ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 4

เจ้าบ้านสาวถลึงตาใส่พลางก้มหน้าก้มตาพันผ้าให้เรียบร้อยก่อนกำชับกำชา

“เสร็จแล้ว ทำตัวดีๆ ช่วยคุณยายทำงานบ้านด้วย เข้าใจไหม”

ทว่าชายหนุ่มกลับยกมือข้างที่ไม่ได้พันแผลขึ้นลูบคางไปมา

“ผมว่าหนวดเริ่มขึ้นแล้วนะ คุณโกนให้หน่อยสิ”

“มันจะมากไปแล้ว ฉันไม่ใช่คนรับใช้ของคุณนะ”

อารามหมั่นไส้ทำให้หญิงสาวคิดหาช่องทางเขี่ยหมอนี่ไปให้พ้นจากบ้านโดยเร็ว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นยามกวาดมองเสื้อยืดแถมฟรีตัวหลวมกับกางเกงเลห้าส่วนที่ให้เขายืมเมื่อคืน

“ถามจริง อยากกลับบ้านรึเปล่า”

“อยากสิ ถามแปลกๆ”

“งั้นไปเปลี่ยนชุดสูทหน่อยสิ”

“ร้อนจะตายชัก เห็นเทอร์โมมิเตอร์บนผนังโน่นไหม สามสิบเจ็ดองศานะคุณ”

“ฉันไม่ได้จะให้ใส่สูทอยู่บ้าน แค่ให้เปลี่ยนแป๊บนึง เสร็จธุระแล้วก็เปลี่ยนกลับ”

เขาเบะปากจำใจลุกขึ้นยืนพลางกวักมือ

“อะไรของคุณ”

“ช่วยเปลี่ยนหน่อย ผมเดี้ยงอยู่ ใส่เสื้อไม่ถนัด”

“ทะลึ่ง! ทีเสื้อยืดกับกางเกงเลยังใส่ได้เลย”

“มันใส่ยากกว่ากันตั้งเยอะ เสื้อเชิ้ตแขนก็ยาว กระดุมตั้งกี่เม็ด ไหนจะกางเกงอีก มีทั้งซิปทั้งตะขอ ยุ่งยากจะตาย”

“พอๆ ไม่ต้องบอกละเอียดขนาดนั้น”

“ผมกลัวคุณไม่เห็นภาพความยากลำบากของผมน่ะสิ”

“งั้นไม่ต้องเปลี่ยนกางเกง แค่ใส่เสื้อเชิ้ตกับสูทก็พอ”