ทดลองอ่าน เจรจาต่อ-ตาย ตอน ราคะ บทที่ 1-บทที่ 3

“ไอ้บ้าเอ๊ย! ไม่ใช่โจรกระจอกแล้ว มันต้องการเล่นกับเรา” หัสยุทธสบถ

“อย่างน้อยก็รู้หนึ่งอย่าง…มีคนเจ็บ ผมจะตามรถฉุกเฉินกับแจ้งโรงพยาบาลให้เตรียมหน่วยกู้ชีพไว้”

วุฒิภาศบันทึกไว้อีก หัสยุทธหันไปสนใจปารุสก์แทน เขาถามขึ้นทันทีโดยไม่เอ่ยชื่อใคร เพราะรู้ดีว่าลูกทีมของเขาทุกคนจะได้ยินสิ่งที่เขาพูดตลอดเวลา

“ได้ภาพจากกล้องวงจรปิดรึยัง”

“ได้มาหนึ่งจุดครับ ผมกำลังดูอยู่”

“แล้วคนของธนาคารมารึยัง”

“ผมจะถามให้ครับ”

ปารุสก์ใช้ระบบการสื่อสารระหว่างทีมเพื่อเรียกไปยังอาสดา เขาได้รับการยืนยันว่าผู้จัดการเขตของธนาคารเพิ่งเดินทางมาถึง จึงแจ้งกลับไปยังหัสยุทธอีกครั้ง

“พาตัวเขาไปที่รถตู้ ให้เขาบอกชื่อพนักงานที่อยู่ในสาขาทั้งหมดมา ผมต้องการชื่อและประวัติของทุกคน”

“รับทราบครับ”

อาสดาได้ยินคำสั่งทั้งหมดอย่างชัดเจน เขาจึงเป็นคนนำตัวผู้จัดการเขตมาที่รถตู้ของ NIC

ผู้จัดการเขตเป็นชายร่างผอมสูง อายุคงอยู่ในวัยใกล้เกษียณ ผิวคล้ำ หน้าตาเคร่งเครียด ท่าทางเอาการเอางาน เขาพูดขอโทษเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายครั้งที่มาถึงสถานที่เกิดเหตุล่าช้าเกินไป สาเหตุก็เป็นเพราะการจราจรในชั่วโมงเร่งด่วน อาสดาพาเขาขึ้นรถตู้แล้วนั่งลงบนเก้าอี้พิเศษซึ่งวุฒิภาศเคยนั่งเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมา ปารุสก์หันมาทักทายง่ายๆ แล้วบอกความต้องการของหัสยุทธให้เขาทราบ ถวิลฟังความต้องการนั้นแล้วก็นิ่งไปนิดคล้ายกับกำลังคิดหาหนทางในการแก้ไขปัญหา จากนั้นก็มีคำตอบเบื้องต้นให้ปารุสก์

“ผมต้องติดต่อกับฝ่ายทรัพยากรบุคคล ผมไม่รู้จักชื่อของพนักงานทุกคนในนั้น จำได้แค่คุณวิรุฬ เขาเป็นผู้จัดการสาขา”

“งั้นก็ต้องติดต่อตอนนี้เลยครับ” ปารุสก์กำชับ

“อ่ะ ได้ แต่อาจช้าสักหน่อย เพราะมันเป็นวันศุกร์แล้วตอนนี้ทุกคนคงจะกำลังกลับบ้าน พวกแบ็กออฟฟิศไม่ได้ทำงานหามรุ่งหามค่ำเหมือนสาขา พวกนี้ทำงานตรงเวลา”

ปารุสก์จ้องมองถวิลด้วยสายตาว่างเปล่า ภายใต้สีหน้านั้นบอกให้รู้ว่าเขาไม่ได้มีหน้าที่ยอมรับข้อจำกัด เนื่องจากงานที่เขากำลังทำอยู่ถือเป็นงานที่ทำเพื่อธนาคาร ซึ่งถือเป็นหน้าที่และความรับผิดชอบโดยตรงของถวิล เพราะฉะนั้นถวิลจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อกำจัดอุปสรรคทั้งหมด ไม่ใช่การพล่ามหาเหตุผลมาตอบเขาในตอนนี้

“ยังไงก็แล้วแต่…ผมต้องการข้อมูลตอนนี้ครับ นอกจากนั้นฝากถามเรื่องกล้องวงจรปิดภายในธนาคารด้วย ผมต้องการช่องทางที่จะเข้าไปดูข้อมูลในนั้น”

ปารุสก์สรุปแล้วหมุนตัวกลับไปจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง ทิ้งให้ถวิลยกโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมาเพื่อติดต่อประสานงานอย่างงกๆ เงิ่นๆ แต่ไม่วายยังบ่นงึมงำตามมาเบาๆ

“ไม่เคยเลย…ชีวิตนี้ไม่เคยที่จะเกิดเรื่องอย่างนี้ ไม่น่าเกิดในเขตของเราเลย”

ความจริงถวิลก็น่าสงสาร เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ใช่เหตุการณ์ปกติหรือสิ่งที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง เพราะฉะนั้นการทำงานครั้งนี้จะเป็นตัววัดว่าเขาสามารถรับมือกับปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีแค่ไหน