ทดลองอ่าน สุภาพบุรุษ สุดที่ร้าย บทที่ 1

“เอาอย่างนี้ งั้นผมจะจีบคุณได้ไหม เมื่อกี้คุณพูดเองนะว่าให้คุยกันดีๆ ผมเข้าประเด็นเลยแล้วกันว่าคุณน่ะสเป็กผม” กวินรีบเสนอตัวทันที มีโอกาสแล้วก็ต้องคว้าไว้ ถึงแม้เขาจะเป็นไอ้พี่ชายจังหวะนรกตามที่ตะวันว่าอยู่เป็นประจำก็ตาม

หญิงสาวมองแล้วถอนหายใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอโดนจีบซึ่งๆ หน้า แต่ก็ต้องบอกว่าเป็นครั้งแรกที่ถูกชายแปลกหน้าที่ดูดี แต่สติไม่สมประกอบดีมาจีบเธอด้วยเรื่องผีๆ นับว่าแปลกที่สุดที่เคยเจอในชีวิตเลยก็ว่าได้

“ฉันรู้ว่าฉันสวย” ทยาดาเดินกลับไปปิดกระโปรงหลังรถหลังจากเก็บของไปหมดแล้ว แต่เรียกว่าโยนน่าจะเข้าท่ากว่าเพราะเธอไม่อาจละสายตาไปจากชายแปลกหน้าสองคนนี้ได้ ถึงแม้หนุ่มน้อยอีกคนเธอจะจำแววตาได้ว่าเป็นพลเมืองดีที่ทำให้ตัวเองได้จอดรถตรงนี้ก็ตาม

กวินพยักหน้ารับกับคำพูดของเธอ พร้อมชี้นิ้วหลิ่วตาให้เป็นเชิงเห็นด้วย ยิ่งทำให้ทยาดาชักฉุน

“แต่ไปหลอกเด็กข้างบ้านนะ ไอ้โรคจิต!”

ร่างเพรียวผลุบเข้าไปนั่งในรถอย่างรวดเร็ว อาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มก้าวมายื่นมือให้นั้นรีบพาตัวเองเข้าไปแล้วปิดประตูกระแทกใส่หน้าร่างสูงอย่างจัง ซึ่งเธอจะเปลี่ยนใจเปิดประตูไปกระแทกหน้าเขาเข้าจริงๆ ก็ย่อมได้ ส่งผลให้กวินที่ไม่ทันระวังรีบกระโดดออกห่างเมื่อเห็นว่าหญิงสาวสตาร์ตรถแล้วทำท่าจะเดินหน้ามาชนเขาที่ยืนอยู่ ตะวันจึงต้องรีบลากพี่ชายออกมาพร้อมสำรวจว่ากวินยังคงปลอดภัยครบสามสิบสองดีหรือไม่

ชายหนุ่มมองหน้าน้องชายด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนปิดประตูกระแทกใส่หน้าอย่างไม่ไยดีขนาดนี้มาก่อน ตอนกลับมาเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่ไทย แทบไม่ต้องทำอะไรสาวๆ ก็ตามห้อมล้อมแถมเปิดประตูรอด้วยซ้ำ จะว่าคนอย่างเขามีสิทธิ์เลือกอย่างเสรีก็ว่าได้

“ความหล่อของฉันมันไม่ศักดิ์สิทธิ์แล้วเหรอวะ” กวินพึมพำกับน้องชายพลางชี้ไปยังรถยนต์ที่เพิ่งเคลื่อนตัวออกไปโดยมีสารถีสาวตรงสเป็กที่เพิ่งด่าเขาไปหมาดๆ นั่งหัวเสียอยู่

ตะวันส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแค่ไหน ความหลงตัวเองของพี่ชายก็ไม่มีวี่แววว่าจะลดลงเอาเสียเลย

เช้าวันหยุดอันแสนจะสดใสของทยาดาเริ่มต้นด้วยการล้างรถหลังจากที่เมื่อคืนวิ่งฝ่าพายุฝนมาตลอดทาง ทั้งที่เพิ่งจะเอารถเข้าคาร์แคร์ไปเมื่อกลางสัปดาห์ตอนที่เธอมีโอกาสออกไปพบลูกค้าแล้วฉวยโอกาสแวบกลับบ้านได้เร็วกว่าเวลาเลิกงานปกติ หากว่าวันนี้ล้างเองแล้วฝนตกอีก เธอจะถือตะไคร้สักสองกำมือไปปักแถวศาลพระภูมิหมู่บ้านดูสักครั้ง ถ้ายังไม่พออีกจะเหมาสักสองกิโลให้รู้แล้วรู้รอด

ที่คิดว่าน่าจะได้ผลก็เพราะเธอโสดมาจนอีกไม่กี่เดือนก็จะครบสามสิบปีบริบูรณ์แล้ว ตอนนี้แทบจะเหลือเธอคนเดียวในแชตกลุ่มเพื่อนสมัยมัธยมที่ยังไม่ได้แต่งงาน

ไม่สิ! แฟนยังหาไม่ได้ จะไปเอางานแต่งมาจากไหนกัน