องอาบน้ำอย่างอึ้งๆ หลังประจันหน้ากันเงียบๆ อยู่ครู่ใหญ่ เจียงจื้ออีก็เอ่ยขึ้นอย่างลังเล “นี่ท่าน…”

สีหน้าของหยวนเช่อดูไม่เป็นธรรมชาตินักเมื่อชี้ไปยังสุนัขที่นางอุ้มอยู่ “เช่นเดียวกับมัน ข้าเปียกฝน”

เด็กสาวก้มหน้าลงมองสุนัขทีหนึ่ง ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองเขาใหม่ “ที่ท่านตัวเปียกเป็นเพราะเปียกฝนหรือ”

เขากระแอมเบาๆ พลางพยักหน้า

เจียงจื้ออีอุ้มสุนัขเดินเข้าไปใกล้ แล้วหรี่ตาพินิจพิจารณาไอขาวที่ลอยเหนือศีรษะอีกฝ่ายอย่างคลางแคลงใจ “มันหนาวจนตัวสั่น แต่เหตุใดท่านถึงได้มีไอร้อนลอยขึ้นมาจากกระหม่อมเล่า”

หยวนเช่อ “…”

นึกแล้วเชียวว่ามู่ซินหงไว้ใจไม่ได้ สั่งให้ไปยกน้ำมาถังหนึ่งก็เหมือนกลัวเขาจะจับไข้ล้มป่วย เลยเอาน้ำร้อนสำหรับอาบมาให้

“คราวก่อนขนาดท่านเดินตากฝนตั้งสองชั่วยามยังไม่เป็นเช่นนี้เลย คิดจะหลอกใครมิทราบ…”

“ก็ไม่ใช่เพราะคราวก่อนมีคนคอยเช็ดหน้าให้ข้า แต่คราวนี้ไม่มีหรอกหรือ” หยวนเช่อจ้องนางเขม็ง

“…”

คนอีกสองคนกับสุนัขหนึ่งตัวในห้องเบนสายตาไปมองเจียงจื้ออีช้าๆ

นางอุ้มลูกสุนัขหันหลังให้เขาอย่างประหม่า “สมน้ำหน้าแล้วที่ไม่มี”

“ไม่เช็ดหน้าให้ ขอเพียงหลบฝนคงได้กระมัง”

“ฝนหยุดไปนานแล้ว ท่านยังจะหลบอะ…” ลมหนาวหลังฝนตกพัดกรูเกรียวเข้ามาจากประตูเรือนที่เปิดอ้า เจียงจื้ออียังพูดไม่ทันจบก็ต้องหนาวสะท้านเสียก่อน

หยวนเช่อรีบก้าวเข้ามาในห้องอย่างว่องไวแล้วปิดประตูตาม

“เป็นขโมยหรือไร ใครให้ท่านเข้ามา” นางขมวดคิ้วถลึงตาใส่

“เปิดประตูไว้เช่นนี้ เจ้าหนาวไม่ใช่หรือ”

“ท่านปิดประตูจากข้างนอกก็ได้นี่”

“ข้าก็หนาวเช่นกัน”

“…” ตอนเดือนสองยังพูดอยู่แท้ๆ ว่า ‘ฝนแค่นี้เรียกว่าฝนได้ด้วยหรือ’ พอเดือนสามกลับพูดว่า ‘ข้าก็หนาวเช่นกัน’ ดินฟ้าอากาศยังแปรปรวนสู้เขาไม่ได้เลย

เพิ่งจะพูดกันแค่ไม่กี่คำ น้ำที่หยดจากร่างเปียกชุ่มของคนตรงหน้าก็ขังเป็นแอ่งอยู่บนพื้นอย่างรวดเร็ว

“เนื้อตัวท่าน…” เจียงจื้ออีมองความเลอะเทอะนั้นอย่างหงุดหงิดใจ แล้วเอ่ยเร่งสาวใช้ “พวกเจ้าสองคนรีบมาจัดการซิ น้ำจะท่วมเรือนข้าอยู่แล้ว”

กู่อวี่กับจิงเจ๋อปรี่เข้าไปอย่างว่องไว คนหนึ่งเช็ดพื้น อีกคนส่งผ้าเช็ดตัวให้หยวนเช่อ

คนเช็ดพื้นเพิ่งจะเช็ดน้ำแห้งไปแอ่งหนึ่ง พริบตาเดียวก็มีแอ่งใหม่ผุดมาอีก

คนส่งผ้าเช็ดตัวเห็นว่าผืนนี้เปียกจนชุ่มก็ส่งผืนที่สองให้

เจียงจื้ออีอุ้มลูกสุนัขนั่งถอนหายใจอยู่บนตั่งหญิงงาม “ไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าจะแห้งได้อย่างไรเล่า เรือนข้าไม่มีเสื้อผ้าของท่านหรอกนะ กลับเรือนตนเองโน่นไป…”

พูดยังไม่ทันขาดคำก็เห็นก้อนอะไรดำๆ แวบเข้ามา “แม่ทัพน้อย!”

หยวนเช่อเอื้อมมือออกไปรับเสื้อคลุม