ทดลองอ่าน เจ้าบ่าวขบวนสุดท้าย บทนำ-บทที่ 1

บทที่ 1

ทดเวลาบาดเจ็บ

ภายในห้องโดยสารชั้นธุรกิจของเครื่องบินโบอิ้ง 777 ซึ่งกำลังนำพาผู้โดยสารไปยังท่าอากาศยานอินชอน ประเทศเกาหลีใต้เนืองแน่นไปด้วยผู้โดยสารมากหน้าหลายตา แสงไฟภายในห้องโดยสารถูกหรี่ลงเป็นไฟสลัวเพราะเป็นเวลาตีหนึ่งกว่าแล้ว ผู้โดยสารส่วนใหญ่ปรับเก้าอี้นั่งเอนราบลงเป็นที่นอน

ท่ามกลางความเงียบงันเสียงสะอื้นจากผู้โดยสารด้านข้างดังลอดผ้าห่มผืนบางออกมากวนใจชายหนุ่มซึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้ตัวถัดไป เขาพยายามข่มอารมณ์หงุดหงิดไว้เต็มกำลัง แต่ผ่านไปครู่ใหญ่เสียงร้องไห้กลับไม่ได้หยุดลงแม้แต่น้อย ชายหนุ่มจึงขยับตัวลุกขึ้นพลางชะเง้อมองผู้โดยสารร่างเล็กซึ่งนอนคลุมโปงอย่างรำคาญใจ

หากเอื้อมมือไปสะกิดเตือนคงเสียภาพลักษณ์ผู้บริหารของวีโฮลดิ้งกรุ๊ปหมด ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นเดินไปด้านหน้าซึ่งเป็นบริเวณนั่งพักของแอร์โฮสเตสสาวสวยชาวเกาหลี แล้วแจ้งจุดประสงค์แทน

“ผู้โดยสารข้างผมร้องไห้ไม่หยุดเลย ช่วยไปดูหน่อยได้ไหมครับ อย่างน้อยหยิบทิชชูไปให้ก็ยังดี ผมเป็นผู้ชาย แถมยังเป็นคนแปลกหน้าคงไม่สะดวกนัก”

ฉายสื่อสารเป็นภาษาเกาหลีชัดแจ๋วจนสองสาวอดแปลกใจไม่ได้

“ได้ค่ะ ผู้โดยสารท่านนั้นนั่งอยู่ตรงไหนคะ”

ชายหนุ่มระบุเลขที่นั่งพลางโปรยยิ้มหวานให้แอร์โฮสเตสทั้งสอง แอร์โฮสเตสคนหนึ่งรู้งานจึงเดินไปดูแลผู้โดยสารดังกล่าว ปล่อยให้เพื่อนสาวได้พูดคุยทำความรู้จักชายหนุ่มหน้าสวยราวกับผู้หญิงไปพลางๆ

“ผู้โดยสารเป็นคนเกาหลีเหรอคะ พูดเกาหลีคล่องมาก”

“ผมเป็นลูกครึ่งเกาหลีครับ แม่เป็นคนเกาหลี พ่อเป็นคนไทย”

“มิน่าล่ะคะ คุณพูดเกาหลีชัดมาก”

“ลีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

ฉายเอ่ยนามสกุลของแม่พลางยื่นมือออกไปแนะนำตัว แอร์โฮสเตสสาวก็ก้าวลงสะพานที่ชายหนุ่มหน้าหวานทอดมาให้ด้วยสีหน้าเอียงอาย

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ”

ไม่บ่อยนักที่เธอจะได้พบผู้โดยสารเพอร์เฟ็กต์ขนาดนี้ ฐานะไม่ต้องพูดถึงเพราะหากไม่นับตั๋วชั้นธุรกิจแล้ว นาฬิกาแบรนด์ดังบนข้อมือก็สนนราคาสามล้านเข้าไปแล้ว แต่ที่ทำให้หญิงสาวไม่อาจละสายตาตั้งแต่แรกเห็นคงเป็นดวงหน้ารูปไข่มีแพขนตางอนยาวคลุมกรอบตาเรียวราวกับเม็ดอัลมอนด์ซ่อนนัยน์ตาสีดำสนิทราวกับอัญมณีน้ำงาม จมูกโด่งแหลม และริมฝีปากหยักสวยน่าสัมผัส

แม้ใบหน้าหล่อเหลามีความอ่อนหวานแบบผู้หญิง ทว่ารูปร่างกลับสูงใหญ่บึกบึนแบบบุรุษเพศและบุคลิกเฉียบขาดทรงอำนาจ เมื่อประกอบเข้าหากันแล้วกลายเป็นส่วนผสมที่มีเสน่ห์ชวนมองจนยากจะละสายตา

ฉายมัวพูดคุยกับแอร์โฮสเตสสาวจนลืมความหงุดหงิด กลับมายังที่นั่งอีกทีเสียงร้องไห้นั้นก็เงียบไปแล้ว ฉายจึงสวมผ้าปิดตากระชับกรอบหน้า ปิดกั้นตนเองจากโลกภายนอกเข้าสู่นิทรา