ทดลองอ่าน เจรจาต่อ-ตาย ตอน ราคะ บทที่ 4-บทที่ 6

อีกเมตรเดียวหัสยุทธก็จะไปถึงประตูรถตู้ของ NIC แต่เขากลับถูกหยุดด้วยแขนของชายคนหนึ่งซึ่งเขาไม่รู้จัก

“คนของผมเป็นยังไงบ้าง”

หัสยุทธพยายามคิดว่าชายคนดังกล่าวเป็นใครแต่ก็คิดไม่ออก สีหน้าของเขาคงบอกความคิดได้ ชายคนนั้นจึงเริ่มต้นบทสนทนาใหม่

“ผมเป็นผู้จัดการเขต คุณเป็นคนเจรจากับคนร้ายใช่ไหม”

“อ๋อ ครับ คนของคุณ…คงหมายถึงพนักงานธนาคารใช่ไหม”

“ใช่ครับ”

“ตอนนี้ทุกคนปลอดภัย คนเจ็บอยู่ในมือแพทย์หมดแล้ว ส่วนที่เหลือกำลังจะถูกสอบสวน ตอนนี้ผมยังไม่หมดหน้าที่ ต้องขอตัวก่อนครับ”

หัสยุทธกำลังจะเบี่ยงตัวเพื่อเดินต่อไป แต่ถวิลกลับไม่ยอมให้เขาเลี่ยงไปได้ นายธนาคารยังคงต้องการสอบถามบางเรื่องอยู่

“แล้วคนร้ายล่ะ”

หัสยุทธต้องชะงักอีกครั้ง คราวนี้เขาใช้น้ำเสียงเคร่งกว่าเดิม “ท่านครับ ตอนนี้มีผู้หญิงคนหนึ่งถูกจับไปเป็นตัวประกัน คนร้ายจี้ตัวเธอให้นั่งรถไปกับมัน และที่สำคัญเธอยังท้องอยู่อีกด้วย คราวนี้ท่านจะปล่อยผมไปทำงานได้รึยังครับ”

“เอ่อ ดะ…ได้ งั้นผมรอให้พวกคุณทำงานก่อนก็ได้”

ถวิลยอมเบี่ยงตัวหลบให้หัสยุทธเดินตรงไปที่รถตู้ของเขา สถานการณ์ยังไม่เรียบร้อยและเจ้าหน้าที่ยังอยู่ในระหว่างการปฏิบัติงาน เขาต้องพยายามเข้าใจและหาทางอื่นที่จะรู้ความเป็นไปที่เกิดขึ้นให้ได้

“รุสก์…ถึงไหนแล้ว”

“อ่ะ เจ้านาย ผมประสานงานกับลูกน้องพี่โอบไปแล้วครับ” ปารุสก์รู้ดีว่าหัสยุทธถามถึงอะไร “สัญญาณจากเครื่องที่เจ้านายทิ้งไว้ในรถบอกว่ามันยังไปได้ไม่ไกล นี่ไง” เขาชี้ไปที่หน้าจอซึ่งมีแผนที่อยู่บนนั้น

“แล้วได้ยินเสียงอะไรในรถไหม” หัสยุทธลากเก้าอี้มานั่ง

ปารุสก์ส่ายหน้า “ไม่มีเสียงพูดคุย มีแต่เสียงเครื่องยนต์ ผมว่าถ้าเป็นอย่างนี้มันอาจจะทิ้งรถไว้แล้วหนีไป”

“อืม เป็นไปได้ ภาวนาให้มันไม่ทำอะไรตัวประกันก็แล้วกัน”

“ผมได้ยินว่าเธอท้องเหรอครับ”

“ใช่ ทุกคนก็เพิ่งรู้พร้อมกันนี่แหละ ถ้ารู้ก่อน ผมคงไม่เสี่ยงให้มันเอารถออกไปได้”

“สัญญาณกำลังจะขาดหาย ถ้ามันไปไกลกว่านี้เครื่องของผมจะจับสัญญาณไม่ได้อีก”

“ไม่เป็นไร คนของไอ้โอบตามอยู่นี่”

แล้วคนทั้งคู่ก็ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำบรรยากาศภายในรถ คล้ายกับต่างก็จมอยู่กับความคิดของตัวเอง นานเกือบสามนาทีในที่สุดปารุสก์ก็แจ้งว่ารถกระบะของตำรวจนั้นหลุดออกจากรัศมีของการจับสัญญาณแล้ว

“ไปได้ไม่ไกลหรอก คนของไอ้โอบไม่ปล่อยให้มันพาผู้หญิงไปได้แน่”

ปารุสก์ถอนใจหนัก “แล้วอีกคนตายไหมครับ”

“ไม่รอด สามนัด…ไม่พลาดสักนัด”

“ผมไม่ชอบเห็นคนตาย ตอนที่เสียงปืนดัง ผมก็ปิดตา”

หัสยุทธตบไหล่ของลูกน้องเบาๆ เขารู้จักปารุสก์ดี แม้จะตัวใหญ่แต่ใจของเขาเล็กนิดเดียว แถมยังอ่อนไหวเหมือนเด็ก

“เช็กกับอาสให้หน่อย คนเจ็บถึงโรงพยาบาลรึยัง”

“ได้ครับ”

“อย่างน้อยเราก็คิดถูกหลายเรื่อง ผู้ร้ายมีสองคน อาวุธเป็นปืนประดิษฐ์ แต่น่าเสียดายที่ต้องมีคนมาตายด้วย”

หัสยุทธเหยียดขาตรงแล้วเอนหลังไปกับพนักเก้าอี้ ปิดเปลือกตาลงแล้วระบายลมหายใจออกช้าๆ เขาต้องการการผ่อนคลายความเครียดและอาหารหนักท้องด้วยสักมื้อ