ทดลองอ่าน รับใช้แม่ทัพหวั่นหลวมตัว ชุด กระตุกหนวดแม่ทัพ

บทที่สอง

ซูเสี่ยวเตาถูกเขาลากจากแผงขายเกี๊ยวตรงมุมถนนใหญ่ไปยังแผงขายเต้าหู้ตรงสุดถนน ตอนแรกยังงุนงงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อตั้งสติได้ โทสะก็พุ่งพรวดเข้ามาในใจ จึงเงื้อศอกกระทุ้งใส่ท้องน้อยของเขาทันที

หร่วนชิงเฟิงสัมผัสได้ถึงอันตราย เขายกมือขึ้นเพื่อรับแรงปะทะนั้นโดยไม่ต้องคิด แต่เพียงพริบตาเดียวก็เปลี่ยนใจ รีบแสร้งทำเป็นถูกนางถองแบบตั้งตัวไม่ติด อีกทั้งยังร้องอึ้กเพื่อความแนบเนียน

ข้อศอกโดนท้องเขาเต็มรัก นางโพล่งออกไปด้วยความตกใจ “หะ…เหตุใดจึงไม่หลบเล่า”

“แค่กๆๆๆ” เขาแค่นยิ้มพลางใช้ชายแขนเสื้อเช็ด ‘คราบเลือด’ ตรงมุมปาก “แม่นาง เจ้าถองข้าด้วยเหตุใดกัน”

“เจ้า…เฮ้อ…ไฉนข้าจึงลืมไปได้นะว่าเจ้าสมองไม่ดี ซ้ำยังเหลาะแหละ มีดีแต่หน้าตา ย่อมต้องไม่รู้วิชายุทธ์อยู่แล้ว” ซูเสี่ยวเตาละอายแก่ใจอย่างยิ่ง รีบเอื้อมมือไปลูบท้องน้อยเขาทันที “ขออภัย มาๆ ให้ข้าดูซิว่าบาดเจ็บร้ายแรงหรือไม่”

ใครกันสมองไม่ดี แล้วใครกันที่เหลาะแหละมีดีแต่หน้าตา…

ใบหน้าคมคายเขียวคล้ำไปครึ่งหนึ่งทันที หน้าท้องแบนราบกำยำที่อยู่ใต้เสื้อคลุมขนเตียวม่วงกับชุดฤดูใบไม้ร่วงบางๆ จึงถูกนางลูบเข้าอย่างจัง

“เอ๊ะ?” นางรับรู้ได้ว่ากล้ามเนื้อใต้ฝ่ามือกระตุกทีหนึ่ง ความแข็งแกร่งที่สัมผัสได้ทำให้ซูเสี่ยวเตาที่ไล่ตีไล่ต่อยบุรุษมาตั้งแต่เล็กจนโตอึ้งไปทันที จากนั้นก็อุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ “โห!”

หร่วนชิงเฟิงผู้เป็นคุณชายเจ้าสำราญอันดับต้นๆ ของเมืองหลวงไม่เคยคาดฝันเลยว่าจะมีวันที่ตนเองถูก ‘ลวนลาม’ ริมถนนเช่นนี้ได้!

“แหม ดูไม่ออกเลยนะว่าเจ้ามีพื้นฐานร่างกายยอดเยี่ยม กล้ามแน่นซ่อนรูปถึงเพียงนี้ ท่านพ่อของข้าบอกว่าร่างกายเช่นนี้เหมาะจะจับมาฝึกเป็นหน่วยสอดแนมที่สุด เป็นอย่างไร เจ้าสนใจหรือไม่เล่า” นางลูบครั้งเดียวไม่ยอมพอ ยังคงลูบแล้วลูบเล่าอย่างติดใจ

ลูบเสียจนหัวใจ ในอก ท้องน้อย ไม่ว่าส่วนที่สมควรหรือไม่สมควรก็ติดไฟร้อนวูบวาบขึ้นมาพร้อมกัน ใบหน้าคมคายแดงก่ำ ขณะตะกุกตะกักอย่างลนลาน “มะ…แม่…แม่นาง…สำรวมด้วย…”

สัตว์ร้ายตัวเขื่องค่อยๆ ตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาล…

ฮึก…แย่แล้ว!

“อย่าขี้เหนียวนักเลย ลูบแค่ทีสองทีเนื้อเจ้าไม่น้อยลงหรอกน่า”

เนื้อไม่น้อยลงน่ะใช่ แต่เนื้อบางส่วนขยายใหญ่ขึ้นแทนน่ะสิ…แค่กๆ…

หร่วนชิงเฟิงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตนเองก็มีแง่มุมลามกอยู่ด้วยเช่นกัน ใบหน้าของเขาเป็นสีแดงก่ำสลับกับขาวซีด สุดท้ายก็ตัดปัญหาด้วยการคว้ามือเล็กที่จุดไฟให้ตนเอาไว้

“ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันเกินงาม แม่นางอย่าเสียมารยาท” โทสะของเขาเดือดปุดๆ ด้วยความขุ่นใจ