ทดลองอ่าน สะดุดใจลงเอยรัก บทที่ 1

“พวกเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดฉันจะจัดการให้”

“ไม่…”

“หยุด! ฉันไม่มีเวลาว่างเถียงกับเธอหรอกนะ ถ้าเธอยังขืนเข้าใจอะไรยากเย็นล่ะก็ รถของฉันติดกล้องด้านหน้าไว้” แทนคุณเว้นจังหวะก่อนจะเน้นเสียงหนักในประโยคถัดมา “ภาพชัดแจ๋วมาก ไปหาตำรวจพร้อมกันได้เลย”

“นายขู่ฉันเหรอ” คำว่า ‘ไม่เป็นไร’ ในตอนแรกถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอทันที คนเริ่มมีน้ำโหถลึงตาแทบถลนออกมานอกเบ้า

คนสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรขยับกายเข้าใกล้คนป่วยบนเตียงคล้ายกับยืนข่ม ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาให้ระดับสายตาอยู่พอดีกัน “จุ๊ๆ ฉันไม่ได้ขู่ รอให้น้ำเกลือหมดก่อน ฉันจะขับรถพาเธอไป…”

“ไปไหน” ชนาพรเสียงแข็ง สู้สายตากับอีกฝ่ายไม่ถอยเช่นกัน

คนนึกแกล้งสู้สายตากลับชั่วครู่ ก่อนจะกระตุกคิ้วยียวนคนป่วยไปสองที “ก็ไปเอารถเธอที่ยังจอดอยู่ไง คิดว่าฉันจะพาไปไหนเหรอ”

“นี่นาย!” ชนาพรที่ถูกปั่นหัวจนแทบปรี๊ดแตกพยายามนับเลขในใจสะกดอารมณ์ตัวเองเอาไว้ และย้ำกับตนวนไปว่าที่นี่คือโรงพยาบาล เป็นสถานที่ปลอดมลภาวะทางเสียง

“ฮึๆ”

ทว่าพอหันไปเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายที่ถอยห่างไปยืนหัวเราะสะใจอยู่ข้างเตียงเธอแล้ว เลยอดจะเอาคืนหน่อยไม่ได้ ริมฝีปากหยักขยับเป็นคำว่า ‘กวน’ แบบไร้เสียง ก่อนจะกระตุกอวัยวะที่เรียกว่าเท้าข้างซ้ายใต้ผ้าห่มเบาๆ พอให้อีกฝ่ายไม่ต้องตีความหมายให้ยุ่งยาก

“ฮึๆ” ชนาพรแสร้งล้อเลียนเสียงหัวเราะของอีกฝ่าย ก่อนจะยักคิ้วสวยยียวนคืนบ้าง

“ร้ายนักนะ ยายเป็ดโปร”

เพราะปากที่จัด และการเอาคืนแบบเจ็บแสบทำให้ชนาพรถูกคนตัวสูงเรียกเป็นน้ำยาล้างห้องน้ำยี่ห้อหนึ่งอยู่บ่อยๆ ทว่าเจ้าตัวไม่คิดแยแส แสดงออกเพียงยักหัวไหล่นิดหน่อย ปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอนตัวนอนราบลงบนเตียงผู้ป่วยอีกครั้ง

เป๊ง! ยกนี้เธอชนะ