ทดลองอ่าน ตื่นเสียทีจะไม่มีทายาทแล้ว! บทที่ 3

อวี้ถูตาไวมือไวรวบตัวฉยงฉีที่กำลังจะหนีเอาไว้ได้ทันที จากนั้นเพียงสะบัดมือเบาๆ หนเดียวก็ดับเพลิงภูตบนร่างของมันได้หมดสิ้น “พอได้แล้วกระมังเฟิงจง สงบใจเป็นมนุษย์ธรรมดาไปเสียเถอะ เมล็ดฉยงซังหาใช่สิ่งที่มนุษย์พึงได้ครอบครองไม่”

เฟิงจงยังไม่ทันจะเอ่ยปาก ก็พลันได้ยินน้ำเสียงอันหนักแน่นมีพลังดังผ่านชั้นเมฆลงมา “ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์พึงจะได้ครอบครอง และยิ่งไม่ใช่สิ่งที่พิภพวิญญาณพึงจะครอบครองไว้เช่นกัน!”

อวี้ถูตะลึงไปชั่วอึดใจ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นขอบฟ้าระบายด้วยสีขาวพุงปลา สัตว์เขาเดียวตัวหนึ่งฝ่าชั้นเมฆควบตะบึงมาถึงเบื้องหน้าสายตา มันมีร่างกายคล้ายกิเลน เส้นขนดำขลับ ดวงตาที่เปี่ยมด้วยโทสะเบิกกว้าง “บังอาจนักหมิงเสิน กล้ายักยอกเมล็ดฉยงซังไว้เป็นสมบัติส่วนตัวเชียวรึ!”

อวี้ถูหว่างคิ้วย่นเข้าหากัน เขาหลุบตาลงนิดๆ “มิกล้า”

เฟิงจงมองอย่างงุนงง สัตว์เทพนี้เป็นผู้ใดกัน

สัตว์เขาเดียวกล่าวต่อ “ในเมื่อมิกล้า เหตุใดในมือเจ้าจึงมีฉยงฉีตัวหนึ่งได้เล่า สัตว์อสูรชนิดนี้ถูกซุ่นตี้สังหารไปตั้งแต่เมื่อหลายพันปีก่อนแล้ว เหตุใดจึงถือกำเนิดใหม่ได้อีก ข้าตรวจพบแล้วว่าในร่างของมันมีเมล็ดฉยงซังแฝงเร้นอยู่ด้วย เรื่องนี้เจ้าจะอธิบายว่าอย่างไร”

อวี้ถูไม่ตระหนกลนลานแต่อย่างใด “ข้าเองก็แปลกใจยิ่งนัก กำลังเตรียมจะนำตัวฉยงฉีกลับสู่ตำหนักยมโลก ส่งลงนรกภูมิสิบแปดขุม ไม่ให้มันได้ผุดได้เกิดชั่วกัปกัลป์”

“ไม่ต้องแล้ว” สัตว์เขาเดียวย่างเท้ามาเบื้องหน้า “ในเมื่อท้องของมันมีเมล็ดฉยงซังอยู่ ตามกฎสวรรค์แล้ว ข้าต้องนำตัวมันกลับพิภพสวรรค์ มอบมันออกมาเถอะ”

ฉยงฉีถูกขนานนามร่วมกับฮุ่นตุ้น เถาอู้ และเทาเที่ย ว่าเป็นสี่สัตว์ร้ายบรรพกาล ความชมชอบของมันคือการกัดศีรษะของผู้เที่ยงธรรม มอบของกำนัลล้ำค่าแก่คนโฉด มันไร้สัจจะคุณธรรม เกลียดชังผู้ซื่อสัตย์ภักดี ชอบวาจาอันต่ำทราม เป็นสัตว์อสูรที่ชั่วร้ายอย่างที่สุด ทว่าสัตว์อสูรที่ชั่วร้ายยิ่งนี้กลับเป็นผู้พิทักษ์ผลฉยงซังที่ทำให้มนุษย์มีอายุขัยเสมอฟ้าได้

มนุษย์ที่เข้าใกล้ฉยงฉีด้วยหมายจะครอบครองผลฉยงซังนั้นย่อมมีแต่คนชั่ว ผู้ที่โหดเหี้ยมอยู่เดิมก็มีแต่จะยิ่งกระทำชั่วสารพัด ส่วนผู้ที่เคยมีจิตใจดีงามก็จะถูกกิเลสครอบงำจนละทิ้งมโนธรรมไปในที่สุด พิภพสวรรค์เห็นว่าหากต้นฉยงซังคงอยู่ในพิภพมนุษย์ก็รังแต่จะชักนำให้มนุษย์ละความดีไปฝักใฝ่ความชั่ว ดังนั้นจึงตรากฎสวรรค์ไว้แต่แรก…ว่าหากพบต้นฉยงซังจะต้องริบคืนสู่พิภพสวรรค์โดยไม่มีข้อยกเว้น กระทั่งเทียนตี้ผู้ปกครองทั้งสามพิภพก็ไม่อาจฝ่าฝืน