ทดลองอ่าน สะดุดใจลงเอยรัก บทที่ 1

กลิ่นฉุนจากแอมโมเนียไปกระตุ้นอวัยวะในระบบทางเดินหายใจ ปลุกคนหมดสติให้กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง ทว่าความทรงจำของผู้ป่วยยังมีภาพเหตุการณ์ขวัญผวาติดค้างอยู่ ทำให้เจ้าตัวสะดุ้งฟื้นคืนสติ ดวงตาสองข้างเบิกโพลง

“คนไข้รู้สึกตัวแล้วค่ะ”

ชนาพรมองนางฟ้าในชุดขาวด้วยสายตามึนงงระคนสงสัยว่าตัวเองวาร์ปมาโรงพยาบาลได้อย่างไร พลันนั้นเองสมองผู้ป่วยได้เกิดอาการที่เรียกว่าแฟลชแบ็ก เห็นภาพรถคันดำยี่ห้ออาวดี้ทีทีพุ่งเข้าหาร่างตนแวบเข้ามาในหัว

“คุณพยาบาล ฉันยังไม่ตายใช่ไหมคะ” คนรักตัวกลัวตายถามละล่ำละลักกับบุคลากรทางการแพทย์ที่กำลังจัดเก็บอุปกรณ์ปฐมพยาบาล พลางใช้มือหยิกแขนตัวเองอีกข้างจนต้องสูดปากเบาๆ

“ยัง เธอแค่ตกใจจนสลบไป” เสียงเข้มตอบห้วนแต่ตรงประเด็น

เพราะน้ำเสียงที่คุ้นเคยเหลือเกินทำให้ชนาพรหันขวับไปมองหาต้นตอที่ยืนดูอาการเธอนานแล้วอยู่อีกฝั่งของเตียงคนไข้ ส่งผลให้รูม่านตาของหญิงสาวถึงกับขยายกว้างแทบทันที เมื่อรับรู้ว่าเจ้าของเสียงปริศนาผู้นั้นเป็นใคร

“แทนคุณ” ชนาพรขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเป็นโบขนาดใหญ่ กระถดกายเปลี่ยนท่าจากนอนราบเป็นนั่งกึ่งนอน “นายมาทำอะไรที่นี่ เอ๊ะ! หรือว่าเจ้าของรถคันนั้นคือ…”

“อืม”

หญิงสาวจ้องเขม็งคนทำผิดที่ยอมรับผิดด้วยคำพูดสุดสั้นแสนห้วนอย่าง ‘อืม’ ด้วยความรู้สึกไม่พอใจ ยิ่งเห็นหน้าตาท่าทางเก๊กหล่อของอีกฝ่ายด้วยแล้ว ยิ่งหงุดหงิดจนฟันกรามถึงกับขบกันดังกรอดๆ

หน็อยแน่! ขับรถเกือบสอยเธอไปเฝ้าท่านพญายมอยู่แล้ว ไม่คิดจะพูดขอโทษกันสักคำเลยหรืออย่างไร

“นายขับรถประสาอะไร ทำไมไม่ระวังคนเลยฮะ!” ชนาพรเปิดศึกกับคนไร้สามัญสํานึกทันที

“คุณพยาบาลครับ ผมขอเวลาสักครู่นะครับ” แทนคุณไม่ได้ตอบโต้คนเจ็บเดี๋ยวนั้น เขาหันไปพูดกับนางพยาบาลสาวเสียงนุ่ม พอเห็นหล่อนเดินออกไปแล้ว จึงกลายร่างจากเทพบุตรสุดหล่อเป็นปีศาจร้ายใจโฉดทันที “ส่วนเธอ หยุดโวยวายแล้วฟังฉันให้ดี ฉันขับรถของฉันมาตามปกติ เธอต่างหากที่เป็นฝ่ายเดินใจลอยตัดหน้ารถฉันเอง ทีหลังจะเอะอะอะไร ช่วยฉุกคิดสักนิดว่าเรื่องราวจริงๆ มันเป็นยังไงหน่อยดีไหมครับคุณผู้หญิง”

คนหาจังหวะจะเถียงกลับแต่ไม่ทัน อีกฝ่ายดันพูดจบเสียก่อน หญิงสาวจึงทำได้แค่เม้มปากคิดตามวาจาเหน็บแนมของคู่กรณี “ฉะ…ฉัน…”

“อย่าเถียง!” แทนคุณทำหน้าดุใส่คนทำผิดแล้วยังมากล่าวหาเขาหน้าตาเฉย

ชนาพรอ้าปากค้าง ใจอยากจะแย้งปกป้องตัวเองแทบขาดว่าเธอไม่ผิด แต่พอนึกย้อนความทรงจำไปแล้วก็เห็นจะจริงตามที่อีกฝ่ายพูด สถานการณ์เลยกลับตาลปัตร ความผิดทั้งหมดถูกโยนกลับมาที่ตัวต้นเรื่องคือชนาพรอย่างช่วยไม่ได้ เพราะเธอประมาทตอนข้ามถนนจริงอย่างที่คู่กรณีกล่าวหา คนเถียงไม่ออกตกอยู่ในสถานะเป็นรอง ความคิดฝ่ายนางมารปะทะฝ่ายนางฟ้า กำลังตีกันอีนุงตุงนัง ให้เลือกระหว่างการแสร้งทำเป็นอารมณ์ฉุนเฉียวเพื่อรักษาหน้าที่แตกดังเพล้งแล้วต่อไป หรือสงบปากสงบคำและยอมรับความผิดของตนแต่โดยดี

ท้ายที่สุดหญิงสาวจึงเลือกสงบปากสงบคำเสีย คนเราทำผิดแล้วต้องกล้ายอมรับมัน มารดาสอนเธอไว้เสมอ ในเมื่อเธอคือต้นเหตุของปัญหาเพราะประมาทเลินเล่อเอง ฉะนั้นแทนคุณไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอะไรใดๆ ในเหตุการณ์นี้ทั้งสิ้น

เคลียร์!