ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 4

แต่แทนที่หมอนี่จะเดินไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ กลับถอดเสื้อยืดตัวหลวมโพรกทิ้งต่อหน้า อวดบ่ากว้างและกล้ามเนื้อลอนสวยเหมือนนักกีฬาว่ายน้ำ ทำเอาเธอต้องรีบเสมองทางอื่น

“ใส่เสื้อให้หน่อยสิคุณ”

“มีมือก็ใส่เองสิ”

“ไม่ถนัด”

เนตรอัปสรเห็นความทุลักทุเลของอีกฝ่ายที่พยายามเอาแขนเข้าไปในเสื้อเชิ้ตแขนยาวแล้วก็ต้องลุกเข้าไปช่วยสวมเสื้อให้ก่อนติดกระดุมให้เรียบร้อย แต่ความช่วยเหลือดังกล่าวทำให้เธอต้องยืนชิดเขามาก…มากเกินไปจนได้กลิ่นกายของบุรุษเพศ สัญญาณอันตรายสั่งให้เธอถอยหนี แต่ช้าไปเมื่อจู่ๆ เขาก็วางลูกคางเหนือศีรษะเธอ ความใกล้ชิดนั้นทำให้ทั้งสองเหมือนคู่รักมากกว่าคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วัน

“ตายักษ์!”

“หืม ยายแคระ เราชื่อคล้องกันดีเนอะคุณ”

“คล้องกะผีน่ะสิ”

คนถูกแกล้งยกมือทุบอกอีกฝ่ายหนึ่งที รีบขยับตัวถอยออกมา อดคิดไม่ได้ว่าหากเขาไม่เดี้ยงแบบนี้เธอคงถูกโจรหื่นรวบเข้าไปกอดแนบอกกว้างแล้วรังแกเธออย่างเอาแต่ใจไปแล้ว

“ไปยืนตรงผนังโน่น”

“ยังไม่ได้ใส่สูทเลย”

“ไม่ต้องแล้ว เสื้อเชิ้ตตัวเดียวพอ”

เขาก้าวไปยืนแผ่นหลังชิดผนังพลางรับกระดาษเอสี่ระบุข้อความว่า ‘คนหาย’ ที่หญิงสาวยื่นมาให้เขาถือไว้

“อะไรน่ะคุณ”

“ยืนนิ่งๆ สิ”

ชายหนุ่มย่นคิ้วเมื่อเห็นหญิงสาวหยิบมือถือขึ้นมากดถ่ายรูป แต่เพราะเขารีบยกมือขึ้นมาจะบังหน้า รูปถ่ายจึงไม่ชัดมาก

“ทำอะไรน่ะ”

“ประกาศคนหายไงล่ะ ฉันจะโพสต์ลงเฟซบุ๊ก ไม่แน่นักสืบโซเชียลอาจช่วยตามหาครอบครัวให้คุณก็ได้”

“แล้วถ้าคนร้ายเจอผมก่อนล่ะ อย่าลืมสิว่าผมถูกซ้อมนะคุณ เผลอๆ พวกมันอาจคิดว่าผมตายไปแล้ว แต่พอเห็นรูปผมก็เลยตามมาฆ่า”

“ยักษ์พูดมาก็มีเหตุผลนะเนตร”

คุณยายเข้ามาสมทบ สีหน้าเคร่งเครียด