ทดลองอ่าน เจ้าสาวสโลว์ไลฟ์ บทที่ 6

นงพะงากลับไปแล้ว อิศยาจึงผ่อนลมหายใจออกมา เธอแทบกลั้นหายใจไว้ด้วยซ้ำตอนชมมวยคู่เอกปะทะกัน คนหนึ่งถนัดรุก ส่วนอีกคนก็หลบซ้ายป่ายขวาก่อนจะเสยหมัดฮุคเข้าเต็มแรงจนฝั่งตรงข้ามหน้าหงาย

เธอนั่งลงตรงข้ามหมอปาล จดจ้องท่าทีสง่าและเยือกเย็นของเขาอย่างชื่นชม เดาไม่ถูกว่าแววตาดำจัดหลังกรอบแว่นนั้นซ่อนความคิดใดไว้ รู้แต่ว่ามันดุดันและชวนขนลุกพิกล

“ย้ายไปอยู่บ้านฉันนะเอ๋ย”

“คะ?”

“เราแต่งงานกันแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ตะ…แต่ว่าเอ๋ย…”

“ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ฝืนใจเธอ ที่อยากให้เธอย้ายไปก็เพราะเป็นห่วง เธอเป็นผู้หญิง อยู่บ้านตามลำพังมันอันตราย ฉันไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะทำเรื่องร้ายกาจอะไรอีกบ้าง”

“ไปคืนนี้เลยเหรอคะ”

“หรือจะให้ฉันนอนเป็นเพื่อนที่นี่ก็ได้”

แล้วมันต่างกันตรงไหนเล่า สรุปก็คือเราสองคนต้องนอนใต้ชายคาเดียวกันอยู่ดี ที่จริงอิศยาไม่ได้ยึดติดกับกรอบกฎเกณฑ์ของสังคมหรอก เพราะคิดว่าตนกับหมอปาลบริสุทธิ์ใจ แต่ที่คิดมากก็เพราะเธอกลัวใจตัวเองต่างหาก

ว่ากันตามตรงหมอปาลเป็นผู้ชายหน้าตาดีมากถึงมากที่สุด รูปร่างสูง ไหล่กว้างเหมือนนายแบบ แม้ไม่ได้มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ แต่ไม่ว่ามุมไหนก็น่ามอง ยากจะละสายตาได้โดยง่าย

“เธอเป็นอะไรรึเปล่า เห็นจ้องฉันตั้งนาน”

อิศยาถอนสายตาจากช่วงไหล่กว้างพลางส่ายหน้ายิ้มๆ

“เปล่าค่ะ เอ๋ยก็มองโน่นมองนี่ไปเรื่อย”

หญิงสาวเม้มปาก อยากยีผมตัวเองนัก ข้ออ้างบ้าบอก็พูดออกไปได้เนอะ

“คือ…ถ้าหมอปาลจะนอนก็นอนห้องพ่อได้ไหมคะ ถือรึเปล่า”

ปาลส่ายหน้า ยิ้มบางๆ ให้กับพวงแก้มแดงเรื่อของอีกฝ่าย อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าอิศยาเขินอาย แต่ก็ไม่อยากตามใจตัวเองเกินไปนัก

“ถ้างั้นเดี๋ยวเอ๋ยขึ้นไปจัดที่นอนให้นะคะ”

“อืม ถ้างั้นระหว่างนี้ฉันกลับไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านก่อน เธอปิดประตูลงกลอนให้เรียบร้อยล่ะ”

อิศยาโคลงศีรษะ เดินไปส่งหมอปาลที่หน้าประตู เขาหยุดยืนอ้อยอิ่งที่ข้างรถ ยังไม่ยอมขึ้นรถเสียที เธอฝืนสบนัยน์ตาคู่คมไม่ไหวจึงหันขวับกลับเข้าบ้านแล้วปิดประตู

“ฉันยังไม่ได้ยินเสียงล็อกกลอนเลยเอ๋ย”

เสียงทุ้มนุ่มดังจากนอกบ้าน ทำเอาหญิงสาวยกมือขึ้นกุมแก้มร้อนเห่อ แค่ให้ล็อกประตูบ้าน ทำไมต้องใจเต้นแรงแบบนี้ด้วยเล่า

เธอไม่เคยมีแฟนมาก่อน วันๆ อยู่กับท้องทุ่งกว้าง ตกปลา วิ่งไล่ผีเสื้อไปวันๆ เจอผู้ชายใจดี สุภาพอ่อนโยนแบบนี้ก็ชักรับมือไม่ถูกเหมือนกัน

“เอ๋ย!”

“ค่ะๆ ล็อกแล้วค่ะ”

หลังจากลงกลอนประตูเรียบร้อยแล้ว เธอจึงได้ยินเสียงรถยนต์เคลื่อนออกไป แล้วเหตุใดใจเธอยังเต้นไม่หยุดแบบนี้เล่า