ทดลองอ่าน สาวกี่เพ้าคนนี้เป็นของคุณ บทที่ 1-2

จี้ชิงอิ่งมองเขาอย่างไม่ละสายตา ฉับพลันนั้นจู่ๆ เขาก็หันหน้ากลับมาโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว

เส้นผมที่ปรกบริเวณหน้าผากของชายหนุ่มเปียกชื้นเล็กน้อย นัยน์ตาดำขลับลุ่มลึก ท่าทางเย็นชาอย่างยิ่ง ในช่วงเวลานั้นเองจี้ชิงอิ่งก็รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรุนแรง

ตอนรถไฟความเร็วสูงมาถึงสถานีเขายังคงออกไปด้วยกันกับผู้โดยสารคนนั้นและไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนอีกฝ่าย

จี้ชิงอิ่งได้ยินสาวน้อยทางด้านข้างพลันร้องตะโกนด้วยความตกใจ ‘ที่แท้ก็เป็นเขา!’

เธออยากรู้อยากเห็น แต่ก็ไม่ได้ถาม

ทว่าผู้โดยสารทางด้านข้างกลับพูดคุยกับสาวน้อยคนนั้นสองสามประโยคขณะต่อแถวลงจากรถ ‘ทำไมล่ะ เธอรู้จักเหรอ’

‘รู้จักค่ะ!’

สาวน้อยเอ่ยอย่างตื่นเต้น ‘เขาเป็นหมอของโรงพยาบาลเป่ยเฉิงหนึ่ง! เป็นรุ่นพี่ที่มหา’ลัยข้างๆ ของพวกเรา โด่งดังมากๆ เมื่อก่อนฉันไปที่มหา’ลัยของพวกเขา บนบอร์ดเกียรติยศของมหา’ลัยยังมีชื่อของเขาเลย! เขาเป็นศัลยแพทย์หัวใจประเภทที่เก่งขั้นเทพ! แถมยังหน้าตาหล่อเว่อร์ด้วย’

เรื่องความหล่อนี้ทุกคนต่างเห็นกับตาแล้ว

สำหรับความเก่งกาจก็เหมือนจะได้รับการพิสูจน์แล้วเช่นกัน

ขณะออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูง ข้างหูของจี้ชิงอิ่งก็ยังคงหลงเหลือโทนเสียงแหลมสูงของสาวน้อยคนนั้นอยู่

‘ถ้าไม่ใช่เพราะต่างกันมากเกินไป ฉันก็อยากจะไปขอช่องทางการติดต่อของรุ่นพี่ที่มหา’ลัยของพวกเขา’

‘เขาเทพมากจริงๆ ตอนที่เรียนหนังสืออยู่ก็เคยตีพิมพ์บทความลง SCI** ตั้งหลายบทความ’

‘ตอนที่เขาปรากฏตัวแล้วพูดว่า ‘ผมเป็นหมอ’ ฉันก็จิตใจสงบในชั่วพริบตาแล้ว’

ข้างหูของเธอมีเสียงพูดคุยต่อเนื่องไม่ขาดสายดังออกมา

จี้ชิงอิ่งพลิกตัว ตัดเสียงพูดคุยทิ้งไว้ข้างหลัง ทว่าตรงหน้ากลับยังคงปรากฏรูปลักษณ์ของผู้ชายคนนั้นออกมาอย่างชัดเจน

ตอนที่เขาก้มตัวลงเสื้อเชิ้ตก็วาดเค้าโครงรูปร่างของเขาออกมาทั้งหมดอย่างพอเหมาะพอดี ทิ้งภาพมายาซึ่งมีความดูดีที่อธิบายออกมาไม่ได้ไว้

แสงตะวันนอกหน้าต่างตกลงบนกายของเขา วาดเค้าโครงใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาและคิ้วตาที่ลุ่มลึกของชายหนุ่มออกมา ในชั่วพริบตานั้นภาพฉากนี้ก็หยุดนิ่งอยู่ในดวงตาของเธอ

รวมทั้งการหันกลับมามองในโบกี้ขณะที่เขากำลังจากไป ทำให้สายตาของทั้งสองสบประสานกันหนึ่งวินาทีท่ามกลางกระแสคนที่หลั่งไหล…

แค่หนึ่งวินาทีเขาก็เคลื่อนสายตาออกไป

ทันใดนั้นจี้ชิงอิ่งก็ตื่นขึ้น

เธอดึงผ้าปิดตาลง กะพริบตาจ้องมองฝ้าเพดานอยู่ครู่ใหญ่แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ด้านข้างมาส่งข้อความให้เพื่อน

จี้ชิงอิ่งมาที่นี่ครั้งนี้เป็นเพราะมาพบปะกับผู้กำกับชื่อดังท่านหนึ่ง

ผู้กำกับต้องการถ่ายทำซีรี่ส์ยุคสาธารณรัฐเรื่องหนึ่ง อยากเชิญเธอมาเป็นที่ปรึกษาในการออกแบบเครื่องแต่งกาย

ถ้าเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อนจี้ชิงอิ่งไม่มีทางตอบรับ ทว่าตอนนี้เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้สามารถพิจารณาใหม่ได้

เธอมองดูที่อยู่ของโรงพยาบาลเป่ยเฉิง 1 แล้วแคปหน้าจอและกดบันทึก ตอนนี้ถึงได้เลิกผ้าห่มออกแล้วลุกจากเตียง

หลังจากตื่นนอนทั้งสองคนตั้งใจจะออกไปกินข้าว

จี้ชิงอิ่งหยิบกี่เพ้าสีเหลืองอ่อนมาชุดหนึ่ง บนกี่เพ้าปักลวดลายด้วยเลื่อมเล็กๆ ดูแล้วสง่างามทั้งยังสวยเก๋ ตอนที่เธอสวมใส่แล้วเดินออกมาก็ทำให้เฉินซินอวี่ตกตะลึง

คนอื่นอาศัยกี่เพ้าขับให้ตัวเองเด่น จี้ชิงอิ่งกลับขับเสน่ห์ของกี่เพ้าออกมาได้ด้วยตัวเอง

กี่เพ้าที่สวมอยู่บนตัวเธอดูมีชีวิตชีวา งดงามมีศิลปะ ดึงดูดให้ผู้คนมีความปรารถนาต่อชุดนี้

จี้ชิงอิ่งมองสีหน้าเว่อร์วังของเฉินซินอวี่แล้วหลุบตาลงติดกระดุม

“ทำไมเธอถึงเว่อร์ขนาดนั้น”

เฉินซินอวี่ไม่ยอม ดึงเธอมาที่หน้ากระจกแล้วเอ่ยว่า “เธอดูเอาเอง เป็นฉันเว่อร์หรือว่าเธอสวยเกินไป”

จี้ชิงอิ่งช้อนตาขึ้น มองตัวเองในกระจกโดยไม่ได้พูดอะไร

“ก็พอได้”

“คนอื่นได้ยินเข้าคงโมโหตาย”

“ไปกันเถอะ”

จี้ชิงอิ่งยื่นมือไปจัดเส้นผมแล้วลากเพื่อนออกจากบ้านไป