ทดลองอ่าน รับใช้แม่ทัพหวั่นหลวมตัว ชุด กระตุกหนวดแม่ทัพ

เขาแทบสำลักลมหายใจตนเอง ใบหน้าคมคายดำคล้ำไปกว่าครึ่ง “ในหัวเจ้ามีอะไรอยู่บ้างกันแน่”

“แล้วยังจะเป็นอะไรได้เล่า” ซูเสี่ยวเตาใช้สายตาเหยียดหยามมองเขาหัวจรดเท้า ตั้งแต่เรือนผมยาวสลวยดุจสายน้ำ กระดูกไหปลาร้าสุดเย้ายวน แล้วไหนจะแผ่นอกขาวเนียนดุจจันทราทอแสงที่โผล่ออกมาจากเสื้อคลุมผ้าไหม…รู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “พูดมาสิๆ!”

หากไม่เพราะได้รับการอบรมบ่มเพาะจากครอบครัวมาตั้งแต่เด็กว่าบุรุษจะทำร้ายสตรีไม่ได้แม้แต่ปลายก้อย ป่านนี้หร่วนชิงเฟิงคงได้บีบคอนางให้ตายไปแล้ว

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหายใจออกช้าๆ นับหนึ่งถึงสิบอยู่ในใจ สุดท้ายสีหน้าก็กลับมาเป็นปกติ

“แม่นางเสี่ยวเตา คำพูดของเจ้าทำร้ายจิตใจข้านะ”

ตนเองเป็นชายหนุ่มรูปงาม ทำท่าเศร้าสร้อยระทดระทวยเช่นนี้ หากใครไม่เข้าใจผิดก็แปลกแล้ว

“เฮ้อ…” เด็กสาวเองก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่งเพราะได้บรรลุแจ้ง เข้าใจความขมขื่นฝืนใจของเขาแล้ว “ข้าผิดเอง…เมื่อคืนไม่น่าโมโหแล้วทิ้งเจ้าไว้คนเดียว ตอนนี้เจ้าเลยตกมาอยู่ในอุ้งมือมารของแม่ทัพใหญ่จนต้องมาเสียพรหมจรรย์…”

มุมปากหร่วนชิงเฟิงกระตุกริกๆ ก่อนจะยกมือนวดหว่างคิ้ว “ข้านี่ล่ะแม่ทัพใหญ่”

“เจ้ายังหนุ่มยังแน่น พลาดพลั้งไปก็ไม่เป็นไรหรอก ต่อไปให้ปรับปรุงตัวก็พอ…เมื่อครู่เจ้าว่าอะไรนะ!”

“ข้าคือแม่ทัพสงบประจิม หร่วนชิงเฟิง!” เขาเน้นเสียงทีละคำ

…ทั้งที่กระโจมนี่มั่นคงแน่นหนา แต่เหตุใดนางถึงได้รู้สึกว่ามีลมเย็นพัดเข้ามาวูบหนึ่งกันนะ

“เจ้า…” นางกระโดดเหยงไปข้างหลัง พร้อมยกมือชี้สันจมูกโด่งตรงของเขา ใบหน้าเล็กผิดสีไปโดยสิ้นเชิง “เจ้า…เจ้า…”

“ข้านี่แหละหร่วนชิงเฟิง อยากจะพิสูจน์ดูหรือไม่” เขามองนางเหมือนจะยิ้มก็ไม่ใช่ ไม่ยิ้มก็ไม่เชิง

ซูเสี่ยวเตาจ้องมองฝ่ายตรงข้าม ใบหน้าเปลี่ยนจากสีขาวเป็นเขียว ก่อนจะกลายเป็นแดงก่ำ

“ไหนขอคิดหน่อยซิ” ชายหนุ่มยกนิ้วเรียวยาวขึ้นมานับไล่ทีละกระทง “บุกรุกเข้ามาในสถานที่สำคัญทางการทหาร พูดจาให้แม่ทัพใหญ่ของราชสำนักเสื่อมเสีย แอบดูความเป็นส่วนตัวของคนอื่น อืม ไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่สองกระทงแรกก็ร้ายแรงพอให้ต้องโทษตัดหัวแล้ว…”

“ข้ายอมรับผิด!” หัวใจสั่นเสียไม่มีดี แต่นางก็ยังพยายามเชิดหน้ามองเขา แล้วเอ่ยเสียงดังอย่างกล้าหาญ

“เจ้ายอมรับผิด?” รอยยิ้มบนใบหน้าคมคายแข็งค้าง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

“ถูกต้อง ท่านพ่อของข้าบอกว่าถูกก็คือถูก ผิดก็คือผิด เมื่อผิดก็ต้องยอมรับผิด สกุลซูเราไม่มีคนขี้ขลาดอ่อนแอ” พอคิดถึงคำที่บิดาพร่ำสอน อกเล็กๆ ก็ยืดสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัวแล้วกล่าวอย่างองอาจ “แม่ทัพใหญ่ การบุกรุกสถานที่สำคัญทางการทหารเป็นความผิดของข้า ส่วนทำให้แม่ทัพใหญ่เสื่อมเสียชื่อเสียงและแอบดูความเป็นส่วนตัวของคนอื่นนั้น แม้จะไม่ได้ตั้งใจ แต่ผิดก็คือผิด ซูเสี่ยวเตาคนนี้กล้าทำกล้ารับ แต่แม่ทัพใหญ่โปรดละเว้นชีวิตให้ข้าได้ทดแทนคุณแผ่นดินได้หรือไม่”

เขามองนางตาค้าง

“โลกเรามีวิธีทำคุณไถ่โทษอยู่ไม่ใช่หรือ” ความขลาดกลัวของนางหายไปแล้ว ดวงตาคู่งามเป็นประกายแรงกล้า “ซูเสี่ยวเตาคนนี้อยากลงสมรภูมิห้ำหั่นข้าศึก เอาชีวิตน้อยๆ เข้าแลกกับกองทัพชนเผ่าอี๋ตะวันตก แม่ทัพใหญ่เห็นเป็นเช่นไร”

“เห็นเป็นเช่นไร?” นานทีเดียวกว่าหร่วนชิงเฟิงจะหาเสียงตนเองเจอ แล้วเพิ่มน้ำหนักมือที่นวดหว่างคิ้วให้มากขึ้น

เฮ้อ…

“ข้ารู้สึกว่าแม่นางเสี่ยวเตาดูงิ้วเรื่องมู่หลานเกณฑ์ทหารมากเกินไป กองทัพของราชสำนักเราตอนนี้แข็งแกร่ง ซูเถี่ยโถวพ่อเจ้าก็เป็นนายทัพแนวหน้าที่เก่งกาจนายหนึ่งของกองทัพสกุลหร่วน ต้องให้เจ้ามา ‘หมายใจจะหาซื้ออาชา แทนบิดาออกรบไม่กลัวตาย’ ตั้งแต่เมื่อไรกัน”