ทดลองอ่าน ตื่นเสียทีจะไม่มีทายาทแล้ว! บทที่ 8

สองมังกรสะท้านเฮือกโดยพร้อมเพรียง มองดูผืนฟ้าทันใด “โอ๊ะ จริงด้วย พวกเราควรไปรับดวงตะวันที่ยอดต้นฝูซังแล้ว” พวกมันพูดจบก็รีบเคลื่อนกายไปกล่าวอำลาเฟิงจง ก่อนจากไปหลงต้ายังไม่ลืมที่จะสะบัดหางซัดสัตว์อสูรตัวจ้อยนั่นหนึ่งทีด้วย

ฉยงฉีกำลังอุ้มเนื้อขึ้นแทะอย่างใจจดใจจ่อ จู่ๆ ก็ต้องถูกกวาดจนร่างซวนเซ เนื้อก็หลุดมือร่วงตกพื้นไป ทำเอามันควันออกหูไล่ตามไปร้องพูพูใส่ฟ้าอยู่เป็นนานสองนาน

ซีกวงวางข่ายอาคมหนึ่งชั้นไว้เบื้องหน้าเฟิงจง ก่อนจะพาเซวียนชิงย่างเท้าขึ้นไปบนก้อนเมฆ “ข้าไปประเดี๋ยวเดียวก็กลับมาแล้ว เจ้ารอที่นี่สักครู่เถิด”

เฟิงจงผงกศีรษะรับ

ยามที่ก้อนเมฆลอยขึ้นไปแล้ว ซีกวงก็ก้มหน้าลงไป เขาเห็นนางยังคงมองส่งตนเองอยู่ตลอด ทว่าพอเอียงหน้าไปมองด้านข้าง เขากลับรู้สึกว่านางอาจจะกำลังมองส่งเซวียนชิงอยู่ต่างหาก

หัวใจเริ่มจะว้าวุ่นขึ้นมาอีกแล้ว

พิภพสวรรค์ยามนี้เงียบสงบเป็นพิเศษ เพราะเทพเซียนทั้งหลายล้วนหนีหายไปตามหาจ่งเสินกันที่พิภพเบื้องล่างแล้ว ซีกวงพาเซวียนชิงเข้าสู่ภูเขาฝูเฟิง ตลอดทางไม่พบเงาใครเลย

เขาไม่ได้เข้าไปที่ตำหนักตงจวิน ทว่ามุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางของภูเขา

เมื่อแรกเข้าไปเส้นทางยังคงเป็นทางสายเล็กที่คดเคี้ยว ทว่ายิ่งเดินเข้าไปเส้นทางก็ยิ่งขยายกว้างขึ้น ใจกลางภูเขาอุดมไปด้วยพลังวิเศษ แม้แต่บิดาของเขาก็ยังเลือกนิทราอยู่ข้างใต้นี้

จวบจนเดินเรื่อยไปถึงส่วนที่ลึกที่สุด จึงพบถ้ำขนาดใหญ่อยู่หนึ่งแห่ง ซีกวงก้มศีรษะเดินเข้าไป ภายในนั้นมีแสงสว่างสลัวราง ร่างสามร่างถูกวางตั้งไว้ชิดผนังถ้ำ แต่ละร่างล้วนถูกผนึกอยู่ในน้ำแข็งวิญญาณ ไม่อาจมองรูปโฉมได้ชัดเจน นั่นก็คือร่างแบ่งภาคสามร่างแรกของเขา

ร่างพหุภาคถือเป็นพรสวรรค์โดยกำเนิด ทว่าที่สุดแล้วจะควบคุมร่างแบ่งภาคได้จำนวนเท่าใดนั้น หาได้ถูกกำหนดไว้แต่แรกเกิดไม่ หากแต่สามารถเพิ่มพูนขึ้นได้จากการเลื่อนขั้นตบะ บัดนี้ซีกวงควบคุมได้ห้าภาคแล้ว ร่างแบ่งภาคทั้งสี่นอกเหนือจากร่างต้นกำเนิดก็คือผลจากการค่อยๆ บำเพ็ญตบะจนได้มาทีละภาค ดังนั้นซีกวงจึงเคยชินที่จะสร้างร่างแบ่งภาคขึ้นหนึ่งร่างทุกครั้งที่เขามีพลังตบะเพิ่มขึ้น เพียงแต่ร่างแบ่งภาคส่วนใหญ่ถูกใช้งานน้อยครั้งยิ่ง