ทดลองอ่าน บอสหน้าตายกะยัยสอางค์ บทที่ 3

เจ้านายหนุ่มพยักหน้ารับ ก่อนหันไปมองทางบันไดเมื่อมีเสียงตึงตังดังมาจากชั้นบน

“พูดไม่ทันขาดคำ”

ร่างเล็กๆ ของเด็กสามคนแย่งกันวิ่งตึงตังลงมา พร้อมเสียงโวยวายจากแม่บ้านที่ดังตามหลังมาด้วย

“คุณเล็กคุณใหญ่ใส่เสื้อก่อนค่ะ แป้งเลอะเต็มบ้านหมดแล้ว”

“พุดแก่แล้วนี่ วิ่งตามเขาไม่ทันหรอก แบร่ๆ” เด็กชายตัวผอมหัวเราะร่วน ตะโกนมาจากหัวบันได พร้อมวิ่งกระโจนลงมาเมื่อเห็นใครยืนอยู่กับอาม่า

“พี่ใหญ่ น้องหลิง โกวเอิงกลับมาแล้ว”

“เย้!” เด็กน้อยทั้งสามวิ่งปรู๊ดมาหาเธอ คนเล็กเกาะแขนซ้าย คนโตเกาะแขนขวา คนกลางกระโดดหย็องแหย็งอยู่ตรงหน้า สร้างเสียงหัวเราะให้อาสาวได้พอๆ กับอาการปวดหัวเลยทีเดียว

“ขนมล่ะคะโกวเอิง ไหนวันนี้ว่าจะซื้อขนมมาให้หลิงไง” เด็กหญิงแก้มยุ้ย หลานคนโปรดอ้อนขอเป็นคนแรก พี่ชายทั้งสองไม่ยอมน้อยหน้า ตะโกนแข่งขึ้นมาบ้าง

“ของใหญ่ล่ะครับ”

“ของเล็กล่ะครับ โกวเอิง”

หญิงสาวมองซ้ายมองขวา ไม่รู้จะตอบใครก่อนดี อาม่าเห็นท่าจะไม่ไหว เลยเดินเข้ามาเขกหัวพวกเด็กๆ พร้อมกับเอ็ดว่า “เบาๆ หน่อยพวกลื้อสามคน ไม่เห็นหรือไงว่าอาโกวมีแขก ดูสิ ผ้าผ่อนก็ไม่ใส่ บ้านช่องเลอะแป้งไปหมดเลี้ยว”

พุดที่เพิ่งตามมาสมทบทีหลังนั่งถอนหายใจ สอางค์จึงดึงเสื้อจากมือแม่บ้านมาถือไว้เสียเอง

“มาจ้ะพุด ฉันช่วย”

อาม่าเอ็ดเหลนแล้วหันไปเอ็ดแม่บ้านซึ่งพ่วงตำแหน่งพี่เลี้ยงด้วยในช่วงนี้ว่า “อาพุด ลื้อนี่น้า ดูเด็กแค่สามคน ทำไมถึงได้ปล่อยให้เลอะทั่วบ้านแบบนี้”

“คุณๆ แกดื้ออย่างกับลิง วิ่งไล่ทันเสียที่ไหนคะอาม่า”

“ไม่เป็นไรค่ะอาม่า เดี๋ยวเอิงจัดการเอง ตี๋ใหญ่ตี๋เล็กใส่เสื้อก่อนเร็ว”

“ค้าบ”

หญิงสาวยื่นเสื้อให้เด็กชายสองคนสวมแล้วหันไปอุ้มหลานสาวที่แต่งตัวเรียบร้อยอยู่คนเดียวขึ้นมาหอมแก้ม แต่เจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดเบี่ยงหนี

“อี๋…โกวเอิงตัวเปียก น้ำก็ไม่อาบ” เด็กหญิงย่นจมูก โบกไม้โบกมือ หัวเราะคิกคัก

“อะ โทษทีจ้ะ โกวลืมไป” เธอวางหลิงลงกับพื้น จูงมือสองหนุ่มมายืนตรงหน้าเจ้านายที่ดูเหมือนจะถูกกันออกไปเป็นคนนอกหลังเด็กๆ วิ่งเข้ามา

“นี่หลานของฉันค่ะ ตี๋ใหญ่ ตี๋เล็ก แล้วก็อาหลิง เด็กๆ สวัสดีเจ้านายของโกวเร็ว”