ทดลองอ่าน สาวกี่เพ้าคนนี้เป็นของคุณ บทที่ 1-2

อีกด้านหนึ่งจี้ชิงอิ่งคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะหันหน้ามองมา

ตอนที่สบตากับเขาเธอยังคงรู้สึกว่าอารมณ์ในดวงตาคู่นั้นช่างจืดจางเหลือเกิน จืดจางจนเหมือนหมอกที่สลายไปในยามเช้าตรู่

ทว่าช่วงเวลานั้นเธอยังคงได้ยินเสียงหัวใจที่ดังขึ้นของตัวเอง

ไม่กี่วินาทีต่อมาเธอก็ลุกขึ้นด้วย

“เธอจะไปไหนน่ะ” เฉินซินอวี่มองท่าทางนี้ของเธอก็ถลึงตา “คงไม่ได้จะไปขอเบอร์โทรเขาใช่ไหม”

“ไม่” จี้ชิงอิ่งเสยผมขึ้น ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางไม่รีบร้อนแต่กลับมีเสน่ห์เย้ายวนเหลือล้น “ฉันจะไปห้องน้ำ”

…เพื่อพบกันโดยบังเอิญ

ด้วยระยะทางที่ไกลจากห้องน้ำ ตอนที่จี้ชิงอิ่งหาห้องน้ำเจอจึงไม่เห็นฟู่เหยียนจื้อแล้ว

เธอเลิกคิ้วขึ้นและไม่ได้รีบร้อนตามหาเขาเช่นกัน

รอเมื่อเธอออกมาจากห้องน้ำ เธอก็เห็นคนที่ยืนอยู่ปลายสุดของระเบียงทางเดิน

ภาพแผ่นหลังของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง มือข้างหนึ่งสอดอยู่ในกระเป๋า มืออีกข้างถือโทรศัพท์และกำลังคุยกับคนปลายสายอยู่ เสียงของเขาเยือกเย็นน่าฟัง จังหวะในการพูดไม่เร่งไม่เนิบช้า ฟังแล้วรู้สึกผ่อนคลายเป็นพิเศษ

จี้ชิงอิ่งหรี่ตา ไตร่ตรองว่าจะเข้าไปชวนคุยอย่างไรดีถึงจะดูไม่ไร้รสนิยม

เธอยังคิดไม่ออก เขาก็วางสายโทรศัพท์และหันกายเดินมาทางเธอแล้ว

จี้ชิงอิ่งช้อนตาขึ้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ริมฝีปากขมุบขมิบ ขณะกำลังคิดจะพูดจาฟู่เหยียนจื้อก็เดินผ่านที่ว่างข้างๆ เธอไปเรียบร้อยแล้ว

แม้แต่สายตาก็ไม่ชายมองเธอเลยสักนิด!

จี้ชิงอิ่งกะพริบตาปริบๆ หันหน้ากลับไปมองกระจกตรงอ่างล้างมือ นึกสงสัยใบหน้าของตัวเองเป็นครั้งแรก

ไม่สวยเหรอ

ไม่ดูดีเหรอ!

ทว่ารูปโฉมที่กระจกสะท้อนออกมาก็บอกเธออย่างชัดเจนว่า…

ดูดี

ฉันดูดีมากๆ

งั้นทำไมเขาไม่แม้แต่จะมอง!

จี้ชิงอิ่งนำ ‘ความอาฆาตแค้น’ นี้กลับเข้ามาในบาร์

สิ่งที่เธอคิดไม่ถึงก็คือแค่เวลาเพียงไม่กี่นาทีนี้เฉินซินอวี่กับคนอื่นๆ ก็สนิทสนมกับคนอีกโต๊ะหนึ่งแล้ว

เธอยืนอยู่ที่เดิมพลางกะพริบตาเบาๆ

เฉินซินอวี่สังเกตเห็นเธอเป็นคนแรกก็รีบตะโกนเรียกทันที “ชิงอิ่ง รีบมาเร็ว!”

จี้ชิงอิ่งงุนงงไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “อื้อ”

ทันทีที่จี้ชิงอิ่งเดินเข้าไป เฉินซินอวี่ก็แนะนำคนอื่นๆ อย่างกระตือรือร้น “นี่เพื่อนของฉันเอง จี้ชิงอิ่ง” มุมปากของเธอโค้งยิ้ม “นี่คือหมอหลินเฮ่าหราน”

จี้ชิงอิ่งมองไปทางผู้ชายตรงหน้า

แต่ไหนแต่ไรมาหลินเฮ่าหรานค่อนข้างเป็นกันเอง เขาหยิบแก้วให้จี้ชิงอิ่งแล้วชนแก้วกับเธออย่างยิ้มแย้ม “สวัสดีครับ ผมหลินเฮ่าหราน”

“จี้ชิงอิ่งค่ะ”

เธอจิบเหล้าไปสองอึก ไม่ค่อยเข้าใจว่านี่มันคือสถานการณ์อะไรกันแน่