ทดลองอ่าน ปรารถนา… เพียงแค่คุณ ชุด Wishing You ด้วยรัก… และปรารถนา บทที่ 4

บทที่ 4

เอลิซซ่ามีกำหนดการในการเดินทางเจ็ดวันหกคืน

เช้าวันนี้นับเป็นวันที่สองซึ่งในตารางการเดินทางคือเรือจะล่องอยู่บนน่านน้ำสากลและจะไปเทียบท่าที่ปีนัง ประเทศมาเลเซียในเช้าวันรุ่งขึ้น

ร่างบางสมส่วนทาครีมกันแดดแบบละเมียดละไมที่สุด เธอเป็นคนผิวละเอียดแต่คล้ำง่าย

‘สีผิวสเป็กฝรั่ง’

ใครๆ ก็บอกแบบนั้น เธอได้แต่ตอบกลับไปว่าฝรั่งก็สเป็กเธอ

แต่จนแล้วจนรอดกาลเวลาก็ยังไม่มีโอกาสได้ลงเอยกับ ‘ฝรั่ง’ คนไหน ใช่ว่าไม่มีใครเข้ามา เธอพบเจอชาวต่างชาติหลากหลายชาติพันธุ์จากการเดินทางท่องเที่ยว แน่นอนว่าพิมพ์ฝรั่งนิยมอย่างเธอย่อมมีหนุ่มๆ มาตามจีบเป็นธรรมดา แต่เพราะเธอเรื่องมากเอง สุดท้ายจึงได้แค่คุยแล้วห่างหายกันไป

การมีคู่ชีวิตสวนทางกับสิ่งที่เป็นอุดมการณ์ของเธอ เมื่อมีครอบครัวจะไปเที่ยวไหนตามใจตัวเองแบบเดิมไม่ได้อีก ฉะนั้นกาลเวลาจึงคิดว่าเธอเหมาะกับการเป็นโสดมากกว่า อย่างน้อยก็ช่วงสามสี่ปีนี้ เธอจะได้เที่ยวอย่างสบายใจ

เมื่อทาครีมกันแดดเรียบร้อยแล้ว กาลเวลาก็คว้าชุดว่ายน้ำมาสวม ชุดว่ายน้ำของเธอเป็นทูพีซบราสีกรม กางเกงว่ายน้ำเป็นลายตารางเล็กๆ สีดำสลับขาว ให้ความรู้สึกสปอร์ตมากกว่าเซ็กซี่

วันนี้กาลเวลาวางแผนว่าจะลงไปว่ายน้ำเล่นที่ชั้นสิบเอ็ดซึ่งเป็นพื้นที่สระว่ายน้ำและมีกิจกรรมทางน้ำสำหรับคนที่ชอบความตื่นเต้นท้าทาย กาลเวลาพิสมัยกิจกรรมพวกนี้อยู่เหมือนกัน แต่เพราะมาคนเดียวเธอคิดว่าคงไม่สนุกสักเท่าไหร่ ดังนั้นเธอจึงหยิบหนังสือท่องเที่ยวแนวใหม่ของนักเขียนชื่อดังอย่าง ‘เถื่อนแปด’ ของวรรณสิงห์ ประเสริฐกุลติดมือมาด้วยหลังจากซื้อไว้นานหลายเดือนและปล่อยให้มันนอนนิ่งอยู่ในกระเป๋าเกือบทุกทริป

เธอตัดใจจากกล้องที่ถูกยึดไปเพราะถึงอย่างไรเธอก็ไม่มีแก่ใจจะทำงานอีกแล้ว อีกอย่างเธอก็สัญญากับตัวเองไว้ด้วยว่าเธอจะไม่ให้เครดิตอะไรกับเรือลำนี้ในเพจของตัวเองเด็ดขาด

เอลิซซ่า ครูซคงกลายเป็นฝันร้ายสำหรับเธอ

กาลเวลาบอกกับตัวเองแบบนั้น โดยไม่รู้เลยว่า ‘ฝันร้าย’ ของจริงยังไม่ได้เกิดขึ้น ไม่ใกล้เลยสักนิด

ในห้องนอนขนาดใหญ่บนเรือเอลิซซ่า ครูซ แดนนี่ เฉินกำลังนั่งดูภาพจากกล้องถ่ายรูปอย่างเงียบเชียบ ปาริธเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารของฝ่ายการเงิน

“คุณแดนนี่ครับ มีเอกสารต้องเซ็นสองฉบับ”

“อือ” แดนนี่ตอบสั้นๆ แต่สายตายังไม่ละจากสิ่งที่อยู่ในมือ

“กล้องใครครับนั่น” ปาริธถามเพราะปกติไม่เคยเห็นเจ้านายสนใจอะไรพวกนี้

“กล้องของยายบล็อกเกอร์จอมพูดมากนั่นแหละ”

ปาริธนิ่วหน้า ก่อนค่อยๆ คลายยิ้ม “นี่คุณแดนนี่พบกับคุณกาลเวลาอีกแล้วเหรอครับ”

“แปลกหรือไง”

“เธอไม่อยากเสวนากับคุณ เพราะเธอไม่ชอบหน้าคุณเท่าไหร่ เรียกว่าเหม็นหน้าเลยก็ได้” ปาริธพูดลอยๆ แต่กระทบใจเจ้านายมากพอให้ชายหนุ่มหันมามองด้วยแววตาไม่สบอารมณ์ “ขอโทษครับ”

“ฉันยึดของเธอมา”

“หือ?”

“ฉันแค่ไม่ไว้ใจ ไม่อยากให้มีภาพข่าวเกี่ยวกับพริมหลุดออกไป”

“แต่คุณพริมเป็นคนของสังคม เธอเลี่ยงเรื่องแบบนี้ไม่ได้อยู่แล้วนี่ครับ”

“ก็จริง แต่อย่างน้อยก็ไม่ใช่ข่าวที่หลุดออกไปจากเรือลำนี้”