ทดลองอ่าน นางสาวอันดับสอง บทที่ 2 – บทที่ 3

กฤษราไม่ยอมแพ้ หลังจากพักผ่อนหนึ่งวัน เธอก็ตามชายหนุ่มอย่างทรหดต่ออีกหลายวัน ยิ่งหลังๆ เขาชอบไปนั่งดูหนังคนเดียวในโรงหนังทั้งวัน ย้ำว่าทั้งวัน แรกๆ เธอก็ช็อปปิ้งรอข้างนอก เมื่อเขาออกมาจากโรงหนังแล้วก็ตามต่อ แต่วันนี้เธอเบื่อเลยเข้าไปดูหนังในโรงภาพยนตร์เดียวกัน ผลก็คือเธอหลับ แล้วพอตื่นขึ้นมาก็เจอกระดาษแปะอยู่บนหน้าผาก

‘คุณกำลังละเมิดปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน 1945’

“คือไร” กฤษราพูดพึมพำกับตัวเองก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ค้นหาสิ่งที่เขียนไว้ในกระดาษ พออ่านจบก็รู้สึกโมโหขึ้นมา ทำไมเธอรู้สึกว่าตัวเองโง่เลย ที่แท้ตานั่นรู้แล้วว่าเธอแอบสะกดรอยตาม คิดว่าเธอจะยอมง่ายๆ หรือไง เย็นวันนั้นกฤษราแวะเข้าร้านหนังสือเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับวิธีการอ่อยผู้ชาย ถึงจะเป็นมือใหม่ แต่เธอก็รู้ว่าหากทำพลาดแล้วควรหาวิธีการแก้ไขที่ถูกต้อง

‘เมื่อคิดว่าเขารู้แล้วควรใช้ความจริงใจเข้าสู้ บอกไปเลยว่าคุณรู้สึกยังไง’

ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย! เธอแค่จะเอาชนะปลายฟ้าเฉยๆ จะแสดงความจริงใจยังไงในเมื่อมันเป็นการเสแสร้ง อย่างนั้นก็เปลี่ยนเล่มใหม่ดีกว่า

‘ลองยั่วยวนเขาด้วยสายตาดูสิ คุณจะได้ทุกอย่าง’

“ยั่วยวนด้วยสายตา” หญิงสาวพึมพำก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อย ท่านี้เนี่ยแหละที่เธอคิดว่าเซ็กซี่ที่สุด ว่าแล้วเธอก็กลับบ้านไปซ้อมท่าทางยั่วยวนตามที่หนังสือบอก แต่คนฉลาดย่อมไม่ประมาท เธอยังคงไปหาแผนสำรองกับหนังสือเล่มเดิมที่ร้านหนังสือในอีกสองสามวันต่อมา

“ขอโทษนะคะคุณผู้หญิง ยังไงลองซื้อหนังสือเล่มนี้ไปอ่านที่บ้านดูไหมคะ” พนักงานในร้านหนังสือคนหนึ่งเดินเข้ามาถามเธอ

กฤษราช้อนตามองพนักงานอย่างรำคาญใจ อีแค่ยืมอ่านนิดหน่อยทำไมต้องมากดดันเธอด้วยนะ แต่ก็เอาเถอะ เห็นแก่ว่าหนังสือมันยับเยินด้วยมือเธอหมดแล้ว จะยอมซื้อก็ได้

“ก็ได้ค่ะ จ่ายเงินตรงไหนคะ” ท่าทางของกฤษรานั้นสามารถสร้างศัตรูได้เสมอ มองภายนอกใครๆ ก็ต้องคิดว่าเธอเป็นคุณหนูขี้เหวี่ยงกันทั้งนั้น แม้แต่ตัวเธอเองก็คิดแบบนั้น…ช่วยไม่ได้ คนมันสวยและรวยมาก

“สองร้อยเก้าสิบห้าบาทครับ” พนักงานแคชเชียร์ว่า

กฤษราเบ้ปากก่อนจะหยิบบัตรเครดิตยื่นให้

“เอ่อ รับชำระขั้นต่ำสามร้อยบาทนะครับ”

“อะไรกัน มีเรื่องอย่างนี้ด้วยเหรอ” กฤษราไม่เข้าใจ เธอแทบจะไม่เคยพกเงินสดติดตัวเลย ใช้บัตรเครดิตตลอด มูลค่าของที่เธอซื้อยังไงก็มากกว่าสามร้อยอยู่แล้ว เธอจึงไม่รู้มาก่อน