ทดลองอ่าน รักเดียวที่กลางใจ บทที่ 3

“ลัลน์” เสียงเรียกชื่อแทนเสียงเพลงที่เธอหลับใหลไปพร้อมกับมันทำให้ลัลน์ขยับตัวน้อยๆ ก่อนปรือตาขึ้น มือของมินที่ลูบเบาๆ บนแขนบอกให้รู้ว่าเขาตั้งใจปลุกเธอให้แผ่วเบาที่สุด

“มิน…กี่โมงแล้ว” ลัลน์ถามพร้อมกับขยับตัวยิ้มรับรอยยิ้มของมิน หูฟังเครื่องเล่นเพลงที่น่าจะหลุดตอนเผลอหลับตกอยู่ข้างตัว ปลายสายตามองเห็นหนังสือที่จำได้ว่าตัวเองกำลังอ่านเพลินก่อนผล็อยหลับไปวางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ

“จะห้าโมงแล้ว ไปอาบน้ำแต่งตัวดีไหม จะไปทำผมที่ฝางด้วยหรือเปล่า มินขับรถให้นะ” มินบอกพร้อมกับยื่นแก้วน้ำผลไม้ปั่นเย็นจัดมาให้

“ไปทำไม ไม่ต้องหรอก พี่ไม่ใช่เจ้าสาวสักหน่อย” ลัลน์เหวี่ยงขาจากเปลลงไปแตะพื้น มือยื่นไปรับแก้วมาดื่ม ความเย็นจัดที่ปรี๊ดขึ้นศีรษะทำให้เธอนิ่วหน้าน้อยๆ เพราะร่างกายปรับตัวไม่ทัน

“อย่ารีบสิ”

“จ้ะพ่อแก่ขี้บ่น อร่อย…ขอบใจนะมิน ไม่มีใครรู้ใจพี่เท่ามินจริงๆ” ลัลน์บอก น้ำแอปเปิ้ลเขียวบีบมะนาวปั่นเป็นเครื่องดื่มที่เธอโปรดปรานมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ออกจะผิดวิสัยลูกสาวเจ้าของสวนส้มสักหน่อย แต่หากเป็นส้มแล้วลัลน์ชอบแกะเปลือกทานจากลูกเลยมากกว่า ไม่จำเป็นต้องคั้นน้ำหรือปรุงแต่งให้เปลี่ยนไปหรอก

“หายโกรธมินหรือยัง” น้ำเสียงเอาใจและประโยคนี้ของมินทำให้ลัลน์ขมวดคิ้ว แววตาง้องอนที่ทอดมองทำให้ยิ่งสงสัย

“โกรธ? อะไรเหรอ อ้อ เรื่องพี่ธารณ์”

ชื่อของคนที่ไม่ถูกชะตาทำให้มินเกือบชักสีหน้า ดีว่ายังพอมีสติเตือนตัวเองว่าที่อยากได้ตอนนี้คือให้เธอหายโกรธ ท่าทางเหมือนลืมไปแล้วของลัลน์ทำให้เขานึกโล่งใจ…ผู้ชายคนนั้นไม่ได้สำคัญพอให้เธอจำได้ตลอดเวลา…

“ไม่โกรธแต่ไม่อยากให้ทำแบบนั้น มันดูเสียมารยาทและจะเสียน้ำใจกันกับพี่นพ เข้าใจไหมมิน”

“มินจะอยู่บ้านอีกสักพักนะ อาจจะอยู่จนเลยยี่เป็ง” แม้จะอยากเถียงใจแทบขาดเรื่องมารยาทกับคนที่เขาไม่เห็นว่าควรได้รับ แต่มินก็เลือกที่จะคุยเรื่องอื่นแทน ความรู้สึกหวั่นไหวหวาดระแวงทำให้มินตัดสินใจจะอยู่บ้านอีกสักพัก อย่างน้อยก็จนกว่าจะมั่นใจว่าธารณ์จะกลับไปเสียก่อน

“หือ อยู่ได้แน่เหรอ จะอยู่เที่ยวยี่เป็งกับต่ายเหรอ” ลัลน์อดไม่ได้ที่จะถาม สีหน้าระแวงสงสัยของเธอทำให้มินถอนหายใจ มองตอบด้วยแววตาขุ่นกึ่งตัดพ้อ

“ไม่เกี่ยวกับต่าย บอกว่าไม่มีอะไรๆ จะไม่เชื่อกันเลยใช่ไหม เดี๋ยวนี้คำพูดของมินเชื่อไม่ได้แล้วสำหรับลัลน์หรือเปล่า”

“โธ่…มินก็ พี่ก็ถามไปอย่างนั้นเอง ไหนบอกว่ายุ่งนี่นา อยู่ได้…ไม่เป็นไรแน่นะ” ลัลน์เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นง้อ นึกดีใจที่เขาจะอยู่บ้านนานอีกสักหน่อยแต่ก็เป็นห่วง

มินถอนหายใจ หันมามองสบตาลัลน์แล้วก็แพ้ใจเหมือนทุกที

“อยู่ได้สิ มินจะอยู่ปล่อยโคมกับลัลน์ก่อนแล้วค่อยกลับไปเรียน ว่าแต่ลัลน์ไปอาบน้ำแต่งตัวดีไหม มินต้องไปช่วยพี่เมธิดูเรื่องสถานที่อีกรอบก่อนแขกมา”

“พี่ไปช่วยดีกว่า แล้วใกล้ๆ เวลางานเริ่มค่อยไปอาบน้ำก็ได้” ลัลน์บอกแล้วก้มลงดูดน้ำผลไม้ปั่นอีก ส่งมือข้างที่ว่างไปให้มินช่วยฉุดเธอลุกจากเปล