ทดลองอ่าน ตื่นเสียทีจะไม่มีทายาทแล้ว! บทที่ 8

ตะปูตรึงวิญญาณในร่างเซวียนชิงนั้นเสกขึ้นมาจากดวงจิตของจื่ออิน เมื่อยามนี้จื่ออินถูกสังหารแล้ว ดวงจิตของผู้ใช้วิชาก็จะดับสูญลงไป ฤทธิ์ทำลายของตะปูตรึงวิญญาณย่อมหมดสิ้นลงด้วย ซีกวงเพิ่งจะเคยสัมผัสกับวิชาตะปูตรึงวิญญาณครั้งนี้เป็นครั้งแรก จึงไม่เคยรู้มาก่อนว่าวิธีแก้ต้องทำลายดวงจิตของผู้ใช้วิชา ครานี้นับว่าเป็นความบังเอิญโดยแท้

เฟิงจงไม่มีแก่ใจจะกินเนื้อต่ออีก หลังจากนั่งขบคิดอยู่นาน นางก็พลันถามขึ้น “ในเมื่อร่างเขาไม่มีฤทธิ์ทำลายของตะปูตรึงวิญญาณแล้ว เช่นนั้นจะสร้างฐานรากดวงจิตขึ้นมาใหม่ได้หรือไม่”

ซีกวงตะลึงไปชั่วอึดใจ “เจ้าหวังให้เขาคืนชีพขึ้นมามากเลยหรือ”

“แน่นอน”

“เจ้าใส่ใจเขาถึงเพียงนี้?” ซีกวงขมวดคิ้วมุ่นโดยไม่รู้ตัว

เฟิงจงมองดูเซวียนชิง “ถึงอย่างไรเขาก็สูญเสียดวงจิตไปเพื่อช่วยเหลือข้า ข้าย่อมหวังว่าเขาจะคืนชีพได้ใหม่ ทั้งเป็นการป้องกันไม่ให้อวี้ถูสถิตในร่างเขาซ้ำสองได้ด้วย”

ประกายตาของซีกวงพลันไหววูบ นิ้วมือซึ่งไพล่อยู่ด้านหลังถูกันไปมา เนิ่นนานเขาก็ไม่ได้ส่งเสียงตอบ

เหตุผลทั้งหมดข้าล้วนเข้าใจดี แต่ไฉนจึงรู้สึกไม่ค่อยชอบใจนัก

หลงต้ากับหลงเอ้อร์หมอบอยู่ข้างหลังเขาพอดี พวกมันมองเห็นอย่างแจ่มแจ้ง จึงหันมาพูดคุยกันประสามังกร “ตงจวินต้องหึงหวงอยู่เป็นแน่”

“มิผิด เวลาตงจวินไม่ชอบใจอะไรก็จะเป็นเช่นนี้ล่ะ”

“ชิ! เจ้าเทพน้อยนั่นมีอะไรดี หน้าตาก็ไม่เห็นชวนมองเหมือนตงจวินของพวกเรา!”

“ก็นั่นน่ะสิ พลังตบะอย่างมากก็แค่ไม่กี่ร้อยปี ตงจวินของพวกเราเป็นถึงทายาทของมหาเทพบรรพกาล แต่จ่งเสินกลับดีต่อเทพน้อยนั่นยิ่งกว่าตงจวินของพวกเราเสียอีก”

ตั้งแต่เล็กซีกวงก็รู้ว่าไม่อาจบอกความจริงที่เขามีร่างพหุภาคต่อผู้อื่นได้ ความลับนี้นอกจากบิดามารดาของเขาแล้ว กระทั่งหลงต้ากับหลงเอ้อร์ก็ยังไม่รู้ ยามนี้พวกมันที่อยู่ด้านหลังจึงพูดโจมตีเซวียนชิงโดยที่ไม่รู้อะไรเลย ทว่าเมื่อฟังเข้าหูซีกวงแล้ว นี่เป็นการบอกว่าเขากำลังหึงหวงตนเองอยู่ไม่ใช่หรือ

ซีกวงกำมือข้างหนึ่งวางไว้ที่ริมฝีปากแล้วกระแอมให้โล่งคอ จากนั้นก็ส่งยิ้มให้เฟิงจง “เอาเถอะ ข้าจะพาเขากลับภูเขาฝูเฟิง ลองดูว่าจะสร้างฐานรากดวงจิตได้หรือไม่”

สองตาของเฟิงจงพลันสว่างวาบ รีบใช้คทาหม่อนมังกรพยุงกายยืนขึ้น “ดียิ่ง เช่นนั้นข้าก็ขอมอบเขาให้เจ้าแล้ว”

สองมังกรเริ่มซุบซิบกันต่อ “ดูสิ ตงจวินยังทำเป็นใจกว้างอีก ทั้งที่ในใจขัดเคืองแทบแย่แล้ว”

“เฮ้อ ตงจวินช่างน่าสงสารจริงเชียว พอทีๆ อย่าพูดถึงอีกเลย”

ซีกวงหันหน้าบึ้งๆ มาทันใด “ฟ้าจวนจะมืดอยู่แล้ว”