ทดลองอ่าน รักเดียวที่กลางใจ บทที่ 4

“ดีขึ้นเยอะแล้วลูก”

“แน่นะคะ เดี๋ยวพ่ออาบน้ำแล้วลัลน์ขึ้นไปทายานวดให้ก่อนนอนเอาไหมคะ”

“ไม่ต้องหรอก หนูลัลน์เองก็เหนื่อยมาทั้งวัน” คุณภวิชยกมือลูบผมของลูกสาวอย่างอ่อนโยน

“พ่อนาย พวกผมกลับก่อนนะครับ” บิดาและมารดาของหยาเดินมาสมทบ ทำให้คุณภวิชต้องหันไปหาท่านทั้งสอง ลัลน์ขยับถอยห่างอย่างรู้กาลเทศะให้ผู้ใหญ่ได้พูดคุยกัน

“จะกลับกันแล้วเหรอครับ ขับรถไหวก่ ค้างที่นี่ก่ได้นะ ผมจะให้หนูลัลน์จัดห้องให้ บ่เมินหรอก”

“บ่ต้องหรอกครับ ขับรถไปก่ใช่ว่าจะไกลอะไรนักหนา ฝากลูกสาวด้วยเน้อพ่อนาย ขอให้ถือเป็นลูกเป็นหลานนะครับ” บิดาของหยาเอ่ย

“บ่ต้องห่วงหรอก ตอนนี้หนูหยาก่เท่ากับเป็นลูกเป็นหลานผม เมธิน่ะผมรักเหมือนลูกชายคนโตเลยนา”

“ได้ยินพ่อนายพูดแบบนี้ก่วางใจ ขอบคุณนะเจ้า”

มารดาของหยามีสีหน้าสดชื่นยินดีอย่างเห็นได้ชัด ความสุขในวันพิเศษทำให้หลายคนยิ้ม แต่คงไม่ครอบคลุมถึงพ่อหนุ่มที่ยืนหน้าบูดอยู่ตรงลานหน้าเรือนหอ

ลัลน์ได้แต่มองแล้วก็ยิ้มไม่พูดอะไร เธอเดินไปส่งแขกผู้ใหญ่ที่ล่ำลากันอยู่อีกครู่หนึ่งแล้วจึงเดินไปส่งบิดาขึ้นบ้าน

“ลัลน์ขอไปดูมินนะคะ ป่านนี้คงกำลังดูเด็กเก็บของ”

“อืม งั้นพ่อจะอาบน้ำเข้านอนแล้วนะ หนูลัลน์ก็อย่าดึกนักนะลูก พรุ่งนี้จะเข้าสวนตามปกติไม่ใช่เหรอ”

“ค่ะพ่อ”

งานเลี้ยงที่เลิกราไปแล้วเหลือไว้เพียงคนงานบางส่วนซึ่งกำลังเก็บข้าวของทำให้บรรยากาศต่างจากเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนอย่างเห็นได้ชัด ร่างสูงใหญ่ของมินทำให้มองหาเขาได้ไม่ยาก ท่าทางเอาการเอางานคอยกำกับการเก็บกวาดเท่าที่พอจะทำได้ของเขาทำให้ลัลน์ต้องยิ้มออกมา ความเป็นผู้นำฉายชัด แม้จะอ่อนโยนกับเธอเสมอ แต่เวลาทำงานเขาจะเด็ดขาดหนักแน่นและกล้าตัดสินใจ

…โตขึ้นมากแล้วจริงๆ เป็นผู้ใหญ่…ไม่ใช่เด็กชายตัวเล็กๆ อีกแล้ว…

ลัลน์ก้าวเข้าไปเกือบใกล้ เสียงและมือของมินที่ชี้สั่งงานก่อนจะหันไปลงมือช่วยราวกับไม่รับรู้การมาของเธอทำให้ลัลน์ถามออกไป

“เก็บเก้าอี้ด้วยเลยไหมคะ ท่านรองผู้จัดการ”

มินหันมามองด้วยแววตาประหลาดครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับไปสนใจงานของตัวเอง ไม่ยอมตอบอะไรลัลน์สักคำเดียว ริมฝีปากเม้มน้อยๆ จนเกือบจับสังเกตไม่เห็น แต่ในระยะที่ใกล้จนเกือบชิดอีกทั้งความคุ้นเคย มีหรือลัลน์จะไม่รู้ว่าเขากำลังงอนเรื่องที่เธอบอกให้กลับไปเรียน