ทดลองอ่าน Unrequited Love… ระยะแอบรัก บทที่ 7

บทที่ 7

ลั่วจื่อเหลือบมองเธออย่างเร็วๆ ไปที แต่ไม่ได้พูดอะไร สายตาค่อยๆ เย็นชาลง เจิ้งเหวินรุ่ยที่อยู่ฝั่งตรงข้ามยังคงแนบใบหน้าครึ่งซีกกับโต๊ะ หัวเราะคิกคักไม่หยุด

“คนโกหก” เธอย้ำอีกครั้ง

ลั่วจื่อหันกลับไปเรียกเจ้าของร้านมาเก็บเงิน ทันใดนั้นเจิ้งเหวินรุ่ยก็ตะโกนขึ้นมากะทันหัน “เธอไม่คู่ควร! คนโกหก!”

ลั่วจื่อหดมือที่กวักเรียกเจ้าของร้านซึ่งค้างอยู่กลางอากาศกลับมาเล็กน้อย เธอ?

ถึงยังไงก็ไม่ได้ว่าฉันล่ะนะ ลั่วจื่อรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงเป็นห่วงว่าถ้าเจิ้งเหวินรุ่ยยังโวยวายต่อไปจะดึงดูดความสนใจของลูกค้าคนอื่น จึงยังบากหน้าตะโกนเรียกเจ้าของร้านให้เก็บเงิน ทว่าในตอนนั้นร้านมีลูกค้าเยอะมาก ทำให้ไม่มีใครสนใจเธอ

“เสแสร้งทั้งนั้น เสแสร้งกันทั้งนั้น!”

“เลิกตะโกนได้แล้ว” ลั่วจื่อขมวดคิ้ว

“เธอคนนั้นจะกลับมาแล้ว เธอสำนึกผิดได้แล้ว เมื่อวานฉันถึงได้รู้…ว่าเธอสำนึกผิดได้แล้ว” น้ำตาของเจิ้งเหวินรุ่ยไหลลงมาเต็มที่ จู่ๆ ลั่วจื่อก็เข้าใจเหตุผลที่เจิ้งเหวินรุ่ยเมาขึ้นมา ‘เธอคนนั้น’ กลับมาแล้ว ดังนั้นความหวังที่เดิมทีก็เล็กจ้อยตรงหน้าเจิ้งเหวินรุ่ยจึงเปลี่ยนไปเป็นสิ้นหวังแทนทันที

ทีแรกลั่วจื่ออยากบอกกับเจิ้งเหวินรุ่ยว่าต่อให้ ‘เธอคนนั้น’ จะกลับหรือไม่กลับมา คนที่เธอชอบก็ปฏิเสธเธอไปแล้ว ซึ่งมันเป็นคนละเรื่องกัน แต่สุดท้ายลั่วจื่อก็ยังทนเอาไว้ เมื่อครู่นี้ที่เจิ้งเหวินรุ่ยร้องไห้ระบายอยู่นานก็เพราะชิงชังที่คนอื่นชอบกล่อมให้เธอรู้จักยอมแพ้ในเร็ววัน แล้วตัวเองจะไปซ้ำเติมเธออีกทำไมกัน

ความเงียบของลั่วจื่อทำให้เจิ้งเหวินรุ่ยไม่ยอมเลิกรา เธอใช้ดวงตาที่แดงก่ำจ้องเขม็งไปที่ลั่วจื่อพร้อมถาม “เธอคิดว่ายังไง”

“ฉันจะไปมีความคิดอะไรได้ยังไง”

“ฉันไม่เชื่อ คนโกหก”

ลั่วจื่อยอมรับแล้วว่าการที่ตัวเองรับปากมากินข้าวกับเจิ้งเหวินรุ่ยในวันนี้เป็นเรื่องที่โง่ถึงที่สุดจริงๆ

“พูดมา! รีบบอกฉัน ฉันรู้ว่าเธอไม่มีทางไม่คิดอะไร เธอไม่ชอบเขาเหรอ เขาดีขนาดนั้น”

“เขาดี? เพราะงั้นฉันเลยควรชอบเขา?”

“เธอไม่ชอบเขาเหรอ”

เจิ้งเหวินรุ่ยเอาแต่ถามย้ำคำถามเดียวอย่างดื้อรั้น