ทดลองอ่าน ปรารถนา… คุณอีกสักครั้ง ชุด Wishing You ด้วยรัก… และปรารถนา บทที่ 3

ภูริตาลองเปิดเครื่องอีกครั้ง แต่หน้าจอมือถือก็ยังขึ้นสีดำ แบตเตอรี่สำรองก็ดันอยู่ในกระเป๋าล้อลาก ให้มันได้อย่างนี้สิ!

“แพมจะนั่งให้รากงอกไปเลย ดูซิว่าพี่เขมจะหลบหน้าแพมได้อีกสักกี่น้ำ!”

หญิงสาวแหวลั่นใส่อากาศ ฟุบหน้าร้องไห้ซบเข่าของตนอย่างอ่อนแรง โดยหารู้ไม่ว่ามีใครบางคนซ่อนตัวอยู่ในรถโฟร์วีลส์ซึ่งจอดอยู่ริมประตูรั้วเหล็กดัดด้านนอก และกำลังทอดตามองร่างเล็กนั่งคู้ตัวบนเก้าอี้ม้าหินผ่านกระจกหน้ารถด้วยความรู้สึกขมขื่นแกมเย้ยหยัน

เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ แทนที่จะเชื่อฟังสมองแล้วหมุนพวงมาลัยกลับบ้าน แต่ดันขับมาจอดซุ่มอย่างเงียบเชียบอยู่หน้ารั้วบริษัท เฝ้ามองหญิงสาวซึ่งเคยมีความทรงจำร่วมกันกำลังร้องไห้โฮใหญ่ด้วยความว้าวุ่นใจ

ครู่หนึ่งเสียงโทรศัพท์มือถือก็ฉุดความคิดคำนึงของเขาออกจากอดีตอันไกลโพ้น

“ครับแม่”

“เขมจะกลับมาทานข้าวบ้านไหมลูก”

“คืนนี้ผมคงค้างในเมือง ไม่ได้กลับไปที่เกาะครับแม่”

เขมตอบเสียงเรียบแต่นัยน์ตาคมกล้าไม่ได้ห่างหายไปจากหญิงสาวร่างเล็กซึ่งฟุบหน้าอยู่กับหัวเข่าเลยแม้แต่น้อย

เส้นผมดำสลวยของเธอเปียกลู่แนบศีรษะ เสื้อผ้าเปียกปอนจนดูชื้นแฉะ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเธอคง…เขมหยุดความคิดฟุ้งซ่านของตนไว้เพียงเท่านั้น เมื่อตะกอนบางอย่างถูกตีฟุ้งขึ้นมาอีกครั้ง

‘แพม…แพมรักพี่เขมค่ะ’

ภูริตาในวัยสิบห้าปีสารภาพความในใจพลางยื่นกล่องช็อกโกแลตให้เขาในวันวาเลนไทน์ เขมได้แต่ยืนจ้องกล่องช็อกโกแลตรูปหัวใจสีหวานด้วยความรู้สึกอิ่มเอิบซ่านลึกอยู่เต็มหัวใจ แต่เขากลับพูดไปว่า

‘พี่ไม่ชอบกินของหวาน แพมไม่รู้รึไง’ ภูริตาเงยหน้าขึ้นมองเขาคล้ายยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ‘ชอบพี่ประสาอะไร แค่นี้ก็ไม่รู้ว่าพี่ชอบกินอะไร’

‘แพมรู้ๆ พี่เขมชอบกินหมูกระทะ’

เขมหัวเราะพลางยีเส้นผมเด็กสาวอย่างเอ็นดู

‘พี่เขมยอมเป็นแฟนแพมแล้วใช่ไหม’