ทดลองอ่าน ปรารถนา… คุณอีกสักครั้ง ชุด Wishing You ด้วยรัก… และปรารถนา บทนำ – บทที่ 1

“ทำไมแกไม่เคยบอกว่าแฟนเก่าหล่อขนาดนี้”

“ก็เมื่อก่อนพี่เขมไม่ได้ล่ำแบบนี้ แล้วผิวก็ไม่เข้มเท่านี้ด้วย”

“ดูดิบๆ เถื่อนๆ แบบนี้ท่าจะแรงดีด้วยนะยะ”

“อย่ามาทะลึ่ง นี่แฟนแพมนะเจ๊”

“แฟนเก่าย่ะ ดูๆ ไปฉันว่าหล่อกว่านังคิมบอมเป็นไหนๆ เลยนะ”

“เจ๊อย่าพูดถึงมันเลย คิดแล้วยังเคืองไม่หาย ถ้าไม่ใช่เพราะมันกับผู้จัดการ แพมคงไม่ถูกแฟนคลับมันถล่มแบบนี้หรอก”

“เรื่องมันแล้วไปแล้วน่า”

“แล้วไปแล้วได้ไงล่ะเจ๊ ทุกวันนี้ยังมีแฟนคลับบางคนเข้ามาเหน็บเวลาแพมลงรูปในไอจีอยู่เลย”

“ก็ถือเสียว่าโปรดสัตว์ผู้ยากไป อีกหน่อยคนรู้ความจริงก็เลิกวอแวแกเอง”

“แพมต้องกลายเป็นจำเลยสังคมไปถึงเมื่อไรล่ะเจ๊ นักร้องก็ไม่ได้เป็น ปริญญาก็ไม่มี รู้งี้แพมไม่ยอมเลิกเรียนหรอก”

“อย่ามาอ้างว่าเลิกเรียนเพราะอยากเป็นนักร้องหน่อยเลยย่ะ ฉันเห็นคนทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเยอะแยะ แต่แกน่ะขี้เกียจก็เลยไม่ยอมไปเรียนจนโดนไล่ออกจากมหา’ลัยต่างหาก”

“เจ๊อ่ะ นี่น้องนะ”

“ย่ะ ถ้าไม่ใช่น้อง ฉันสาปส่งแกไปแล้ว ไม่ปากเปียกปากแฉะบ่นแบบนี้หรอก”

ใบหน้าของหญิงสาวงอง้ำลงครู่หนึ่งก่อนจะกู้กลับมาได้ดังเดิม

ทั้งคู่พูดคุยหยอกล้อกันอีกพักใหญ่ ภูริตาก็โบกมือลาอดีตโปรดิวเซอร์แล้วเดินเล่นในห้าง เผื่อหาเรื่องใช้เงินก้อนใหม่เสียหน่อย

จังหวะที่หญิงสาวกำลังหยุดยืนรอที่ลิฟต์แก้ว สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบเห็นป้ายเซลส์ขนาดใหญ่ที่ร้านเสื้อผ้าฝั่งตรงข้ามเข้าพอดี เธอจึงสะบัดหน้าเดินลิ่วๆ ไปทางร้านเสื้อผ้า แต่ยังไม่ทันก้าวเข้าร้าน จู่ๆ หญิงสาวหน้าสวย ตาคม ผิวสีน้ำผึ้งก็ขยับมายืนขวางทางไว้

“แพมรึเปล่า”

เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากัน ก่อนจ้องอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง

“ฉันเคยรู้จักเธอเหรอ”

“เวไง กาลเวลา”

“เว…กาลเวลา!”

ภูริตาขมวดคิ้วก่อนเบิกตาโพลง “เว ที่เคยออกค่ายอาสาด้วยกันป่ะ”

“เออ เวเอง”

บางครั้งโลกก็กล๊มกลม ใครจะคาดคิดว่าคนที่ไม่ได้เห็นหน้าค่าตา ไม่ได้พูดจากันมาหลายปีจะหวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง แล้วความทรงจำก็ไหลบ่าเข้ามาราวกับกระแสน้ำในฤดูน้ำหลาก

คุณหนูสายเปย์ผู้เกิดมาไม่เคยกรำงานหนัก ไม่เคยทำอะไรเพื่อใคร แต่กลับจำต้องยอมแปลงตัวเป็นไฮโซบ้านนอกนั่งรถกระบะปุเลงๆ ไปร่วมค่ายอาสาพัฒนาชนบทที่จังหวัดเชียงราย ก็เพราะถูกอาจารย์บังคับให้ไปออกค่ายอาสาเพื่อแลกกับคะแนนช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ ในวิชาสังคมศาสตร์ที่คะแนนของเธอคาบลูกคาบดอก

ความลำบากเรียกร้องให้เธออยากหนีกลับใจจะขาด แต่ทำไม่ได้เพราะมีคะแนนค้ำคอ แล้วการทนลำบากเพื่อคะแนนในครั้งนั้นก็ทำให้เธอรู้จักกาลเวลา และจิรัศยา รุ่นน้องอีกคน