ทดลองอ่าน นางสาวอันดับสอง บทที่ 4 – บทที่ 5

เชนกลับไปที่บ้านก่อนจะนั่งสงบสติอารมณ์พักใหญ่ รวบรวมความกล้าได้แล้วก็โทรหากฤษรา เมื่อปลายสายรับเขาก็นึกไม่ออกว่าจะต้องพูดว่าอะไร

“เชนเหรอ โทรหาช้าจัง คริสซี่รอตั้งนาน” น้ำเสียงของอีกฝ่ายดูไม่สำนึกอะไรเลย แน่ล่ะถ้าเธอรู้จักคิดสักหน่อยคงจะหยุดทำตัวโรคจิตแบบนี้ไปตั้งนานแล้ว

“เมื่อไหร่จะเลิกทำแบบนี้”

“แบบไหนเหรอ”

“เอาของมาวาง”

“แต่เป็นของที่เชนชอบทั้งนั้นเลยนะ” กฤษราว่าก่อนจะเปิดสมุดจดที่เธอบันทึกเรื่องของเชนเอาไว้ทั้งหมด จนตอนนี้เธอคิดว่าเธอรู้เรื่องของเขามากกว่าเรื่องของตัวเองเสียอีก อย่างนี้แหละ ถึงจะเป็นคนฉลาดแต่ก็ต้องทำการบ้าน รู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง

“เธอรู้ได้ยังไง” นี่คือสิ่งที่เชนสงสัยมาตลอด

“หนังสือที่เชนไปยืมห้องสมุดไง มีสัตว์ป่าแล้วก็สัตว์ทะเล วาฬสีเงิน ตอนไปซื้อของก็ซื้อแต่นมสตรอเบอรี่แพ็กใหญ่ แล้วก็…”

“พอที ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมไม่ให้ทำแบบนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะคบกับปลายฟ้า”

“เชนบอกว่าไม่ให้แอบตาม เค้าก็เลยส่งของให้แทนไง ไม่น่ารักเหรอ” กฤษราดัดเสียงน่ารักในประโยคสุดท้าย วิธีนี้เขาบอกว่าจะทำให้ผู้ชายเอ็นดูถึงขั้นสุด ผ่านขั้นตอนนี้แล้วเธอจะเป็นเจ้าชีวิตของเขาเลยทีเดียว

ตู๊ดดดด

ไอ้บ้านี่มันวางสายใส่เธอ!!!

กฤษราโมโหจัด แต่ก็มีสติพอที่จะส่งข้อความหวานๆ กลับไป

‘พรุ่งนี้เจอกับความปรารถนาดีของคริสซี่อีกนะคะที่รัก’

แหวะ พิมพ์ไปก็อยากจะอาเจียน แต่เพื่อชัยชนะเธอต้องลงทุนหน่อย อีกไม่นานเขาจะต้องติดกับเธอแน่

ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็ส่งข้อความกลับมา ไม่ใช่ตัวหนังสือ แต่เป็นรูปภาพที่แคปจากหน้าจอมือถือของเขา เป็นข้อความแชตของเขากับปลายฟ้า

Shane : ฉันชอบเธอ คบกันนะ

PlaiPlai : หือ พิมพ์ผิดหรือเปล่าเชน

Shane : เปล่า ไม่กล้าบอกเอง ว่ายังไง

PlaiPlai : คุยกันพรุ่งนี้นะ ^^

กฤษรารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก เหมือนกำลังจะวิ่งเข้าเส้นชัยแต่เห็นปลายฟ้าวิ่งแซงไปก่อน มือบางกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่น รู้สึกแค้นใจแทบบ้า เธอลุกพรวดขึ้นแล้วหยิบกุญแจรถวิ่งลงไปชั้นล่าง ขณะที่ย่าพร้อมยังไม่ทันไถ่ถามร่างของหลานสาวก็หายออกจากประตูบ้านไปแล้ว

“แล้วจะได้รู้ว่าใครเป็นใคร” กฤษราเม้มปากแน่น