ทดลองอ่าน บอสหน้าตายกะยัยสอางค์ บทที่ 5

“Did I say something wrong?”

นาทีนี้สอางค์คิดว่าปล่อยผ่านดีกว่า อย่าอธิบายเลย เดี๋ยวคนไม่คิดอะไรจะหาว่าเธอคิดอะไรขึ้นมา

หญิงสาวพยายามกลบอาการหวั่นไหวที่กลับมารบกวนจิตใจ แก้ตัวไปว่า

“ประโยคมันแค่…ห้วนไปหน่อยน่ะค่ะ ไม่มีอะไร อีกอย่าง…ฉันคงมากินข้าวกับบอสทุกวันไม่ได้”

คนอาศัยข้าวกล่องจากลูกน้องมาเกือบอาทิตย์ซ่อนความรู้สึกผิดหวังที่เกิดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ถามกลับไปด้วยท่าทีปกติว่า

“ทำไม”

“ก็…” หญิงสาวกลืนเหตุผลบ้าๆ บอๆ ที่ชวนให้น้อยใจเก็บไว้ ตอบเพียงแค่ “เพราะวันนี้เงินเดือนออกแล้วไงคะ ไม่ต้องห่อข้าวมากินแก้จนแล้วก็ได้ อีกอย่างเราก็ไม่ได้…อ๊ะ ซวยแล้ว!”

คำสบถสุดท้ายดังขึ้น เมื่อสายตาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วเห็นเพื่อนในแผนกกลับเข้ามาก่อนเวลา หรือไม่…เธอก็คงใช้เวลากินข้าวกับเขานานเกินไป

สอางค์รีบลุกจากโซฟา ละล้าละลัง ก่อนตัดสินใจบอกเขาว่า

“ฉันฝากปิ่นโตไว้ในห้องบอสก่อนนะคะ เดี๋ยวตอนเย็นมาเอา”

“Wait a second.” เขาเรียกไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินออกไป “คุณตกใจอะไร แล้วทำไมไม่เอาไปเลย”

“ก็ถ้าฉันถือปิ่นโตออกไปตอนนี้ คนในแผนกก็รู้สิคะว่าฉันกินข้าวกับบอส”

“You don’t want them to know.”

“Do you?”

“Well…” โทมัส แบรนดอนปล่อยให้ความรู้สึกเดียวกับตอนที่ได้ยินหลานของผู้หญิงตรงหน้าพูดว่าเธอชอบผู้ชายแบบไหน เป็นตัวให้คำตอบกลับไปว่า “It’s fine with me.”

“เอ๊ะ…”

แต่ก่อนจะได้ใคร่ครวญประโยคนั้นให้ดี สอางค์คิดว่าเธอควรออกไปจากห้องนี้ก่อน

“ยังไงวันนี้ก็ไม่ได้ ฝากปิ่นโตไว้ก่อนนะคะบอส ถ้าใครถาม บอกว่า…บอสเรียกฉันมาคุยเรื่องงานนะคะ ขอบคุณค่ะ”

(ติดตามต่อได้ในฉบับเต็มเดือน ธันวาคม 64)