ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 7

บทที่ 7

สองตาของนางกลอกมา ดวงตาจับนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของเขา

เผยเซียวหยวนไม่ต้องการจะมองสบตากับนาง เขากำลังจะเบนสายตาไปแล้วค่อยพูดธุระก็พลันสังเกตเห็นว่าบนหน้าผากนางคล้ายมีรอยแผลเป็นอยู่รอยหนึ่ง สายตาพลันหยุดนิ่งโดยไม่รู้ตัว ในที่สุดก็เห็นชัดแล้ว

เป็นเช่นนั้นจริงๆ แสงอาทิตย์ยามสายัณห์ส่องสว่างรอยแผลเป็นให้เห็นอย่างชัดเจนไม่มีอะไรปิดบัง ลักษณะของมันคล้ายดาวดวงเล็กๆ ที่แหว่งเว้าดวงหนึ่ง นอนนิ่งอยู่เหนือหว่างคิ้วตรงกลางหน้าผากที่สะอาดหมดจดเป็นเงาวาวของนาง

“คุณชายเผยหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ”

ข้างหูมีเสียงเอ่ยถามดังขึ้นอีกครั้ง เผยเซียวหยวนสะดุ้ง รีบถอนสายตากลับ

นางไม่ได้เชิญเขาเข้าไปข้างในอีก เขาเองก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม มีธรณีประตูกั้นกลางระหว่างเขากับนาง

“เมื่อครู่ข้าเพิ่งมาจากห้องหนังสือของท่านลุง ท่านลุงได้บอกเรื่องที่เจ้าไปพบเขาเมื่อเช้ากับข้าแล้ว” เขาเอ่ยปากขึ้น สีหน้าสุขุมเยือกเย็น “ข้าตั้งใจมาที่นี่เพราะอยากจะบอกกับเจ้า ทุกอย่างแล้วแต่ความปรารถนาของเจ้าเป็นสำคัญ ข้าอย่างไรก็ได้”

เยี่ยซวี่อวี่ยอบตัวคารวะบุรุษที่อยู่นอกประตูผู้นั้นอย่างนอบน้อม “ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า เผยกงกับคุณชายเผยไม่ตำหนิ นับว่าข้าโชคดีเป็นอย่างยิ่งแล้ว”

เขายกมือขวาให้นางเล็กน้อย แสดงท่าทีบอกนางว่าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้

“เรื่องนี้เจ้าก็ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ คิดเสียว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นับจากนี้ไปเจ้าก็จงถือว่าที่นี่เป็นบ้านของตนเอง นอกจากนี้ข้ามีอีกเรื่องหนึ่งอยากจะหารือกับเจ้า”

“คุณชายเผยเชิญกล่าว”

“จำได้ว่าสมัยเด็กเจ้าเคยติดตามท่านปู่ของเจ้ามาที่นี่ เห็นได้ว่าเจ้ากับสกุลเผยเรามีวาสนาต่อกันไม่น้อย ท่านลุงของข้าเห็นเจ้าเป็นคนในครอบครัวคนหนึ่ง ข้าเองก็คิดเช่นนั้น ข้าโตกว่าเจ้าเล็กน้อย ถ้าเจ้าเต็มใจ ต่อไปก็เห็นข้าเป็นพี่ชาย เจ้าก็เป็นเช่นน้องสาวของข้า เราเรียกกันเป็นพี่ชายน้องสาว เจ้าเห็นเป็นเช่นไร”

เผยเซียวหยวนบอกจุดประสงค์ในการมาอย่างชัดเจน เห็นนางเหมือนงงงันไปพลางมองมาที่ตน ไม่ได้ตอบในทันที เข้าใจว่านางยังไม่ได้สติกลับคืนมา

เขาจึงผงกศีรษะให้นางเล็กน้อย ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา ใช้ท่วงทำนองการพูดที่นุ่มนวลที่สุดที่เขาสามารถพูดออกมาได้บอกกับนาง

“ในครอบครัวข้าอยู่ลำดับที่สอง เดิมมีพี่ชายญาติผู้พี่ร่วมสกุลอีกคนหนึ่ง ซึ่งก็คือบุตรชายของท่านลุง แต่ตอนที่ข้ายังเล็กเขาก็พลีชีพเพื่อบ้านเมืองไปแล้ว มาวันนี้ถ้ามีน้องสาวเช่นเจ้าเพิ่มมาอีกคนก็เหมือนได้ชดเชยสิ่งที่น่าเสียใจ นับเป็นโชควาสนาอันยิ่งใหญ่ของข้าผู้แซ่เผย” เขากล่าวจบก็มองหญิงสาวที่อยู่ด้านตรงข้ามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม