ทดลองอ่าน ปรารถนา… ให้เป็นคุณ ชุด Wishing You ด้วยรัก… และปรารถนา บทที่ 2

การประชุมสิ้นสุดลงเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาพอดี ไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่พฤกษ์ได้เกริ่นไว้ อาจเป็นเพราะวาระการประชุมค่อนข้างอัดแน่น หรือไม่ก็เป็นเพราะกมลพัชรไม่เปิดโอกาสให้ใครถามเรื่องนี้ขึ้นมาอีก เมื่อคณะกรรมการต่างทยอยลุกจากเก้าอี้ไปแล้วก็เหลือเพียงแม่กับบุตรชายพร้อมกับเลขานุการส่วนตัวของทั้งคู่เท่านั้น กัณฑ์อเนกทิ้งแผ่นหลังลงกับพนักเก้าอี้ดั่งคนหมดเรี่ยวแรง

“ขอบคุณนะครับที่ช่วยไม่ให้ลุงพฤกษ์โจมตีผมไปมากกว่านี้”

เขากล่าวกับมารดาอย่างมีพิธีรีตอง แต่กมลพัชรไม่ได้สนใจ นางกลับหันมาจ้องมองเสื้อผ้าของลูกชายแทน

“เมื่อเช้าไม่ได้ใส่ชุดนี้นี่”

กัณฑ์อเนกขมวดคิ้ว “คุณแม่รู้ได้ยังไง เมื่อเช้าเราไม่ได้เจอกันสักหน่อย”

“ฉันเป็นใคร”

คนถามเสียงแข็งขึ้นนิดหนึ่งแต่แววตาไม่ได้ดุ กัณฑ์อเนกหัวเราะหึ

“จริง คุณหญิงกมลพัชรสามารถรู้ได้ทุกเรื่องหากเธอต้องการ”

“ไม่เอาน่า เลิกเรียกคุณหญิงเถอะ ไม่ชินแล้วก็ไม่ชอบด้วย”

ชายหนุ่มอมยิ้มแล้วพยักหน้ารับ มารดาของเขาทำงานเพื่อสังคมควบคู่กับการบริหารธุรกิจขนาดใหญ่มาหลายปี มีหลายโครงการที่เฟรชคูลทำเพื่อช่วยเหลือคนไร้บ้าน คนเป็นมะเร็ง เด็กที่ขาดทุนทรัพย์ในการเรียน และคนยากจน ดังนั้นตำแหน่งคุณหญิงที่ได้รับมานั้นจึงเป็นเครื่องการันตีได้ว่ากมลพัชรเป็นบุคคลที่เสียสละเพื่อสังคมมากเพียงใด

“อย่าเฉไฉ ตอบแม่มาก่อน ชุดเมื่อเช้าไปไหน ทำไมถอด แม่ชอบชุดนั้นนะ”

“อุบัติเหตุนิดหน่อยครับ เราไปคุยกันที่ห้องทำงานของผมมั้ย เผื่อมีใครจะใช้ห้องประชุม”

“ไม่ดีกว่า ตอนบ่ายแม่มีธุระ ภารกิจคุณหญิงคุณนายที่กัณฑ์ชอบเรียกน่ะ”

“อ้อ ครับ แต่มีเวลาทานข้าวด้วยกันก่อนใช่ไหมฮะ”

กมลพัชรส่ายหน้า “เดี๋ยวจะออกไปเลย เราน่ะก็ควรกลับไปนอนบ้านบ้างนะ”

“ครับ ถ้าว่าง…”

“แล้วมีเรื่องยุ่งอะไรนักหนาถึงกลับบ้านไม่ได้ ตอนนี้นักข่าวสังคมรู้เรื่องของเรามากกว่าแม่แล้วล่ะมัง”

กัณฑ์อเนกถอนหายใจหนัก “บ้านหลังใหญ่เกินไป เหงา”

กมลพัชรค้อนให้ “คนเดินกันยั้วเยี้ยเต็มบ้านบอกว่าเหงา”

“นั่นมันคนทำงานบ้านกับผู้ช่วยของคุณแม่นี่ครับ”

“งั้นก็รอน้องสาวแกกลับมา”

“กิ่งจะกลับบ้านเหรอครับ”

“เห็นว่าอย่างนั้นนะ”

กัณฑ์อเนกมีน้องสาวคนหนึ่งชื่อกิรติกา เธอเป็นสาวที่เปรี้ยวจี๊ด เติบโตที่ประเทศสหรัฐอเมริกาและใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นมากกว่าในเมืองไทยไปเสียแล้ว จู่ๆ กมลพัชรก็ลุกขึ้น ทำให้เลขาฯ ของเธอและพารณพลอยยืนไปด้วย มีกัณฑ์อเนกคนเดียวที่ยังคงนั่งอยู่

“ถ้ากิ่งมาถึงเมื่อไรคุณแม่ก็บอกรณมาแล้วกันนะครับ เผื่อทานข้าวด้วยกัน”

“ได้ แม่ไปล่ะ”

กัณฑ์อเนกลุกขึ้นยืนเป็นคนสุดท้าย “ครับ”

กมลพัชรพยักหน้าให้ลูกชายน้อยๆ จากนั้นก็หมุนตัวออกจากโต๊ะห้องประชุมไป กัณฑ์อเนกเฝ้ามองตามหลังของมารดาซึ่งมักมีคนติดตามอยู่เสมอนั้นไป ไม่เว้นแม้แต่เลขานุการส่วนตัวของเขาเอง พารณก็เดินตามกมลพัชรออกจากห้องประชุมไปด้วย