ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 59

พอเห็นเจียงจื้ออีหยุดพักเอามือยันเอวมองทางดินกลางพงหญ้ารกเรื้อที่ไม่เห็นจุดสิ้นสุดข้างบนอย่างลังเล หยวนเช่อที่ช่วยพยุงต้นแขนเล็กก็เหลือบมองนาง “เดินไม่ไหวแล้วหรือ เมื่อครู่เห็นกระตือรือร้นออกอย่างนั้น”

เจียงจื้ออีลดเสียงลง “ข้าไม่รู้นี่ว่าจะเป็นเช่นนี้…”

“หากรู้ว่าเป็นเช่นนี้จะไม่อยากมา?” เขามองเข้าไปในดวงตาฝืนใจของอีกฝ่าย

เด็กสาวมิได้เอ่ยตอบทางวาจา ทว่าแววตาฟ้องความคิดออกมาอย่างโจ่งแจ้ง

“เจียงจื้ออี นับว่าวันนี้ข้าได้ประจักษ์แล้ว” หยวนเช่อยกมือกอดอกจ้องหน้านาง

“ประ…ประจักษ์อะไร”

“เจ้าชอบพี่ชายข้าไม่เท่าเผยเสวี่ยชิงเลยสักนิด” เขากระดกปลายคางบุ้ยใบ้ไปทางเผยเสวี่ยชิง

เจียงจื้ออีถูกจ้องจนต้องเบนสายตาหนีด้วยความร้อนตัว “ก็คนเขาเป็นคู่รักกันนี่ ข้ามิใช่…”

พูดยังไม่ทันจบประโยคสายตาก็พลันเหลือบเห็นตัวอะไรนิ่มๆ ลายๆ สีเขียวเลื้อยผ่านพงหญ้าตรงปลายเท้าไป

หยวนเช่อก้มหน้ามองตาม กำลังจะดึงนางออกมา เจียงจื้ออีก็กรีดร้องเสียงหลงพลางกระโดดพรวดเสียก่อน

ในเวลาเพียงเสี้ยวพริบตานางขึ้นมาเกาะอยู่บนร่างหยวนเช่อทั้งตัว สองแขนกอดคอเขาไว้แน่น สองขาก็พันเอวเขาไม่ยอมปล่อย

หยวนเช่อยกนางขึ้นเบาๆ แล้วอุ้มให้มั่นคงขึ้น จากนั้นก็มองพงหญ้า “แค่งูสิงหางลายเท่านั้น มันไปแล้ว”

เจียงจื้ออีหอบหายใจ หน้ามืดวิงเวียนไปหมด ขณะก้มหน้ามองเขา “แค่งูสิง…หางลาย…เท่านั้น? ช่างพูดง่ายเหลือเกิน…”

เขาเลิกคิ้วแล้วเงยหน้าขึ้น “เช่นนั้นก็…ช่างเหลือเชื่อนักที่ภูเขาลูกนี้มีงูด้วย”

“ก็ต้องเหลือเชื่ออยู่แล้วสิ! จะไม่เหลือเชื่อได้อย่างไร!” เด็กสาวผู้หน้าตาซีดเผือดดึงมือข้างหนึ่งมาทาบหัวใจที่เต้นรัวอย่างบ้าคลั่งของตนเอง

“เหลือเชื่อจริงๆ” หยวนเช่อพยักหน้าอย่างเห็นพ้องเต็มที่ “เจ้ามาเซ่นไหว้พี่ชายข้า เหลือเชื่อที่เขาใช้งูมาแกล้งให้เจ้าตกใจกลัว แต่ไม่ยักแกล้งเผยเสวี่ยชิง บ่งบอกว่าทั้งตอนที่ยังมีชีวิตอยู่และตอนตายจากไปแล้ว พี่ใหญ่ก็เลือกเพียงคนเดียวมาตั้งแต่ต้นจนจบ ดังนั้น…”

“ดะ…ดังนั้น?” เจียงจื้ออีหลุบตาลงมองอย่างอึ้งๆ

“ดังนั้น…” เขาเหลือบตาขึ้นมองนางพลางยิ้ม “เลิกชอบพี่ใหญ่ได้แล้ว มาชอบข้าดีกว่า”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 6 มี.ค. 69