ทดลองอ่าน สะดุดรักร้อยโล บทที่ 1

คนจิตตกอย่างหนักกล่าวตัดพ้อสารรูปภายนอกของตัวเองวนเวียนในหัว โดยที่เจ้าตัวไม่รับรู้เลยว่าตนมาหยุดยืนอยู่หน้าระเบียงรับลมนอกห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ มือเจ้าเนื้อคว้าจับราวเหล็กแล้วลองชะโงกหน้ามองลงไปข้างล่าง กระแสลมเย็นวูบหนึ่งพัดตีเข้าหาใบหน้ากลม ภาพที่เขาเห็นคือสนามหญ้าสีเขียวทึบเพราะไร้แสงจากดวงอาทิตย์สาดส่อง มีต้นไม้ดัดจัดเป็นระเบียบอย่างสวยงาม ถัดเข้ามาอีกหน่อยจะเป็นพื้นคอนกรีตพิมพ์ลายหินธรรมชาติ และพลันนั้นเองความคิดอ่อนแอจึงบังเกิดขึ้นในจิตใจของคนอ่อนไหว

ถ้าหากเขาพลัดตกลงไปเจ็บหนักจนต้องหามตัวส่งโรงพยาบาล เรียวหนามจะมาเยี่ยมเขาหรือเปล่า

และเชื่อเถอะว่า…พิษจากความรักสามารถทำให้คนมีความคิดกลายเป็นคนสิ้นคิดได้อย่างง่ายดาย

ซึ่งความอ่อนไหวของจิตใจดูเหมือนจะเป็นแรงขับเคลื่อนชั้นดีของพฤติกรรมพิสดาร มืออูมจับกระชับท่อนเหล็กตรงหน้าเอาไว้จนมันแน่นเพียงพอที่จะพยุงร่างน้ำหนักเป็นร้อยกิโลกรัมของเขาให้ไต่ขึ้นไปนั่งบนราวระเบียงได้สำเร็จ คนต้องการเรียกร้องความสนใจจากแฟนเก่าทิ้งปลายเท้าทั้งสองข้างลู่ลงพื้นดินราวกับพระเอกเอ็มวีเพลงเศร้ากำลังประชดชีวิตรัก ชายหนุ่มวัยเบญจเพสนั่งคิดทบทวนถึงเรื่องราวแรกเริ่มในวันที่เขาเริ่มรักจวบจนวันที่ความรักของตนหมดค่าลง เขาปลดปล่อยอารมณ์มืดหม่นผ่านพระพายเย็นพัดแผ่วไปสักพักหนึ่ง

เพียงชั่วครู่คนสติหลุดลอยไปในอากาศจึงเริ่มรู้สึกตัว

นี่เขาคิดจะทำบ้าอะไรอยู่

เทพบุตรเหลือบมองต่ำลงไปยังพื้นด้านล่างอัตโนมัติ ก่อนที่ขาทั้งสองข้างของเจ้าตัวจะเย็บวาบตามมาด้วยอาการสั่นระริกจากระดับความสูงที่กะระยะทางสายตาแล้วว่าถ้าเกิดพลัดตกลงไปมีหวังกระดูกรยางค์สักท่อนในร่างกายเขาต้องร้าวหรือหัก เจ็บหนักอย่างที่ตนตั้งใจเอาไว้แต่แรกแน่นอน

มันไม่คุ้มกันเลย

ความสูงระหว่างราวระเบียงกับพื้นหญ้าทำให้ความหวาดกลัวเริ่มทะยานเข้ามาครอบงำจิตใจของชายหนุ่ม ปลุกจิตวิญญาณความรักตัวกลัวตายของเขาให้ตื่นขึ้นมา

คนอยากจะเจ็บตัวประชดชีวิตรักเกิดเปลี่ยนใจกะทันหัน แต่จังหวะที่เขาวาดขาเตรียมจะหมุนกายและดันร่างน้ำหนักร้อยยี่สิบกิโลกรัมของตัวเองกลับลงมาจากราวระเบียงเหล็กนั้นมันแสนจะยากเย็นเสียเหลือเกิน

เทพบุตรพยายามอย่างมากที่จะไม่สั่นเทาไปกับระดับความสูงและภาพจินตนาการสุดหวาดเสียวที่กำลังโลดแล่นอยู่ในสมองของเขา ทว่านี่คือชีวิตจริงไม่ใช่นิยาย

“เฮ้ย!”

คนเสียหลักสมดุลลื่นถลาหล่นตุ้บมาลอยต่องแต่งอยู่กลางชั้นอากาศ ดีหน่อยที่เจ้าตัวคว้าจับท่อนเหล็กเอาไว้ได้ทันการณ์ แต่รู้สึกเหมือนมันจะไม่เป็นประโยชน์อะไรเลย เพราะน้ำหนักของตัวเขามันมากเกินกว่าที่แขนอวบอ้วนไร้กล้ามเนื้อจะต้านทานแรงโน้มถ่วงของโลกไหว และแน่นอนว่าท้ายที่สุดแล้วร่างอ้วนร้อยยี่สิบกิโลกรัมจึงร่วงตกลงมาจากชั้นสองของคฤหาสน์ปกรณ์เกียรติอย่างรวดเร็ว

ตุ้บ!

“โอ๊ย!”

เทพบุตรถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อแผ่นหลังที่มีก้อนไขมันอัดกันอยู่จนแน่นของตนกระแทกเข้ากับพื้นโลกอย่างรุนแรง ความเจ็บแปล๊บกระจายไปทั่วทุกสัดส่วนของร่างกายอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถขยับเขยื้อนอวัยวะส่วนใดได้เลย และเมื่อระบบผิวหนังเริ่มรับสัมผัสได้ว่าบริเวณโดยรอบตัวมีความเปียกแฉะ บวกกับระบบความคิดในหัวที่คาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้าว่าจะต้องเจ็บมากแน่นอน ทำให้ในสมองของเจ้าตัวจินตนาการภาพตัวเองกำลังนอนจมกองเลือดสีแดงชาดอยู่

เขากำลังเสียเลือดมาก กำลังจะตายในไม่ช้า