ทดลองอ่าน สุภาพบุรุษ สุดที่ร้าย บทที่ 4

“คุณแต่งตั้งฉันมาเป็นเลขาฯ ไม่ได้นะคุณกวิน” ทยาดาเปิดเรื่อง

ก็นึกว่าอะไร เขาหัวเราะในลำคอเล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้

“ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ ผู้บริหารทุกคนลงมติว่าคุณเป็นคนที่มีศักยภาพที่สุดนะ”

“แต่ก็ควรจะถามความสมัครใจไม่ใช่การบังคับกัน ทำไมคุณชอบบังคับนู่นนี่นัก บังคับให้ฉันเชื่อคุณ บังคับให้ฉันทำงานกับคุณ ต่อไปจะมีอะไรอีกล่ะ” หญิงสาวบ่นแทบลืมหายใจ ด้วยความเชิดรั้นนั้นทำให้ในสายตาของกวินตอนนี้ทยาดาก็เป็นแค่เด็กงอแงยามไม่ได้ดั่งใจคนหนึ่ง

“ผมเห็นว่าคุณเจอแต่เรื่องไม่ดีเลยเลื่อนตำแหน่งมาเป็นเลขาฯ ถ้าคุณไม่อยู่ใกล้ผม ผมจะรู้ได้ไงว่าผีที่ตามคุณอยู่ต้องการอะไร” ชายหนุ่มเดินกลับไปนั่งเก้าอี้ด้วยความสบายใจ ปล่อยให้ทยาดายืนหงุดหงิดหน้าบอกบุญไม่รับอยู่กับที่

“แต่ฉันไม่เคยทำงานเลขาฯ และที่เจอเรื่องไม่ดีนั่นก็เพราะคุณพูดขึ้นมาเองทั้งนั้น ชีวิตปกติฉันดีอยู่แล้ว ไม่เห็นจะมีอะไรแปลกไปเลยสักนิด”

“ไม่เคยก็ลองสิ เพราะผมก็ไม่เคยจ้างเซลส์ให้มาเป็นเลขาฯ เหมือนกัน ก็แปลกดีนี่นา ชีวิตคุณจะได้มีสีสัน ทำงานในตำแหน่งเดิมๆ ไม่เบื่อบ้างเหรอ”

กวินพูดตามความจริง แต่ดูท่าทยาดาจะหัวเสียไม่ใช่น้อย เพราะเจ้าหล่อนก้าวฉับๆ เข้ามาตรงหน้าโต๊ะทำงานแล้วยื่นคำขาดกับเขา “ฉันไม่รับตำแหน่งเลขาฯ”

“ผมให้เงินเดือนได้เท่าที่คุณจะขอ” กวินเสนอ ทว่าหญิงสาวกลับแค่นหัวเราะออกมาแทน

“ถ้าฉันขอเงินเดือนสิบล้านคุณจะให้หรือเปล่าล่ะ”

กวินนิ่งอึ้งไปกับจำนวนเงิน แม้จะรู้ว่าทยาดาพูดไปเพราะความอยากเอาชนะ แต่เขาก็ตกลง “ได้! ไม่มีปัญหาอะไรสำหรับผม”

กวินตอบรับข้อเสนอ ยิ่งทำให้ทยาดาหัวเสียหนักขึ้นไปอีก

“แต่เป็นค่าสินสอดแทนแล้วกันนะถ้าจะขอขนาดนั้น”

เขาตอบยียวน ยิ่งเห็นอาการหงุดหงิดงุ่นง่านของทยาดาแล้วยิ่งทำให้รู้สึกอยากปั่นหัวสาวเพอร์เฟ็กต์ตัวแม่ประจำบริษัทคนนี้ให้มากขึ้นไปอีก สนุกดี