ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 59

เจียงจื้ออีหันไปมองบานหน้าต่างที่เปิดแง้มและมู่ซินหงที่ผลุบออกไปทางนั้นอย่างรวดเร็ว “…”

หยวนเช่อว่า “เช่นนั้นข้าจะเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสักหน่อย”

“ยังจะกล้าทำห้องชั้นในข้าเปียกอีกหรือ เปลี่ยนมันตรงนี้เลยเถิด เปลี่ยนเสร็จก็รีบไป” นางอุ้มลูกสุนัขเดินเข้าห้องชั้นใน โดยมีสาวใช้สองคนตามไปด้วยเพื่อให้เขาเปลี่ยนเสื้อผ้า

พอเข้ามาถึงห้องชั้นใน เจียงจื้ออีก็ลูบหัวลูกสุนัขเหมือนอย่างที่เคยทำกับเจ้าเสือน้อย “กินข้าวหรือยังหือ?”

ห่างออกไปชั่วบานประตูกั้น หยวนเช่อที่กำลังถอดแถบรัดเอวชะงัก แล้วเงยหน้าขึ้นมองอย่างประหลาดใจ “ยัง”

นางค่อยๆ หันไปมองประตูด้านหลังที่หับไว้อย่างหมิ่นๆ “ข้าถามสุนัข ใครถามท่านกัน”

ข้างนอกเงียบไป ครู่หนึ่งเสียงตะขอโลหะกระทบพื้นก็ดังกังวานมาเข้าหูเมื่อแถบรัดเอวร่วงลงพื้น

ใบหูของเจียงจื้ออีร้อนวาบ ราวกับเห็นแถบรัดเอวเส้นนั้นตกลงพื้นต่อหน้าต่อตาก็มิปาน นางกระแอมอย่างเกร็งๆ แล้วส่งเสียงถามออกไปข้างนอก “สุนัขของท่านชื่ออะไร”

หยวนเช่อตอบ “รอให้เจ้าตั้ง”

เห็นแก่ที่วันนี้ลูกสุนัขต้องตากฝนเพราะตนเอง เจียงจื้ออีเลยใคร่ครวญอย่างตั้งใจ แต่ยังคิดชื่อความหมายดีๆ ไม่ออก ในเมื่อใครต่อใครพูดกันว่าสุนัขเหมือนเจ้าของ…เช่นนั้นมิสู้…

“ท่านชื่อ…เสิ่นอะไร”

คนข้างนอกนิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่ง “ข้าบอกแล้วนี่ว่าเจ้าเรียกข้าเสิ่นหยวนเช่อได้”

“ครอบครัวใครเขาตั้งชื่อได้ประหลาดเยี่ยงนี้เล่า ให้สองคนพี่น้องใช้ชื่อเดียวกัน…ไม่อยากบอกก็ช่างเถิด”

“ข้าชื่อหยวนเช่อ”

เจียงจื้ออีชะงัก “หยวนเช่อ…จากเสิ่นหยวนเช่อน่ะหรือ”

เด็กหนุ่มไม่ได้พูดอะไรอีก

นางกะพริบตาปริบๆ แล้วพลันนึกถึงรายละเอียดหยุมหยิมบางอย่างขึ้นมาได้

วันที่อาการเท้าแพลงหายดีแล้ว นางกับเขาไปเดินเที่ยวเล่นในตลาดตะวันตกด้วยกัน นางเกิดหึงหวงเขาเพราะเผยเสวี่ยชิงเป็นเหตุ จึงบังคับให้เขาสาบานว่าไม่เคยหว่านเสน่ห์ผูกสัมพันธ์กับหญิงอื่น ดูเหมือนเขาจะสาบานด้วยชื่อ ‘หยวนเช่อ’ แต่พอสาบานว่าเขาจะไม่ลาจากไม่ทอดทิ้งนาง เขากลับสาบานด้วยชื่อ ‘เสิ่นหยวนเช่อ’

“ขนาดสาบานยังเจ้าเล่ห์กลิ้งกลอก เห็นตรงที่ใดมีช่องโหว่เป็นต้องมุดเข้าไปตรงนั้น ช่างมีอุบายแยบยลเสียจริงนะ” นางแค่นยิ้ม

หยวนเช่อก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้เช่นกัน “ภายหลังเจ้าให้สาบานด้วยชื่อหยวนเช่อ ข้าก็สาบานซ้ำอีกครั้งไม่ใช่หรือ”

…ดูเหมือนจะใช่ ข้าด่วนโมโหเร็วเกินไป

ไม่สิ ข้าจะโมโหด้วยเหตุอันใดกัน ในเมื่อบัดนี้ข้าไม่ใช่ ‘อีอี’ ในเรื่องเล่าอีกแล้ว จะอยากได้คำสาบานเหลวไหลเยี่ยงนี้ไปไย