ทดลองอ่าน เจ้าบ่าวขบวนสุดท้าย บทที่ 4

เธอตอบเป็นภาษาอังกฤษกระท่อนกระแท่น สีหน้าแดงก่ำ นัยน์ตาฉ่ำเยิ้มแบบคนที่ดื่มไปเยอะ เรือนร่างอ้อนแอ้นทรงตัวแทบไม่ไหวทำเอาคนมองลอบถอนหายใจ ชายหนุ่มสะบัดหน้าไปทางเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหน้าผับหรูอย่างไม่พอใจ แต่ฝ่ายนั้นกลับก้มหน้างุด ไม่กล้าปริปากเมื่อเห็นสายตาคมกริบของแขกซูเปอร์วีไอพี

“ไหวไหม พักที่ไหน เดี๋ยวไปส่ง”

“ไม่บอก เดี๋ยวพาไปปล้ำ”

หญิงสาวตอบเสียงอ้อแอ้พลางเกาะเสาไฟไว้แน่น ก่อนหัวเราะคิกคักเหมือนคนสติไม่สมประกอบ ทำเอาคนฟังยกมือเท้าเอวอย่างระอา

“จะไปไหม”

“ไม่! คุณจะพาฉันไปปล้ำ”

“เมาแบบนี้ใครจะเอาลง”

ฉายยกมือขึ้นลูบหน้า อยากทึ้งผมตัวเองนัก เขาหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ

จังหวะที่ฉายกำลังจะยอมแพ้และทิ้งเธอกอดเสาตามลำพัง จู่ๆ เธอก็คว้าหมับเข้าที่ขากางเกงพลางยึดไว้มั่นราวกับเป็นเกราะกำบังชิ้นใหม่

“เฮ้ย ทำอะไรเนี่ย!”

“คุณจะทิ้งฉัน ฮือๆ ทิ้งฉันเหมือนพี่อั๋นเลย”

เธอระเบิดน้ำตาออกมาโฮใหญ่ ทำเอาคนรอบข้างเหล่มองราวกับเขาเป็นนักโทษฉกรรจ์ ฉายสะบัดขากางเกงออกจากการเกาะกุม แต่คนขี้เมากลับเปลี่ยนมากอดขาเขาไว้แน่นแทน

“ปล่อย!”

“คุณใจร้าย คุณจะทิ้งฉัน ฮือๆๆ”

ฉายยกมือขึ้นกุมศีรษะ ถลึงตาใส่คนขี้เมาด้วยสีหน้าละเหี่ยใจ

เวรกรรมอะไรของกูวะเนี่ย!

โปรดติดตามตอนต่อไป