ทดลองอ่าน ลำนำรักเจ้านาวา ชุด หัวใจเจ้าทะเล

“เหตุใดท่านชอบมองข้าเช่นนี้”

พอพูดไปแล้ว สุ่ยรั่วจึงค่อยรู้สึกตัวว่าถามอะไรออกไป นางเขินจนหน้าแดง ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความกระดาก แต่ที่ยังไม่ได้หมุนตัววิ่งออกไปนอกบ้านก็เพราะนางอยากรู้คำตอบจริงๆ

ตั้งแต่ที่เขาฟื้น ไม่ว่านางจะไปตักน้ำมาให้ดื่ม หรือเอาเตาไฟไปวางข้างนอก เอาเศษถ่านไปทิ้ง หรือกินอาหารแห้งเงียบๆ เขาก็ไม่ละสายตาไปจากนางเลยสักนิด ทำเอานางอึดอัดถึงขีดสุด ทุกอิริยาบถเริ่มแข็งค้างโดยไม่รู้ตัว แม้นางจะหันไปแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกถึงการจ้องมองที่เหมือนพยัคฆ์จ้องเหยื่อของมัน

กระต่ายที่ถูกหมาป่าจอมตะกละจ้องจะต้องรู้สึกแบบเดียวกันกับนางแน่!

แม้ว่าเขาจะเป็นหมาป่าที่เจ็บหนักนอนอยู่บนเตียงขยับไม่ได้…นางมองเรือนร่างใหญ่ยักษ์ของเขาที่แทบจะกางเต็มเตียงใหญ่ บางทีนางควรเรียกเขาว่าหมีน่าจะเหมาะกว่า

แม้หมีของนางจะบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ยังใหญ่โตกำยำนัก แม้จะนั่งนอนบนเตียงไม่ขยับ ก็ยังให้ความรู้สึกน่าเกรงขามยิ่ง หากนางไม่รู้ว่าเขาบาดเจ็บอยู่ ก็อาจจะคิดว่าเขาจะกระโจนเข้ามาจับนางกินเมื่อไรก็ได้

“ชอบมองอย่างไรนะ” เขาเลิกคิ้วหนา ถามอย่างน่าขัน แม้น้ำเสียงจะห้วนแหบ แต่ก็พูดได้ไม่เป็นปัญหา

“จ้องมองข้า…เช่นนี้ตลอดเวลา…” นางยิ่งพูดก็ยิ่งหน้าแดง ขนาดตัวเองยังรู้สึกกระดากอายแล้ว

“ในบ้านเก่าคร่ำคร่านี้เจ้าน่ามองที่สุด ข้าไม่มองเจ้าแล้วจะให้มองที่ใด” เขาทำหน้าตายหยอกล้อนาง ขนาดตายังไม่กะพริบ

สุ่ยรั่วได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเพียงสองแก้มร้อนผ่าวจนแทบมีควันโขมง หัวใจเต้นตึกๆๆๆ ไม่หยุด เสียงดังเหมือนรัวกลองอยู่ข้างหู ทำเอานางเขินอายจนมือเท้าก็เริ่มแดงไปด้วย นางก้มหน้าวิ่งออกไปเพราะทำอะไรไม่ถูก

จั้นปู้ฉวินหัวเราะ แต่เพิ่งจะหัวเราะได้สองที จากที่สุขล้นก็กลายเป็นเศร้าสลด รู้สึกตึงแผลที่หัวไหล่ เจ็บจนเหงื่อเย็นโซมกาย ร้องครางหงิงๆ…ไหนๆ ครั้งนี้ก็ไม่เห็นคนแล้ว เขาจะเป็นหมีควายอย่างไรก็ย่อมได้!

มารดามันเถอะ หวังจริงๆ ว่าแผลนี้จะหายเร็วหน่อย หลังจากที่ฟื้นคืนสติอยู่บนเตียงหลังนี้มาครึ่งวัน เขาก็แทบทนไม่ไหวแล้ว

หางตาชำเลืองมองสุราร้อนแรงไหนั้นที่อยู่ใต้โต๊ะ น้ำลายก็เกือบจะไหลอยู่รอมร่อแล้ว

หึๆ โลกนี้มันอะไรกัน ทั้งๆ ที่มีสุราดี มีสาวงาม มีภูเขาสวยและน้ำใส แต่ข้ากลับเจ็บหนักขยับไม่ได้ ได้แต่ปลอบใจตัวเองด้วยความคิดเพ้อพกหลอกลวง!

จั้นปู้ฉวินกลอกตา ทอดถอนใจอย่างอดไม่ได้

“สวรรค์ ท่านช่างไม่ยุติธรรมกับข้าเลยจริงๆ!”

สองวันให้หลัง จั้นปู้ฉวินก็กลืนคำพูดที่ตัวเองเคยพูดไว้ก่อนหน้า

ดวงตาทั้งคู่ของชายหนุ่มจ้องภาพตรงหน้าตาค้าง กลืนน้ำลายอึกใหญ่ อดพึมพำเบาๆ ไม่ได้

“นี่มันเกินจะแก้แล้วจริงๆ…”