ทดลองอ่าน สุภาพบุรุษ สุดที่ร้าย บทที่ 4

“จากการแสดงศักยภาพของพนักงานทุกท่านในวันนี้ ทุกคนต่างมีความสามารถ และตำแหน่งที่ขาดในวันนี้ก็ต้องใช้ความสามารถในระดับหนึ่ง ซึ่งเป็นการยากหากจะรับบุคลากรเข้ามาใหม่เพื่อดำเนินงานในตำแหน่งนี้ ในฐานะที่ตำแหน่งเลขานุการกรรมการต้องการบุคลากรที่เหมาะสม จึงได้ลงความเห็นว่า…”

ชายหนุ่มเงียบไปอึดใจ ทำเอาแต่ละคนลุ้นตาม ยิ่งได้ยินคำว่าตำแหน่งเลขานุการที่หมายความว่าขั้นเงินเดือนต้องถูกปรับขึ้นอย่างแน่นอนทำให้หลายคนต่างตาลุกวาว จากตอนแรกที่ยังหวั่นใจกลัวจะเป็นข่าวร้ายกันเสียยกใหญ่

“ขอแต่งตั้งคุณทยาดา พิธีบริรักษ์ขึ้นมาทำงานในตำแหน่งเลขานุการเพื่อช่วยเหลือในการทำงานของผม”

“ฮะ!”

หูฝาด หูฝาดแน่ๆ

หญิงสาวมองไปรอบตัว เห็นทุกคนต่างปรบมือแสดงความยินดีให้ สมองของเธอก็พลันประมวลผลอย่างหนักหน่วงขึ้นมาทันที เธอเป็นพนักงานขาย ไม่เคยทำงานเลขานุการ มีอิสระในการทำงานมาตลอด จู่ๆ ก็โดนแต่งตั้งขึ้นมาทำงานนี้

เขาเล่นตลกอะไรอีกแล้ว

หญิงสาวหุบปากฉับหลังเผลออุทานเสียงดัง ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนรับตำแหน่งด้วยความงุนงง ดวงตาเรียวเล็กมองไปยังกวินที่ตอนนี้เขากลับปรบมือดังเกินหน้าเกินตากว่าใครในห้องนี้ด้วยความคาดโทษ แต่ก็ต้องอ่อนลงเพราะเขามีศักดิ์เป็นถึงเจ้านายคนใหม่ ไม่ใช่ไอ้โรคจิตคนเดิม

“คือดิฉันไม่เคยทำงานด้านนี้ เกรงว่า…” หญิงสาวพูดถ่อมตัวด้วยความไม่อยากทำงานในตำแหน่งนี้

“คุณมีศักยภาพที่สุดเท่าที่ลงมติกันแล้วครับคุณทยาดา”

ยังพูดไม่จบเลยโว้ย ทยาดาหน้าเจื่อน ทั้งที่เธอกำลังจะปฏิเสธอย่างนุ่มนวลที่สุด แต่เขากลับพูดดักคอขึ้นมาเสียอย่างนั้น มือบางอยากจะทึ้งผมตัวเองให้รู้แล้วรู้รอดกลางห้องประชุม

อิสระหลังพบลูกค้า เวลาแวบหลังเลิกงานเร็ว ทำไมต้องมาจบลงแบบนี้ด้วยลูกเอ๊ย

“ฉันไม่มีทักษะทางด้านการเป็นเลขานุการจริงๆ นะคะ รบกวนช่วยพิจารณาใหม่เถอะค่ะ” เธอแทบจะยกมือไหว้กราบกรานอ้อนวอนให้เขาเปลี่ยนใจ ขออิสระคืนให้อิฉันเถิดค่ะ ได้โปรด

“มีปัญหาเรื่องไหนนอกเหนือจากการไม่มีทักษะด้านนี้อีกไหมครับ” กวินถาม แล้วก็ถามอะไรให้เธอตอบไม่ได้เสียด้วย

ใครมันจะไปบอกล่ะว่าอยากทำตำแหน่งเดิมเพราะพบลูกค้าเสร็จก็แวบกลับบ้านได้ โอกาสแบบนี้สบายจะตาย

“มะ…ไม่มีค่ะ” เธอตอบอึกอัก

นลินีกระทุ้งสีข้างเธอ ยกมือเชียร์ให้ตกลง ท่าทางอยากให้รับตำแหน่งนี้มากเสียจนเธออยากยกตำแหน่งให้เพื่อนสาวทำแทนไปเลย