ทดลองอ่าน ต้อนรัก บทที่ 5

พอได้เห็นว่าเป็นใคร กำลังใจที่เรียกให้ตัวเองได้เมื่อครู่ก็ดูเหมือนจะอันตรธานหายไปหมด ได้แต่อึ้งมองชายหนุ่ม แต่พอเห็นแววตาพราวระยับของเขาชัดตาก็กลายเป็นประหม่า

มายืนตรงนี้นานแค่ไหน…แล้วได้ยินเธอพูดอะไรบ้าง

ใบหน้าเล็กๆ ร้อนผ่าวเมื่อคิดถึงประโยคสุดท้ายของตัวเอง

‘ส่งพระเอกมาปลอบใจตางค์…’ ตายแล้ว! ได้ยินแน่ๆ

ลตางค์เริ่มไม่อยากอยู่ตรงนี้อีกแล้ว เลิกคิดที่จะใช้เวลาพักเที่ยงอ่านนิยายเล่มโปรด ขยับตัวตั้งใจจะกลับเข้าออฟฟิศเสียที

“ชอบอ่านนิยาย?” เสียงทุ้มนุ่มที่ได้ยินทำให้ลตางค์ชะลอฝีเท้า ตอบเสียงเบา

“ค่ะ”

อาการกระชับหนังสือนิยายแนบตัวอย่างหวงแหนทั้งที่ก้มหน้างุดๆ หลบตาเขาทำให้แววตาของคนมองอ่อนโยนไม่รู้ตัว แม้ในยามทอดสายตามองตามร่างเล็กที่ก้าวจากไปหลังจากค้อมศีรษะให้น้อยๆ โดยไม่พูดอะไรอีกเลย

พอได้อยู่ตามลำพัง ตาณก็เบือนหน้าไปมองม้านั่งที่เมื่อสักครู่มีร่างของลตางค์จับจอง กล่องเมลามีนที่เจ้าของลืมทิ้งไว้ทำให้สองขาขยับก้าวเข้าไปใกล้แล้วทรุดตัวนั่ง เอื้อมมือไปหยิบมามองของที่อยู่ข้างในใต้ฝาใส

เขาเห็นลตางค์ผลักประตูอาคารออกมานอกสวนโดยบังเอิญ ยังคิดเล่นๆ อยู่ว่าเธออาจจะแอบเลี้ยงอะไรแถวนี้อีกหลังจากเป็นเจ้ามือหมูปิ้งให้สุนัขจรจัดข้างทาง ไม่คิดว่าจะมานั่งเล่นแถมยังพกสาลี่เต็มกล่องมาเสียด้วย

ตาณจัดการเปิดฝากล่องเมลามีนหยิบสาลี่ที่ล้างสะอาดแล้วมากินเหมือนเป็นของตัวเอง เขาได้ยินมาว่าวันนี้ปานทิพย์เอ็ดพนักงานใหม่อีกแล้วก็นึกรู้ว่าเป็นใคร และคิดว่าไม่น่าจะผิดตัว

ฤทธิ์ของหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์เป็นอย่างไรทำไมตาณจะไม่รู้ ถึงแม้จะไม่ค่อยได้เข้าออฟฟิศก็เถอะ ยังคิดว่าหญิงสาวใจดีตัวเล็กจะทนอยู่ได้สักแค่ไหน แต่แล้วคำพูดและท่าทางของลตางค์ที่เรียกกำลังใจให้ตัวเองก็ทำให้เขารู้สึกผิดคาด กระทั่งเผลอหัวเราะจนเธอรู้สึกตัว

ก็ใครมันจะไปนึกว่าคนเดินเซื่องๆ เหมือนหมดแรง จู่ๆ จะเปลี่ยนสีหน้าท่าทางได้รวดเร็วแบบนั้น แถมยังคุยกับหนังสือเสียงดังคนเดียวเหมือนเป็นเพื่อนรักเสียอีก คำพูดแปลกๆ ที่เรียกหาพระเอกในนิยายนั่นด้วย

แต่ก็นะ เข้มแข็งดี โดนคุณปานแว้ดๆ ทุกวันไม่ยักกะท้อ

ในแววตาใต้กรอบแว่นขณะมองสบสายตาเขานั้น ตาณเห็นแต่ความตกใจปนประหม่าของคนที่ไม่คิดว่าจะมีใครมาพบในเวลาส่วนตัว ที่ตาณจำได้ดีอีกเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับลตางค์ก็คือ เมื่อไม่มีแว่นตากรอบเข้ม ใบหน้าขาวเนียนเหมือนเด็กเล็กๆ ของเธอนั้นน่ามองด้วยดวงตากลมโตเป็นประกาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งประกายตารักและหวงแหนในยามที่เธอกอดประคองหนังสือของแววบุหลัน

ลตางค์…เป็นครั้งแรกที่ตาณเริ่มรู้สึกว่าการได้มองเห็นหญิงสาวสักคนอยู่ในสายตา…สนุกดี

(ติดตามต่อได้ในฉบับเต็มวันที่ 30 มี.ค. 64)