ทดลองอ่าน ต้อนรัก บทที่ 4

“ข้าวเหนียวมะม่วงไหม เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้านแม่มูนข้าวเหนียวไว้ จะให้ตาณเอาไปกินที่ออฟฟิศด้วยก็ไม่ทัน” พอได้ยินว่าลูกหิว คุณบุหลันก็กุลีกุจอทันที

คนเป็นแม่…ไม่มีอะไรให้ห่วงยิ่งไปกว่าลูกอีกแล้ว แม้แต่ความสุขของตัวเองก็เหมือนกัน ทุกอย่างรอทีหลังได้ ขอแค่ให้ลูกได้มีความสุขก่อนก็พอ

“โห น้ำลายสอเลยแม่ งั้นเดี๋ยวตาณปอกมะม่วงเองแล้วกันนะ”

ตาณยิ้มพลางสาวเท้าเข้าไปใกล้มารดา ประคองท่านให้ก้าวขึ้นบ้าน พร้อมที่จะทิ้งเรื่องขุ่นใจไว้ข้างนอกแต่โดยดี

“วันนี้ตาณเข้าออฟฟิศทั้งวัน เหนื่อยไหมลูก” ทั้งที่ตัวเองก็ต้องออกไปถ่ายละครทั้งวัน แต่คุณบุหลันก็ยังห่วงว่าลูกชายจะเหนื่อยมากกว่าตัวเอง

“เหนื่อยสิแม่ แต่เดี๋ยวเถอะ ปลายปีตาณจะโขกโบนัสพี่เป้ให้เข็ด ใช้ตาณดีนัก” ตาณบอก

เสียงแม่ลูกคุยกันกะหนุงกะหนิงเหมือนไม่มีเรื่องขุ่นข้องในใจแว่วหายไปในบ้านพร้อมกับร่างของทั้งคู่ในที่สุด

ปลายนิ้วที่กำลังตวัดปากกาเขียนตัวหนังสือของคุณบุหลันหยุดเคลื่อนไหวเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูห้องทำงานเบาๆ ดึกป่านนี้ซึ่งเด็กในบ้านน่าจะเข้านอนหมดแล้วทำให้พอเดาออกว่าคนที่กำลังจะก้าวเข้ามาเป็นใคร จึงไม่เอ่ยปากอนุญาต มือเลื่อนไปถอดแว่นตาวางบนโต๊ะพลางหันไปคอย

ร่างสูงของลูกชายที่ก้าวเข้ามาเรียกรอยยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหนหรือทำอะไรติดพันก็ตาม ถ้าลูกชายอยากอยู่ใกล้ท่าน คุณบุหลันก็พร้อมจะวางมือจากทุกอย่าง

หน้าที่อื่นพักได้…แต่หน้าที่ของแม่ไม่มีวันหยุด และคุณบุหลันจะไม่ยอมหยุดเช่นกัน

“ดึกแล้ว ยังไม่นอนเหรอตาณ” คุณบุหลันถามลูกชายที่เลื่อนเก้าอี้มานั่งใกล้ ในมือของเขามีแจกันใสขนาดเล็ก สูง รูปทรงปากแคบคล้ายแก้วทดลองทางวิทยาศาสตร์ ปักกุหลาบสีขาวก้านตรงที่คุณบุหลันรู้ว่าลูกชายน่าจะตัดมาจากกอหน้าระเบียงบ้าน

“ตาณแวะมาถามแม่ก่อน พรุ่งนี้มีถ่ายละครหรือเปล่า กี่โมง…”

“พรุ่งนี้เหรอ เช้าหน่อย อาจจะต้องออกจากบ้านก่อนเจ็ดโมง ทำไมเหรอลูก”

“เลิกดึกไหมแม่”

“ยังไม่แน่เลย ใกล้ปิดกล้องแล้วน่ะ ตาณจะไปรับไปส่งแม่หรือไง” คุณบุหลันหัวเราะเบาๆ

“เอารถตาณไปนะแม่ จะไปเช้ากลับดึกยังไงก็ได้ แล้วนังอุ่นของแม่น่ะ เดี๋ยวตาณแวะไปคุยกับช่างเอง ถ้ามันเกหนักๆ เราก็ปลดระวางให้มันได้พักเถอะ ตาณจะซื้อคันใหม่ให้”

“แล้วตาณจะใช้อะไร พรุ่งนี้จะเข้าออฟฟิศอีกไม่ใช่เหรอ” คุณบุหลันเลิกคิ้วมองลูกชายที่เมื่อหัวค่ำบอกท่านอยู่แจ้วๆ ว่าหมู่นี้อาจจะต้องเข้าออฟฟิศทุกวัน